czytanie

Nie wiem jak Wy, ale ja chcę koniecznie ten magazyn zobaczyć w sprzedaży! Czyli pod wrażeniem kolejnego numeru Archipelagu!!

2012-02-02T18:58:00.000+01:00

a w środku między innymi: W siódmym numerze za temat przewodni obrałyśmy CIAŁO – temat stosunkowo rzadko poruszany w kontekście literatury, mimo że każdy bohater ciało posiada, co stwarza nieograniczone wręcz pole do popisu dla pisarzy. Jak traktują je autorzy? Nadzwyczaj często zwracają uwagę na cielesność, gdy ona zawodzi, gdy nie spełnia naszych oczekiwań, gdy boli i upokarza. Ciało zdrowe, piękne i silne, zdawałoby się, nie stanowi aż takiego wyzwania, przyjmuje się je często za pewnik, a ono też ma prawo dawać się we znaki.

Pochylamy się nad schorowanymi i sprawiającymi ból ciałami bohaterów literackich...

Tropimy ślady natury w powieściach i opowiadaniach norweskiego pisarza Tarjei Vesaasa. Rozmawiamy z Anne B. Ragde, pisarką również pochodzącą z Norwegii, o rodzinie, jej ojczystych stronach i pasjach życiowych.

Próbujemy uporządkować termin „realizm magiczny”, cofając się do źródeł i genezy jego powstania.

Przybliżamy ciekawe budynki bibliotek na całym świecie. Opowiadamy o najnowszych trendach czytelniczych w Indiach i Chinach. Zdajemy relację z I Salonu Ciekawej Książki, łódzkich targów książkowych, nad którymi „Archipelag” objął patronat.

informacja pochodzi ze strony magazynu

Małgorzata Warda, DZIEWCZYNKA, KTÓRA WIDZIAŁA ZBYT WIELE

2012-02-01T12:46:00.000+01:00

A już w dniu premiery (9 lutego) gorąca recenzja!!!

Urodziłam się dziewczynką - siedem przejmujących opowieści o dramatycznym losie dyskryminowanych dziewczynek

2012-01-31T12:22:00.000+01:00

Właściwie śmiało można by nazwać te książkę reportażem, jako, że autorzy poszczególnych rozdziałów napisali je na podstawie własnych obserwacji towarzyszących wyjazdom między innymi do Brazylii, Kambodży czy Ugandy. Urodziłam się dziewczynką powstała w ramach organizacji PLAN, której działalność w ponad sześćdziesięciu krajach ma za zadanie poprawić los dzieci żyjących w ubóstwie. Książka porusza problemy nieletniej prostytucji, niechcianych ciąży, czy pedofilii oraz sprzedaży dzieci za zgodą rodziców. To mocne opowieści niestety nie wymyślone przez ich autorów, a boleśnie prawdziwie. Autorami są pisarze bardziej lub mniej znani w Polsce, ale warto przywołać takie nazwiska jak choćby: Joanne Harris autorkę Czekolady i Rubinowych czółenek, Xiaolu Guo znaną z Kamiennej wioski, czy Irvine Welsh autora Transporting, na podstawie którego nakręcono film. W swoich opowieściach przybliżają losy dziewczynek, które zmuszone porzucić szkołę, często jedyną szansę ich ucieczki z tego zakrzywionego świata stają na ulicach aby zarabiać ciałem. Które borykają się z problemami ciąży w wieku lat dwunastu. I ich rodziców, a właściwie matek, często opuszczonych przez mężów, które jeszcze nie wychowały własnego dziecka, a już zmuszone są zajmować się wnukami. Poznajemy Adjo, która wyczekuje na drodze prowadzącej do wioski braci, którzy wyjechali „pracować” – oczekuje ich aby móc wrócić do ukochanej szkoły. Mądrą Grace, która usiłuje pomóc małym dziewczynkom we wsi, jak nie dać wykorzystać się mężczyznom, a sama jednemu z nich ulega. I małe Brazylijki, które w wieku ośmiu lat stają się już towarem. Dziewczynki te, często żyjące w skrajnej nędzy, brudzie i chorobie w poddaniu się mężczyznom widzą jedyną szansę na ratunek dla siebie. Niestety ta droga bywa dla nich zgubna. Nie widać już dla nich szans pomocy znikąd, nie ma już możliwości powrotu do dzieciństwa i realizacji marzeń o skończeniu szkoły. To już dorosłe-nastoletnie kobiety, które muszą zajmować się własnymi dziećmi, których ojcami często są bracia, czy ojcowie dziewczyn. Kobiety, które sprzedane przez własnych rodziców dla kilku groszy zapewniających reszcie rodziny przeżycie muszą opuścić dom rodzinny aby udać się w nieznane, skąd często nie ma dla nich ucieczki. Ta książka pokazuje jak w niektórych częściach świata traktuje się jeszcze kobiety, człowieka. W Egipcie np. dziewczynki przebywające w schroniskach dla dzieci wyrzucane są z nich na noc, zdane na łaskę ulicy i „fikcyjnych mężów”.

Urodziłam się dziewczynką to niepozorna książeczka, która dzięki temu, co opisuje staje się ładunkiem emocjonalnym. Zaledwie 170 stron potrafi wzburzyć czytelnika do tego stopnia, że choć książkę pochłania się w jeden wieczór nie można jej czytać obojętnie, jak zwyczajnych opowiadań. Te nieprawdopodobne opowieści wymagają przemyśleń, wyłączenia sumienia i pogodzenia się z niemożliwym w naszej kulturze.

zdjęcie okładki pochodzi ze strony Wydawnictwa

słodki powód mojej nieobecności

2012-01-20T17:31:00.003+01:00

Tym postem chciałabym wytłumaczyć się, a raczej zapowiedzieć moją dłuższą nieobecność na blogu. Moje blogowanie od tej chwili spadło na ostatni plan, a internet zaczął kojarzyć się z wynalazkiem w sferze marzeń. Może w miarę upływu czasu zacznę pojawiać się na blogu, jednak już ostatnimi czasy pisanie o tym, co czytam - a czytałam bardzo dużo ostatnio - nie kręciło mnie specjalnie zacznę wrzucać krótkie notatki, albo polecanki (od której zacznę już dziś).

Moje Wielkie Szczęście odciąga mnie trochę od lektury, odkręca mój dotychczasowy świat o 180 stopni, zmienia spojrzenie na świat i priorytety, ale jako, że Szczęście, będac małą fasolką samo lubiło kiedy czytałam, czy później trochę większym, dającym się czasem we znaki dzidziusiem uwielbiało kiedy mama siadała z książką na brzuchu i zapadała w lekturę z czytania do końca nie rezygnuje-my.

Otóż tak, dla niewtajemniczonych i wtajemniczonych niepoinformowanych :) 15 stycznia w moim świecie pojawił się Maks. Do dziś widzę ten moment kiedy zobaczyłam go pierwszy raz (nawet teraz się wzruszam)i nigdy go nie zapomnę. Tym bardziej, że choć poród do najdłuższych nie należał jednak przebieg miał dość dramatyczny i zakończył się cesarskim cięciem. Może komuś wydać się dziwne - szczególnie kobietom, które rodziły - ale ja swój poród wspominam fantastycznie. Kilka godzin porodu niwelują hormony szczęścia i widok dziecka (jakie szczęście, że CC odbywają się w świadomości matki) do tego cudowny zespół lekarzy i położnych i mogę zawrócić na pięcie aby to powtórzyć. Wątpię by ktokolwiek z tego świetnego zespołu medycznego czytał mój blog, ale muszę powiedzieć, że życzę wszystkim kobietom takiej opieki przy porodzie ze strony Pań położnych jak i profesjonalnego podejścia lekarzy, którzy towarzyszyli przyjściu na świat mojego syna (nie wiem, czy gdyby nie Ich przytomność i wiedza miałabym dzisiaj o Kim pisać). Najlepszy zespół na świecie!!!

Proszę więc Wszystkich czytających mój blog o cierpliwość i wyrozumiałość, oraz o nie kasowanie linka do mojego Czytania. Postaram się czasem tu pojawić, a już dziś mogę zapowiedzieć recenzję książki Małgosi Wardy, która pojawi się w dniu premiery książki.

Mama karmiąca czyta i poleca:

Rozwiązła Jarosława Kamińskiego

Czytane z radościa, pisane w biegu

2012-01-03T12:35:00.003+01:00

Jako, że ostatnio znacznie więcej książek czytam niż o nich piszę postanowiłam w kilku słowach przybliżyć te, które zapadły mi szczególnie w pamięć i myślę, że mogłyby Wam się również podobać.

Zacznę może od znanej wszystkim i pewnie czytanej przez większość Jane Eyre (dawniej Dziwne losy Jane Eyre - bo pod takim tytułem ukazywała się książka Charlotte Brontë wcześniej). Zeszłoroczne wydanie zostało wznowione przy okazji wejścia do kin filmu na podstawie książki i otrzymało nową, prawdziwie filmową okładkę. Kilka ... naście lat temu zaczytywałam się, jak każda pewnie młoda dziewczyna, a raczej dziewczynka w książkach sióstr Brontë, oraz Jane Austen ale jak się okazuje na Dziwne losy Jane Eyre nie trafiłam, bo lektura okazała się miłym zaskoczeniem. Zaskoczeniem bo nie była to mdła, romantyczna historyjka i odskocznią od wszystkich ciężkich książek (tym bardziej, że wcześniej przeczytałam Farby wodne L. Ostałowskiej). Tytułowa Jane Eyre to rezolutna młoda dziewczyna, którą poznajemy jako silne, zbuntowane, choć pewnie w duchu pragnące miłości dziecko. Osierocona przez rodziców, opuszczona przez umierającego wuja skazana zostaje na humory ciotki, która zapatrzona w swoje niesforne dzieci nie zauważa trosk i potrzeb małej Jane. Myśląc, że wysłanie dziewczynki do rygorystycznej szkoły będzie dla niej karą uwalania się od obowiązku wychowywania, a Jane daje szanse na lepsze życie. Szansę, którą dziewczyna wykorzystuje po ośmiu latach pobytu w zakładzie. Wreszcie los się do niej uśmiecha, a doświadczenia zdobyte (często na własnej skórze) u ciotki, oraz w zakładzie tylko umacniają i tak twardy charakter dziewczyny. Sama znajduje sobie pracę, w której nawet nie spodziewając się spotyka wielką miłość swojego życia. Jak zawiła jest jej znajomość z Edwardem Rochesterem dowie się tylko ten czytelnik, który sięgnie po książkę. Ale upór Jane czasem bywa denerwujący, lecz prowadzi konsekwentnie dziewczynę do celu. To nic, że przyjdzie jej pożegnać się z miłością. Jednak nie wszystko Jane przekreśla i żyjąc - nawet w oddaleniu od Rochestera nie upada na duchu i ciągle marzy o spełnieniu. Koleje losu Jane bywają zaskakujące - są i smutki ale też i radości. Dość przyznać, że końcówka książki bardzo mnie wzruszyła. I choć Jane Eyre to ponad pięćset stron ani chwili nie poczułam znużenia i nie żałowałam powrotu do angielskich romansów.

Kolejną książką, również o miłości, jednak szybkiej i nie tak trwałej jak uczucie panny Eyre i Edwarda Rochestera jest W upale i kurzu Ruth Prawer Jhabvala. To krótka (zaledwie 160 stron) historia o niezbyt udanym małżeństwie Olivii i Douglasa, która dzieje się na placówce w Indiach. Olivia przybywając do Indii z góry zakłada swoje nieprzystosowanie i odmienność i nie potrafi pozbyć się wielkopańskich zwyczajów. Zachowując się jak mała dziewczynka stwarza więcej problemów swojemu i tak wiecznie zajętemu mężowi, niż radości ze swojego towarzystwa. Tylko romans z indyjskim księciem jest w stanie wyrwać ją z marazmu, w jaki zapada podczas gorącej pory i nawet deszcz nadchodzący wraz z porą monsunową nie jest w stanie jej przebudzić. Dopuszcza się okrutnego czynu i niszczy życie kilku osób. Tego wszystkiego jednak dowiadujemy się z listów Olivii, które odnalazła wnuczka Douglasa. Chcąc wyjaśnić tajemnicę miłości dziadka i kobiety, o której rodzina stara się milczeć przyjeżdża do Indii i podąża śladami sprzed 50 lat.

Ta książka była świetną przygodą po Indiach - zarówno tych bardziej współczesnych, jak i tych sprzed ponad pół wieku. Stroje, zwyczaje oraz jedzenie - barwny świat Indii przeplata się z romansem i ani trochę nie sprawia wrażenia, że tak stara historia mogłaby pokryć się warstwą kurzu.

W upale i kurzu w 1975 roku otrzymała Booker Prize.

I trochę cięższa lektura, jednak bardzo wciągająca i ciekawa: Słodko - gorzka ojczyzna. Raport z serca Turcji Necli Kelek. To świetne źródło, jak na raport przystało informacji o tym być może mało znanym kraju. Dla mnie osobiście książka - zaskoczenie. Bo niby coś tam wiemy o Turcji - Stambuł, baklava, trochę muzyki, Orhan Pamuk i spór o wejście do UE. Ale na ile te informacje są prawdziwe, ile jest jeszcze innych, które przyćmią sukces Pamuka i słodycz baklavy? Dzięki lekturze książki Necli Kelek, która urodziła się w Turcji, później emigrując, wraz z rodzicami (jak wielu Turków) do Niemiec możemy dowiedzieć się tak wiele. Słodko - gorzka ojczyna to trzeźwe spojrzenie na kraj ojczysty. Próżno szukać słów chwały i pobłażania Turkom ze strony autorki. Ta książka to chłodne spojrzenie na sprawy zarówno gospodarcze, jak i kulturowe kraju tak bogatego w zwyczaje i jednocześnie tak zaniedbanego przez władze i mieszkańców. Autorka porusza kwestie morderstw honorowych (które teraz, aby spełniać warunki przyjęcia do UE zamieniają się w jeszcze większej liczbie niż dotychczas w samobójstwa), religii, która wraz z władzami rządzi państwem (która jest władzą), o braku porozumienia między prawem a zwyczajem, o tym, co ukryte "za wysokimi murami" a jednak nadal w Europie. Zaskakująca i przerażająca jednocześnie lektura, która jednych zachęci do podróży do Turcji, innych zapewne zniechęci, ale na pewno pozwoli wyrobić sobie zdanie na temat sytuacji w tym kraju i uzupełni ten słodko gorzki obraz.

Za wzorową czynność uchodzi siedzenie. Tureckie słowo oturmak oznacza zarówno siedzieć, jak i rozkoszować się, żyć, mieszkać. Siedzenie, granie w karty czy w domino - w każdym razie niepracowanie - jest punktem, do którego się dąży, celem życia.

Może ktoś znajdzie coś dla siebie wśród tych trzech pozycji, być może kogoś zachęcę do powrotu do romantycznej lektury, albo do zagłębienia się w historię i kulturę barwnego kraju? Być może? Życzę udanych wyborów, jak najmniej dylematów i samych miłych chwil z książką.

cytat pochodzi z książki N. Kelek Słodko - gorzka ojczyzna...

Królewna Śnieżka z Auschwitz - Farby wodne L. Ostałowska

2011-12-27T14:41:00.000+01:00

Kiedy słucham, historie istnieją, kiedy mówią, mogą się uwolnić. Szukam tu (w muzeum) własnej, a nie polskiej tożsamości. Myślę: to się stało. Bez kalek, fiszek, stanowisk ... Nie osądzam siebie ani innych.

Trzeba przyznać, że Farby wodne Lidii Ostałowskiej nie są typową lekturą na okres świąt. Ale może nie wszyscy lubią historie rodzinne, miłosne, czy lepienie bałwanków w wesołym gronie - ja nie lubię. Stąd z zapartym tchem zabrałam się za lekturę Farb wodnych, które znalazłam pod choinką.

Nie, nie jest to przyjemna lektura, ale napewno pouczająca. Reportaż Ostałowskiej to prawdziwe świadectwo obozowych i postobozowych realiów. Farby wodne to głównie (pisze głównie, bo choć to krótka książeczka, pociąga wiele wątków) historia Diny Gottliebovej, Żydówki czeskiego pochodzenia a przede wszystkim malarki. Dina trafiając do obozu w Auschwitz-Birkenau ratuje się własnym talentem. Początkowo ryzykując własne życie umila je najmłodszym więźniom obozu malując na barakach sceny z Królewny Śnieżki, która na króko przed "obozem" stała się hitem kinowym i ... ulubionym filmem Adolfa Hitlera. Dzięki tym malunkom zostaje zauważona przez Josefa Mengele (a właściwie Wolfganga Gerharda) i "zatrudniona" do malowania jemu portretów ludzi, którzy posłużą do doświadczeń temu pseudodoktorowi, znanemu całemu światu ze swojego okrucieństwa. Nie wiem, jak ocenić Dinę, i czy w ogóle wolno mi ją oceniać. Pewnie nie powinnam wcale tego robić, ale kołaczą mi się dwie sprzeczne myśli, różne postawy, w których staram się znaleźć na jej miejscu. Wiem, że to wprost niemożliwe abym w jakikolwiek sposób mogła wyobrazić sobie siebie w takiej sytuacji. Z jednej strony to naturalny odruch człowieka, że stara się ratować swoją skórę, szczególnie w obliczu śmierci, tak okrutnej śmierci, na którą więźniowie obozu przecież patrzyli każdego dnia. A z drugiej strony - czy taka postawa to nie tchórzostwo, nie sprzedanie siebie? Współpraca z okrutnym nazistą, człowiekiem, który mówił o sobie lekarz a zabijał, torturował i w swojej głupocie, czy też niewiedzy, w swoim wrodzonym okrucieństwie (jakim trzeba być psychopatą aby robić takie rzeczy) wyrywał dzieci z łon matek, zszywał żyły bliźniętom aby stworzyć sobie bliźnieta syjamskie, podawał ludziom dziwne mikstury nie znając skutków ich zażywania .... albo w swoim okrucieństwie chcąc je raczej poznać, kastrował, wydłubywał oczy, na żywo, po śmierci nieważne, byle zapisać jakiś skutek. I takiemu człowiekowi pomaga Dina Gottliebova - tylko po to aby uratować siebie i matkę. Nieznane są też mi i niezrozumiałe dla mnie pobudki jakimi kierował się sam Mengele zatrudniając dziewczynę - z jednej strony okrutny człowiek, skłonny zabijać wszystkich, którzy nie zaliczają się do jego rasy, a z drugiej niby taki dobrotliwy wujek, który najmuje do pracy Żydówkę, po to aby malowała jemu anomalia fizyczne więźniów, aby służyła za dokumentalistkę? Nie mieli aparatów? Czy też była to klejna perswazja Mengele - dać trochę przyjemności więźniowi w trakcie pozowania, aby zaraz potem podoświadczać sobie na jego ciele? Nie ma słów wytłumaczenia na cokolwiek, co dotyczy nazistów i obozów, nie ma wytumaczenia dla Holokaustu.

Autorka Farb wodnych dociera do Diny Gottliebovej po latach. To nękana chorobą staruszka, która stara się odzyskać swoje obrazy zawłaszczone przez muzeum KL Auschwitz - Birkenau. Czy faktycznie należą się one Dinie jako autorce? Malarce? Czy może też stanowią własność Josefa Mengele (o ile ten człowiek jeszcze żyje - tego chyba my się nie dowiemy, bo, że ktoś to wie, jest więcej niż pewne), czy też stanowią jednak właśność muzeum, są dowodem na okrucieństwo Niemców i należą się każdemu odwiedzającemu? O uznanie właśności walczą wszyscy. Muzeum, które zatrzymało nie tylko właśność Diny, nie tylko te obrazy ale i prywatne części garderoby, walizki - wszystko, co odwiedzające muzeum rodziny są w stanie rozpoznać, co stanowi czasem jedyną pamiątkę po pomordowanym, a boli, że jest w muzeum mogłoby przecież, jak to wiele razy zarzucano muzeum zostać zastąpione kopią (włosy, tałesy, podróbki butów i waliz - made in China). Obrazy, kórych dotyczy spór to głównie portrety Romów, Cyganów, których w Auschwitz zginęły setki. Na których Menegle z wyraźną przyjemnością dokonywał doświadczeń, jak na cudach (czy też wybrykach) natury (dziwne wrażenie przy czyteniau Farb wodnych po niedawnej lekturze, jakże odmiennej książki Psożercy ze Svini Karla-Markusa Gaussa).

Farby wodne to liczne dowody na brak człowieczeństwa nie tylko Hitlera ale i ludzi, którzy ślepo szli we wskazanym przez tego zakompleksionego człowieczka kierunku. Szczególnie końcowe rozdziały, które dotyczą współczesności, uświadamiają, że jesteśmy tak marni kłócąć się nad prochami pomordowanych tysięcy więźniów. Ukazują słabość i chciwość człowieka, nawet w obliczu takiej tragedii. Nie do uwierzenia, nie do pomyślenia. A mieszkańcy Oświęcimia mają tego wszystkiego dosyć - z jednej strony kłótnie o pamięć, o religię i pamiątki, z drugiej strony wysokie bezrobocie w Oświęcimiu, masowe wyjazdy młodych ludzi, bo cała miejscowość jest jak miejsce zbrodni, miejsce święte, w którym nie może powstać market czy klub nocny.

Choć znam historię i nie jestem nań obojęta nie potrafię sobie nawet wyobrazić własnego stanowiska w tej sprawie. Wydaje się łatwym do pogodzenia i rozwiązania konflikt obozowy - postawmy małe krzyże, zlikwidujmy te wielkie, dajmy możliwosć modlitwy wsystkim narodom i wyznaniom. Albo podarujmy sobie modlitwę - uszanujmy w ciszy, każdy we własnym sercu i sumieniu pomordowanych.

I unikajmy takiej postawy: Gdzie byli ich prawnicy - szlocha wstrząśnieęta (wizytą w muezum) amerykańska studentka.

Jest wiele do napisania o tej książeczce - raptem 200 stron tekstu, a taka burza myśli, takie ogromne niedowierzanie, która ogarnia mnie zawsze ilekroć poznaję każdą historię związaną z wojną, Holokaustem i niemożliwym do wyobrażenia okrucieństwem Niemców.

Fragment obozu w Birkenau

Dzieci, na których eksperymentował Josef Mengele

Brama do obozu - napis Arbeit macht Frei uratował od złomowania polski chłop - za butelkę samogonu odzyskał go od Rosjanina. Współczesną historię kradzieży napisu znamy.

Dina Gottliebowa w swojej pracowni z portretem Cyganki (dla Mengele ważne było ucho i oczy, oraz znaki szczególne)

źródło zdjęć: czarne.com.pl oraz google

cytaty pochodzą z książki

41 numer sZAFy już jest!

2011-12-15T08:35:00.000+01:00

fot. Michał Karcz

Nowy numer sZAFy już dostępny, a w nim wiele stron dobrej lektury, poezji, prozy, wywiadów oraz nagród do wygrania. Liczne teksty koleżanek i kolegów blogerów. Zapraszam do lektury!

POEZJA

Marcin Baran, Hania Dikta, Piotr Gajda, Mirosław Gabryś, Wioletta Grzegorzewska, Brygida Helbig, Jarosław Jabrzemski, Barbara Janas-Dudek,Izabela Fietkiewicz-Paszek, Tomasz Jamroziński, Wanda Karczewska, Justyna Krawiec, Karolina Kułakowska, Karol Maliszewski, Jacek Mączka, Piotr Mosoń, Marcin Orliński, Paweł Podlipniak, Małgorzta Południak, Klaudia Raczek, Teresa Radziewicz, Teresa Rudowicz, Jakub Sajkowski, Karol Samsel, Rafał Wierzbicki

PROZA

Marcin Baran, Jacek Durski, Seweryn Gałązka, Jan Godlewski, Mateusz Górniak, Anna Gratkowska, Eliza Kijanek, Edward Kupiszewski, Kornel Maliszewski, Mirosław Pisarkiewicz, Małgorzata Południak, Wojciech Radoch, Joanna Storczewska-Segieta, Sebastian Theus, Leon Zdanowicz, Beata Wincza

sZAFa Presents

WANDA KARCZEWSKA - poezja

Izabela Fietkiewicz-Paszek - „Uroboro” Wandy Karczewskiej

Beata Patrycja Klary- Życie w cieniu śmierci

Ania i Arek Łuszczyk - Festiwal okiem obiektywu

Małgorzata Południak - Karczewska ukrywa swoją twarz w kwiatach kasztanu

Anna Tabaka - Miasto mego ojca

Teresa Rudowicz- O wierszu „Rozmowa z rówieśnikiem z ul. Widok 12”

Karol Samsel - Matka na oświęcimskim obłoku - O nostalgii i sadyzmie w utworach Wandy Karczewskiej.

Beata Stanecka-Busz - O pogłębianiu zwątpienia aż do potrzeby wiary. Rzecz o Elegii Wandy Karczewskiej. * O rozpaczy, którą może odczarować zakatarzony jeż i fletowy głos wilgi. Głos wilgi Wandy Karczewskiej.

Rafał Wierzbicki - Fotoreportaż

Leszek Żuliński- Między miłością z rozpaczą (o poezji Wandy Karczewskiej)

ESEJ; FELIETON; RELACJE

Marcin Baran - Slam, czyli poezja opuszcza salony

Henryk Gała - Poeci małych ojczyzn

Izabela Fietkiewicz-Paszek- Relacja z II Festiwalu Literackiego im. Edwarda Kupiszewskiego

Marcin Orliński - Literatura jest ciemność

Beata Patrycja Klary - Ileż można przełykać kształty? - relacja ze spotkania poetyckiego Aleksandry Słowik

Klaudia Raczek - Dziennik spod Róży I, Dziennik spod Róży II

Jurata Bogna Serafińska- Wystawa malarstwa Felixa Tuszyńskiego

Świdemajer - relacja z poprzedniego projektu

FOTOGRAFIA-GRAFIKA-MALARSTWO

Maciej Boksa, Francesco Cusumano, Talat Darvinoğlu, Foto Odlot 2011 - wynik konkursu, Jacek Kaczyński, Michał Karcz, Felixx Klee, Barbara Komaniecka, Lilianna Lazarska, Zygmunt Kozimor, Oksana Mathieu, Izabela Nowak, Andrzej Olczyk, Raspazjan, Jan Rusnok, Marianna Stelmach, Vsevolod Shvayba, Tomasz Trafiał, Felix Tuszyński

TEATR

Teresa Radziewicz "Ja, Edit Piaf"

Ekfraza

Teresa i Grzegorz Radziewicz "Wyobraźnia zaludniona"

KRYTYKA LITERACKA

RECENZJA

Artur Jabłoński - Thomas Bernhard Moje nagrody

Teresa Rudowicz - Życie to jest opowiadanie, a opowiadanie to jest życie – o opowiastkach opowiadających Leona Zdanowicza*Ziemia nieznacznie wypukła – o Wieczerzy w Rajskiej Dolinie Edwarda Kupiszewskiego

Teresa Radziewicz Notatki na marginesach wierszy - Mniej niż zło Olgerda Dziechciarza * Czyta się, czyta - Nasza klasa Tadeusza Słobodzianka

Karol Maliszewski - Kazimierz Brakoniecki Obroty nieba, Dziennik berliński

Monika Mellerowska - Książkowe choinkowe upominki *Jestem leniwym pisarzem Mariusz Pilot - Pióropusz

Joanna Mieszkowicz - "Niewidzialne potwory" Chucka Palahniuka*Balladyny i romanse Ignacego Karpowicza

Karol Samsel - Źródło i śmierć Fenomenologia jako egzegeza literacka

Jakub Sajkowski - Wystawiona na słońce. Magda Gałkowska, Fabryka tanich butów * Ryszard Będkowski Gorzkie jezioro * Poezja kłamie? A niech sobie kłamie! Michał Nowak Historie Powszechne

Konrad Staszewski - Wschodzący księżyc Keri Arthur * Całując grzech Keri Arthur

Bogdan Zdanowicz Krzysztof Tomanek Zaimek teraz

WYWIAD

Aleksandra Szramek "Z Ireną Kiką Szaszkiewiczową", "Z przyjaciółmi Ireny Kiki Szaszkiewiczowej"

Tomasz Kosiorek "Rozmowa z Rogerem Moorhousem na temat książki Stolica Hitlera"

Robert Rutkowski z cyklu: "Jeszcze zdarzają się wiersze:

* z Marcinem Orlińskim

* z Teresą Radziewicz

Sosnowska: z Marcinem Prokopem i Szymonem Hołownią

MULTIMEDIA

Astrid Lindgren - Chwila

Darek Wasilewski - "Rafał Wojaczek - Modlitwa bohaterów"

Lugozi - Peaceful Sleep

The October Leaves - All Of The Stars

Warzone - The Sound Of Revolution

KONKURSY

* Nagrody Poetyckiej im. Konstantego Ildefonsa Gałczyńskiego ORFEUSZ za najlepszy tom roku 2011

* I Ogólnopolski Konkurs Poetycki

im. Pawła Brylińskiego

* Kaliski Konkurs Literacki na Utwór dla Dzieci

* III OGÓLNOPOLSKI KONKURS POETYCKI „O wers Pawlikowskiej-Jasnorzewskiej”

* Broniewski dzisiaj

*I Edycja konkursu LIterackiego im. Kazimierza Furmana "Furmanka 2012"

PATRONAT MEDIALNY

Ena Kielska Pamiętnik Wendy

Festiwal Świdemajer [maj 2012]

Foto Odlot 2011 - wynik konkursu

Jak ze śmiechem leczyć dzieci - Oskar Pill i zakon Medykusów

2011-12-13T22:21:00.001+01:00

Pewnie gdyby nie fakt, że Mikołaj w tym roku objawił mi się niezwykłą i niespodziewaną paczką z Wydawnictwa W.A.B. nie sięgnęłabym po tę książkę. Stało się jednak inaczej i nie tyle przymuszona, bo nic na siłę, ile zainteresowana tym przedziwnie brzmiącym i zapowiadającym magiczną przygodę tytułem zatopiłam się w lekturze. Nie wiem, czy to polski Wydawca, czy też zagraniczny porównał Oskara Pilla i zakon Medykusów do Harrego Pottera, ale ja - choć tego drugiego nie czytałam nigdy do końca - nic podobnego nie widzę. Oskar Pill to przesympatyczny dwunastoletni chłopiec, który ze swojej nadprzyrodzonej siły nie zdaje sobie sprawy. Przynajmniej na początku. Fakt faktem, że czasem zdarzają się jemu przedziwne sytuacje, ale chłopak nie bierze ich do siebie szybko o nich zapominając.

Oskar wychowywany jest wraz ze swoją starszą siostrą przez mamę. Taty niestety nie pamięta, a historia śmierci ojca, opowiadana przez mamę czyni zeń bohatera.

Jakby w tle codzienności Oskara i jego rodziny toczy się krótka historia w więzieniu, z którego niepostrzeżenie i niewytłumaczalnie znika groźny więzień.

Tymczasem kończącą się szkolną codzienność Oskara przerywa wizyta w domu Pillów niezwykłej osoby, która rozstraja matkę chłopca, a jemu samemu pozwala na odkrycie kawałka rodzinnej tajemnicy. Przez tę tajemnicę, którą matka skrzętnie ukrywała przed chłopcem, trafia on do specjalnego domu, w którym zostanie przeszkolony do walki ze złem.

Dopiero w tym dziwnym domu, do którego wchodzi się przez pień drzewa Oskar odkrywa w sobie pełnię magicznych sił i uczy się je wykorzystywać. Na chłopcu, jako na ostatnim z najmłodszych Medykusów i synu bohatera spoczywa odpowiedzialność za cały świat.

W jaki sposób Oskar będzie musiał stoczyć walkę ze złem? Nie chcę opowiadać za wiele. Wystarczy tylko jak dodam, że autor powieści Eli Anderson jest między innymi dziecięcym onkologiem i w swojej powieści, której zapowiada się więcej części walczy z "chorobami". Wspierany przez "moce" w postaci "zabiegów" czy "leków" zabija patologie, które toczą malutkie organizmy dziecięce. Ta bajka, bo tak można powiedzieć o książce o dzielnym chłopcu budzi w wyobraźni czytelnika nie tylko magiczne obrazy, jakie nasuwa treść książki ale i uśmiechy malutkich pacjentów doktora, które zapewne pojawiają się na ich buziach w trakcie słuchania opowieści o przygodach Oskara. Za to czynienie radości i sprawianie prostszym pokonywanie chorób polubiłam właśnie tę powieść:)

P.S. powyższą książkę będzie można wygrać w zapowiadanym już, nowym (41) numerze magazynu Szafa

Mansarda na Montmartre - Ewa Grocholska z Paryską pokojówką i spadkiem

2011-12-08T14:28:00.000+01:00

Przeczytałam taką sobie książkę ... a właściwie książki dwie. Może nie jest to literatura specjalnie wysokich lotów, a raczej z tych łatwych, lekkich i przyjemnych. Z tych, dla których być może nie warto marnować czas, ale nie o fabułę i wartość literacką tu chodziło. Tym, co przyciągnęło mnie do książek Ewy Grocholskiej był ... Paryż. Jak magnez zadziałało to miasto, i bez zważania na być może trochę śmieszną historyjkę, jaką opisuje dopadło mnie, a właściwie ja dopadłam je ... znaczy te książki. Bez odrywania się od lektury pochłonęłam, wyławiając szczególnie te fragmenty, w których kipi Paryżem w dwa wieczory. A fragmentów muszę przyznać jest dużo, tak więc opowieść o Agnieszce i Ewce zadowoli każdego miłośnika Paryża, a wszystkim tych, którzy odwiedzili choćby raz to piękne miasto przypomni wycieczkę po nim. Przypomni!? Ta historia JEST wycieczką po Paryżu! Jakże miło jest zasiąść w fotelu i zanurzyć się w tłumie na Place du Tertre - bo to tam głównie toczy się akcja, wśród paryskiej bohemy, spojrzeć na Paryż z lotu ptaka z tarasu wieży Eiffela, posmakować, oblizując się na samą myśl francuskiego menu, popić dobrym winem ... choćby tylko w wyobraźni, choćby tylko dzięki tej "wycieczce" zafundowanej przez autorkę.

Paryska pokojówka i Paryski spadek to historia poniekąd oparta na faktach, być może dlatego tak żywe są opisy miasta. Pierwsza część, czyli Paryska pokojówka opowiada o paryskiej przygodzie dwóch przyjaciółek, które do Paryża trafiły w celach zarobkowych. Ciężka praca w hotelu Sheraton, codzienne zmaganie się z nie do końca kulturalnymi gośćmi pięciogwiazdkowego hotelu, niedospanie, przejedzenie i kac to constans pobytu Agnieszki i Ewy w Paryżu. Ale to, że takie przygody - kolacje z nieznajomymi, podejrzane wizyty i spotkania - przytrafiają się im, można powiedzieć nagminnie nie powoduje nudy. Ta książka pędzi jak wagonik paryskiego metra, albo winda w biurowcu w dzielnicy La Défense . Przygoda - bo tak można traktować zarobkową wizytę w Paryżu tych dwóch dziewczyn kiedyś się musi skończyć. Niestety kończy się szarym powrotem do rzeczywistości, czyli Polski PRLu. Jednak mija kilka lat i paryska przygoda powraca. Tym razem dotyczyć ona będzie głównie Agnieszki (Agnieszi, jak pięknie nazywają ją Francuzi) i rozwiązania zagadki tajemniczego spadku od przyjaciela sprzed czterech lat.

Te pędzące, jak obrazki za oknami pociągu szybkich kolei zdarzenia zgrabnie wciśnięte są w uliczki pięknego miasta. Możemy do woli nachodzić się po Montmartre, podziwiać oczyma wyobraźni artystów na Place du Tertre, wspiąć się na wzgórze, by z tarasu eklektycznej bazyliki Sacré Coeur podziwiać Paryż. Aż muzyka dosłownie gra w uszach. Można znieść przewidywalność i brak głębi tej historii jeśli jest się dzięki temu oprowadzanym po takich urokliwych miejscach. Dla tych, którzy byli i którzy chcieliby być to świetna lektura, bo nawet jeśli kogoś znudzi fabuła, to jest jej tak mało, w obliczu ogromu Paryża, że można łatwo ją ominąć, nie zauważyć ... tylko niebezpiecznie tęskni się do spacerów, widoków i jedzenia.

Nie ma co rozpisywać się o książce, bo ci, którzy zechcą ją przeczytać dowiedzą się zbyt dużo, jeśli dopiszę jeszcze cokolwiek, wystarczy popatrzeć na takie obrazki, które przewijać się będą przez całą lekturę Paryskiej pokojówki i Paryskiego spadku.

jako, że jestem leniuszkiem zdjęcia Paryża pochodzą z google

z każdym kolejnym przeczytanym tytułem żal mi nowych możliwości poznawania - czyli jak zjeść ciastko i mieć ciastko autorstwa Vladimira Nabokova - tym razem Blady ogień, czyli o tym, jak Mistrz przeszedł samego siebie!

2011-12-05T23:28:00.001+01:00

Och jakże by było nudno gdyby mój ukochany Nabokov pisał wszystko na jedno kopyto. Zdążyłam się już przyzwyczaić do bycia zaskakiwaną przez Mistrza, ale nie do tego stopnia! To, co przeczytałam albo najpierw raczej zobaczyłam (bo wystarczył jeden rzut oka na formę książki) zwaliło mnie dosłownie z nóg. Pomyślałam sobie „no nie, teraz to przesadziłeś Mistrzuniu” zastanawiając się od czego zacząć, jak to poskładać i czy to w ogóle ma ręce i nogi?! Blady ogień to bodaj najbardziej oryginalna w formie książka jaką kiedykolwiek czytałam! I nie mam na myśli tylko książek autorstwa Vladimira Nabokova, ale książek w ogóle. To książka w książce, ale to nawet nie Książka dla Manuela Cortazara, bo Blady ogień w ogóle nie składa się z tekstów autora (oczywiście jeśli patrzymy na jego treść, bo rzeczywistość jest inna ... tu Vladimir mruży oko). Podstawą do tej powieści jest opowiadanie autorstwa Charlesa Kinbote’a ujęte w Bladym ogniu jako Przedmowa. Po czym następuje – nie wiedzieć czy do końca – utwór właściwy, o którym Kinbote napisał przedmowę, a mianowicie Blady ogień. Poemat w czterech pieśniach i kilkaset stron Komentarza, który również składa się na Blady ogień autorstwa Vladimira Nabokova. Zbyt zagmatwane? Gdybyśmy chcieli podzielić powieść na rozdziały (ooo wybacz mi Mistrzu!) powiedzielibyśmy, że Blady ogień ma ich cztery – Przedmowa, Blady ogień. Poemat …, Komentarz oraz Indeks.

Blady ogień powstawał jednocześnie z tłumaczeniem Eugeniusza Oniegina, nad którym pracował Nabokov w roku 1950. Właśnie do Oniegina jego treść i forma są porównywane. Głównym „źródłem treści” (chociaż czyżby?) jest 999 wersowy poemat, rozpisany jak z podtytułu można się dowiedzieć w czterech pieśniach. Autorem poematu jest John Shade, który nie pomija komentowania, jak trudno było jemu stworzyć tenże poemat pisany rymowanymi dystychami (czyli dwuwierszami, z których jeden jest niekompletny ze względu na nieparzystą ilość). Poemat ten stanowi ostatnie dzieło w jego twórczości, którą przerwała nagła śmierć od kuli przeznaczonej komuś innemu (czego można dowiedzieć się z powieści).

U Nabokova nigdy nie było wiadomo kto jest autorem książki, albo raczej kto ma za takiego uchodzić. Nigdy nic nie było jasne do końca i jednocześnie jasnym było, że za każdą postacią kryje się autor - i za to polubiłam książki V.N. Myślę, że Blady ogień jest jakimś apogeum jego pomysłowości w tej materii. Pewnie gdybym była tłumaczem tejże książki dostając ją w swoje ręce zastanawiałabym się gdzie jest tekst właściwy, myśląc, że czegoś zabrakło, ktoś o czymś zapomniał, nie dołączono mi książki! Blady ogień krytycy porównywali też do Ulissesa, nawet dziełu Nabokova dodając wartości. Uznawali go bowiem, za jedną z najdowcipniejszych powieści od czasów Ulissesa J. Joyce’a. Dla mnie, w obliczu formy powieści cały jej dowcip polega właśnie na sposobie jej przedstawienia. Treść staje się mało znacząca, liczy się pomysł, pokręcenie, które przyprawia mnie do teraz o uśmiech.

Wydawać by się mogło, że już nic, co wyszło spod pióra Nabokova, odkąd przeczytałam Ada albo żar nie jest w stanie wywołać uśmiechu na mojej twarzy. Nic już nie przywoła mi wspomnienia twarzy autora, z równie ironicznym, wszechobecnym u niego uśmieszkiem, który mówił sam za siebie – ja piszę powieści? Ja staram się udowodnić, że tych nie ma! Wszystko dosłownie jest u Nabokova z przymrużeniem oka. Wiadomo przecież, że nawet w obliczu śmierci potrafił sobie żartować (mówią o tym jego liczne biografie, czy choćby powieść Oryginał Laury) ale żeby stworzyć coś takiego jak Blady ogień trzeba mieć albo doskonałe poczucie humoru, albo dobrą zabawę z naigrawania się z czytelnika (nie wspomnę o oczywistym talencie pisarza!). Każda, dosłownie każda powieść Nabokova świadczy o jego dążeniu do oryginalności – u niego nie ma powtórek, wpadania w tory charakterystyczne dla danego autora. Wszystko jest nieprzewidywalne. Nie można jednoznacznie określić stylu Nabokova (teraz utwierdzam się w tym przekonaniu jeszcze bardziej) i to właśnie jest tym magnesem, dzięki któremu twórczość Nabokova działa jak narkotyk. Nowe doznania, nieodkryte style, rozbrajająco śmieszne koncepcje – to się nie może znudzić. Nie bez podstaw sam autor mówił o swoich książkach, że aby je do końca zrozumieć należy czytać je przynajmniej dwa razy. Myślę, że dla Bladego ognia istnieje niezliczona ilość powtórzeń lektury, które i tak nie przyniosą skutku w postaci zrozumienia.

Bardzo pomocne w zrozumieniu treści jest Posłowie autorstwa Leszka Engelkinga.

lawendowa przygoda, lawendowa miłość - Lawendowe pola Jennifer Greene

2011-12-01T20:50:00.002+01:00

Wystarczyła okładka – urocza, przywodząca na myśl Prowansję (miejsce, do którego wyprowadzam choćby dzisiaj) i zadziałał jakiś nagły impuls, że kupiłam tę książkę, choć wcześniej zastanawiałam się na zupełnie innymi tytułami. I niestety na tym się skończyło. Nie, nie oznacza to, że książka jest bardzo zła, ale nic w niej z Francji, Prowansji .. no może poza lejtmotywem czyli lawendą. Lawenda, podobnie, jak miłość jest wszechobecna w tej książce. I właśnie dlatego przyjęcie jej – negatywne, bądź pozytywne – zależy od nastroju czytelnika. Ja potrzebowałam bardzo czegoś lekkiego, nawet nie wiedziałam jak bardzo. Słowem wybór okazał się dobry na nadchodzące dni. Życzę sobie teraz samych takich lekkich lektur.

Kolor lawendy

Lawendowe pola składa się z trzech opowieści – podobnie, jak dotyczą one trzech sióstr, które do czasu, jak zaczyna się powieść rozsiane są po całym świecie. Camille, Violet i Daisy – te kwieciste imiona nadała im matka zakochana w kwiatach – ciężko doświadczone i znudzone dotychczasowym życiem wracają do rodzinnego domu w White Hills, w którym od jakiegoś czasu zamieszkuje już Violet. Poszczególne opowieści, choć każda z nich dotyczy osobistego życia kobiet pokrywają się i zgrabnie układają w jedną całość. Pierwsza z nich zaczyna się w domu Violet ale dotyczy okrutnie zranionej przez los Camille, którą po depresji związanej ze śmiercią męża ściąga do domu rodzinnego starsza siostra. Oczywiście, jak na książkę o miłości przystało swata ją także z mężczyzną. Camille początkowo sceptycznie nastawiona do życia i pałająca jedynie chęcią zamordowania siostry łagodnieje …

Zapach lawendy

Violet, która po matce odziedziczyła miłość do kwiatów prowadzi w rodzinnej miejscowości sklep zielarski „Ziołowa Oaza”, w którym sama przygotowuje mieszanki z ziół i pomaga spragnionym ziołowej pomocy klientom. Kojąc serca i inne dolegliwości mieszkańców miejscowości żyje samotnie w wielkim domu po rodzicach, do którego przeniosła się po rozwodzie z mężem. Swoje marzenie o dawaniu życia, o zostaniu matką, którego jak się okazało nie będzie mogła zrealizować spełnia wynajdując ciekawą odmianę lawendy. Ta wyjątkowo silna odmiana sprowadza do jej domu przedstawiciela firmy kosmetycznej. Jak łatwo się domyśleć i Violet napotyka w swoim życiu miłość. Tylko, czy raz zranione serce będzie chciało znowu zacząć kochać?

Czar lawendy

Zarówno Camille jak i Violet nie zdawały sobie sprawy ile w tym wszystkim, co im się przydarzało miała udziału ich siostra mieszkająca we Francji ze swoim ekscentrycznym mężem – francuskim malarzem. To Daisy wiecznie szczęśliwa, bogata, silna i radosna kierowała na odległość ich życiem. Sama o sobie wiele nie mówiąc – jej było łatwiej – nikt nie interesował się jej życiem, jako, że zawsze należała do tych silnych kobiet, które doskonale radzą sobie w życiu. Nawet jej rozwód przeszedł bez echa i dopiero pojawienie się Daisy w rodzinnej miejscowości zastanowiło jej bliskich i ciekawych życia innych mieszkańców White Hills. Pech chciał, że dumna i zamknięta w sobie kobieta trafiła akurat do domu rodzinnego w największą śnieżycę. Brak prądu, ciepła i jedzenia, a także nieobecność niespodziewających się jej mieszkańców domu sprawił, że zmuszona była poszukać ciepła i pomocy u sąsiadów, których także jak się okazało się ma w domu. Znalazł się jednak młody mężczyzna, który pod ich nieobecność remontował im kuchnię. Niestety, mężczyzna ten miał chyba większego pecha od Daisy, bowiem gdyby nie dziewczyna leżałby nie wiadomo jak długo w kuchni swoich zleceniodawców nawet nie wiedząc jakie szkody wyrządza szalejąca śnieżyca. Nawet Daisy nie zdawała sobie sprawy jak bardzo zmieni się jej życie, kiedy znajdzie nieprzytomnego stolarza. Nie tylko ta znajomość stanie czymś nowym w jej życiu. Także jej dumne podejście do niego – wysokie wymagania, standard życia odmienią życie nieprzeciętnej dziewczyny o przeciętnym imieniu.

Może te historyjki wydadzą się komuś puste, bo może i takie są. Jak na mój gust trochę przewidywalne, kiczowate momentami, ale za to idealne na poprawienie humoru. A jeśli dodać do tego pole Violet obsiane lawendą – choć nie w Prowansji - i lawendowy zawrót głowy w jej eksperymentalnej kuchni to można nawet przystać na tę książkę jako miłą lekturę na jeden wieczór.

P.S. okładka z tyłu przedstawia wielkie pole kwitnącej lawendy

czas się bać! - Dracula Bram Stoker

2011-11-28T12:35:00.001+01:00

To w rzeczy samej wojewoda Dracula musiał być, który przydomek swój zdobył, Turków nad wielką rzeką na tureckiej granicy zwyciężając. Jeśli to prawda, to nieprzeciętny był z niego człowiek. Zarówno bowiem w tamtych czasach, jak i przez całe wieki potem mówiono o nim jako i najsprytniejszym i najbardziej przebiegłym , a także najdzielniejszym z synów ”ziemi za lasem”. Swój świetny umysł i żelazną wolę on w grobie zachował i jeszcze teraz my będziemy musieli z nim zmierzyć się. (…) Draculowie świetny i szlachetny ród stanowili, choć niektórzy z nich byli przez współczesnych o kontakty ze Złym oskarżani. (…) W dokumentach takie słowa jak „stregoica” – czarownica, „ordog” i „pokol” – szatan i piekło pojawiają się. W jednym z manuskryptów właśnie tego Draculę nazywa się „wampyr”, a to słowo dla nas aż nazbyt jest jasne. Ziemia, w której to zło wcielone przebywać może – ta sama, w której ciało tamtego wielkiego człowieka złożona i wielu wspaniałych kobiet – z ich rodowego grobowca pochodzić musi. Bo – co już samo przeraża – owo zło w dobru głęboko zakorzenione i w ziemi przenikniętej świętą pamięcią spoczywać musi.

Dziś wiadomo, że mit wampira wywodzi się z wielu dawnych legend, które napisały lęki ludzi przed ciemnością i złem oraz istotami, które zakradając się podstępnie nocą, przez wypicie ich krwi, którą uważano za życiodajną pozbawiają je życia. Geneza słowa wampir sięga korzeni średniowiecznej Słowacji, ale nie genezą chce się zająć. Otóż wampiry, wampiryzm i wszystko co z nim związane to ostatnio temat na świeczniku. Szczególnie tym literackim świeczniku, bo w istoty żyjące nocą już dawno przestano wierzyć. Dziś, kiedy na półkach w księgarniach każda niemal okładka to takie, czy inne wyobrażenie wampira można pomyśleć, że jednak nadal gdzieś tkwi w nas średniowieczna legenda, a gdyby nie fakt, że autorami wampirzych bestsellerów są głownie amerykańscy autorzy (o ile nie tylko autorki) można by pokusić się o stwierdzenie, że budzi się w nas słowiańska natura. A może tu tkwi źródło sukcesu wampirów w Polsce – w jakiejś ukrytej tęsknocie za przeszłością?

Wampiry pojawiały się w literaturze niemal od jej początków – od starożytnych mitologii, przez wiek osiemnasty i dziewiętnasty na całej szerokości geograficznej. Nawet w dziele dwóch niemieckich duchownych - Jacoba Sprengera i Heinricha Kramera pod tytułem Młot na czarownice stały się przedmiotem badać badań fizjologicznych i teologicznych. Jednak nigdy nie zyskały osobnego statusu - chciałoby się powiedzieć aż do dziś. I choć dzisiejsze wampiry różnią się bardzo cechami charakterystycznymi od tych nawet dziewiętnastowiecznych to i tak nadal wzbudzają przerażenie połączone z uwielbieniem.

Pamiętać należy jednak, że temat wampirów w literaturze doczekał się swoich klasycznych wydań, których nie sposób nie znać, zanim pozna się zamerykanizowane postacie z nadludzkimi cechami. Każdy, kto choć trochę słyszał o wampirach, czy literaturze w ogóle bez problemu wskaże Anne Rice i Brama Stokera, a to zapewne za sprawą ekranizacji filmowych ich dzieł – Wywiadu z wampirem oraz Draculi. Właśnie o tym drugim tytule chciałabym dzisiaj kilka słów napisać.

Otóż skusiłam się na lekturę wampirów! Jednak przerażona sukcesem świecących, zakochanych postaci przemieszczających się już nie tylko siłami swojej natury ale i siłami mechanicznymi o niezliczonej ilości koni mechanicznych zapragnęłam poznać ten ociekający krwią światek od podszewki, czyli od klasycznej pozycji ze źródłami w słowiańskich legendach.

Nie wiem, czy warto przybliżać fabułę książki, i czy to się da w ogóle opowiedzieć, ponieważ powieść Abrahama Stokera to nic innego jak zbiór listów i wspomnień z dzienników osób, na drodze których stanął legendarnych książę Dracula. Ale spróbuję choć trochę przybliżyć książkę. Otóż historia zaczyna się od przyjazdu prawnika Jonathana Harkera do tajemniczej posiadłości człowieka, który w kancelarii, w której pracuje Harker podpisuje umowę kupna posiadłości w Londynie. Owa posiadłość, do której trafia Harker znajduje się w bliżej nieokreślonym miejscu, Transylwanii, w miejscu trudnodostępnym położonym w samym sercu Karpat. Tam oczom Jonathana ukazuje się mroczny zamek, do którego zresztą dowiózł go nie wiem, czy nie bardziej mroczny woźnica w swoim przedziwnym powozie. Współczesny czytelnik, który zna mniej więcej legendę nie wsiadłby do takiego wozu, ani nie przyjąłby zaproszenia księcia do zamku - chyba, że byłby żądny przygód - ale cóż miał zrobić niczego nieświadomy młody człowiek, dla którego była to zwyczajna wizyta w ramach wspólnych interesów. Jakież było zdziwienie Harkera kiedy zaczął powoli poznawać zwyczaje właściciela zamku, jakież było jego przerażenie kiedy okazało się, że z zamku nie ma drogi powrotu, a otaczające go ciemne lasy i góry pełne są niebezpiecznych wilków, które słuchają tylko swojego pana – Draculi. Jakby równolegle historia toczy się już w Anglii, w której pojawia się tajemnicza postać nietoperza, zatruwając krew i życie młodej kobiety, przyjaciółki narzeczonej Jonathana Harkera. W ten dziwny sposób łączą się losy Lucy i Miny oraz kochających je mężczyzn, którzy stają do walki ze złymi mocami, jeszcze nieświadomi niebezpieczeństwa jakie one za sobą niosą.

Cytat, który przytoczyłam na początku tekstu to opis tej tajemniczej siły, która zmanifestowała się naszym bohaterom, mając nad nimi przewagę w postaci nie tylko swoich ciemnych mocy ale i niewiedzy mężczyzn. Dopiero odkrycie, jakiego dokonał dla nich przyjaciel, wynajdując w starych księgach taki opis tajemniczej postaci uzmysłowiło im z czym będą musieli walczyć.

Wampir Stokera w niczym nie przypomina dzisiejszych młodych, gładkolicych wampirów. To raczej wyrafinowany arystokrata, żyjący na takim poziomie życia jakby otaczały go hordy służby a on sam jakby nie wiedział co robić z rodzinnymi bogactwami. Uwodzicielski przystojny mężczyzna, choć bardzo wiekowy nie poddający się upływowi czasu, za to przeżywający ludzkie emocje i doskonale przystosowujący się do społeczności. Dracula bowiem może przyjmować każdą postać, co często wykorzystuje – od wspomnianego nietoperza, przez wilka, psa do szczura i mgłę.

W swoim dziele Stoker wplata, jak pisałam elementy piętnastowiecznej legendy o Vladzie Draculi, który rządził Transylwanią w piętnastym wieku. Może warto wspomnieć, że znaczenie przydomka Dracul pochodzi od herbu przedstawiającego smoka oraz od Zamku Smoka, który był miejscem spotkań sekretnego bractwa rycerskiego broniącego chrześcijaństwa przed najazdem tureckim. Stoker dodaje do powieści też elementy wierzeń ludowych – każąc wampirom spać w trumnach, reagować strachem na widok krzyża i ucieczką na zapach czosnku. Być może powieść Stokera nie jest wybitnym osiągnięciem pod względem literackim, a to za sprawą swojej formy – czyli wspomnianych listów i kart z dzienników, ale w połączeniu z wykorzystanymi źródłami nie można odebrać jej prawa do miana powieści klasycznej, przynajmniej w tym jednym temacie. Pomieszana w czasie fabuła także może stanowić pewna uciążliwość, jednak oparcie się na tak wielu, nawet jeśli tylko wierzeniach i legendach dodaje książce pikanterii i czyni ją prawdziwszą niż współczesne wyssane z palca charakterystyki pseudowampirów.

Powieść doczekała się wielu ekranizacji, które wzbudzały nie tylko w widzach burzliwe emocje, ale także wywoływały kłótnie na poziomie spadkobiercy - reżyser, i zmuszały niektórych z nich do zmian w treści oraz tytule. Sadząc po tych burzach możemy domniemywać, że rodzina Stokera była bardzo mocno przekonana o prawdziwości opisanych przez swojego krewnego wydarzeniach i o ich jedynej w swoim rodzaju oryginalności. I choć najpierw księcia Draculę odsunęła w cień Anne Rice ze swoim Lestatem, oraz pojawiające się, jak grzyby po deszczu inne wampirze postacie, to Dracula nadal pozostaje symbolem wampira. Postacią potężną, zdolną podświadomie rządzić człowiekiem i przerazić do granic możliwości, bez cienia kpiny i uśmiechu.

cytat pochodzi z książki, okładka - www.zielonasowa.pl

chcę tę książkę pod choinkę! Trudno wybrać? Teraz to łatwe!!!

2011-11-26T18:14:00.001+01:00

Nie wiem jak Wy ale ja mam coroczny problem z wyborem odpowiedniego prezentu pod choinkę ;/ jako, że sama najchętniej znajdowałabym pod nią KSIĄŻKI, to i ja lubię je darować innym. Jednak, choć czasem wybór wydaje się prosty, to wcale nie jest tak łatwo dobrze trafić w gust obdarowywanego.

Teraz Wydawnictwo Znak umożliwia nam dokonanie dobrego wyboru. Wystarczy wejść na www.prezent.znak.com.pl i określić wiek, osobowość i zainteresowania - aplikacja podpowie Wam, które książki będą najlepszym prezentem dla Waszych najbliższych. Dzięki tej opcji odnalezienie właściwego dla obdarowywanego tytułu stało się prostsze. Sprawdziłam - TO DZIAŁA!!!

Dodatkowo można je kupić ze zniżkami nawet do 30%! Pospiesz się, żeby zdążyć przed świąteczną gorączką!

Zdecydowane NIE dla wielotomowych powieści Murakamiego;/

2011-11-23T08:27:00.000+01:00

Musiałam wiedzieć napisała Marpil o ostatniej części trlogii autorstwa Murakamiego. Ja też musiałam wiedzieć, ale nie byłam niestety tak wytrwała jak autorka bloga Z Kafką nad morzem. Owszem, byłam ciekawa jak zakończy się opowieść o Aomame i Tengo ale trzy części okazały się dla mnie zbyt dużym wyzwaniem.

O części pierwszej trylogii 1Q84 pisałam już wcześniej i nie powiem, przeczytałam ją z wielkim zainteresowaniem. A trzeba przyznać, że nie jestem wielką fanką prozy Haruki Murakami. Jednak książka wydała mi się jakby trochę inna niż dotychczas czytane przez mnie powieści autorstwa tego bardzo modnego pisarza. Wprowadzone motywy sensacyjne w połączeniu z charakterystycznym stylem Murakamiego - pomieszaniem światów, niby fantastyczną, a jednak jakby nie do końca fabułą zaowocowały dość ciekawym eksperymentem, który ja przyjęłam ciepło i entuzjastycznie. Z niecierpliwością oczekiwałam kolejnego tomu trylogii, mając cały czas w pamięci obrazy z pierwszej jej części. Jednak nim ta do mnie dotarła obrazy jakby uległy zatarciu, wyblakły i choć w miarę zagłębiania się w drugi tom łatwo można było sobie je przypomnieć, to jednak urok wywołany pierwszą częścią gdzieś uleciał. Właściwie nawet nie miałam chęci na trzecią część tej, jak dla mnie przedłużającej się już w drugiej części historii. Drugi tom był już dla mnie agonią opowieści o Aomame i Tengo, a "śmierć" literacka już zupełnie mnie nie interesowała. Jednak jakiś upór kazał mi sięgnąć po ostatni tom 1Q84.

Nie wiem skąd ten upór wziął siły, skąd ja miałam chęci aby jednak zabrać się za lekturę trójki i to wzmocnioną powtórką tomu drugiego. Jako, że nauczona porażką jakiej dostarczyła mi zbyt długa przerwa między tomem pierwszym a drugim dałam sobie czas na powrót do dwójki nim rozpocznę czytać trzecią część. I jakież było moje zdziwienie, kiedy okazało się, że ten drugi tom wcale takim złym nie jest. Nie porównując wciągnęłam się weń, jak przy pierwszym zderzeniu z 1Q84!

Gwoli przypomnienia - w części drugiej nadal czytamy o znanych nam już bohaterach - Aomame i Tengo. Aomame tym razem ma za zadnie zlikwidować Lidera, przywódcę sekty Sakigake, którego oskarża się o seksualne wykorzystywanie dzieci i wielokrotne gwałty na małoletnich dziewczynkach. Ten motyw jest tak okrutny, że aż nie pasujący do książek Haruki Murakami - pewnie z tego powodu tom drugi nie przypadł mi do gustu, kiedy czytałam go po raz pierwszy. Jak można się było spodziewać po wrażliwej Aomame spotkanie kata i ofiary nie przebiegło do końca po myśli dziewczyny, a zadanie okazało się wcale nie takie proste, jak mogłoby się wydawać doświadczonej likwidatorce mżęczyzn.

Pamietają Ci którzy czytali także o łączącej ją niegdyś z Tengo przyjaźni - otóż ich drogi wydają się coraz bardziej do siebie zliżać. Jednak zbliżanie to trwa bardzo powoli, nie przymierzając jak mijanie się dwóch plskich pociągów. Ale jak i w podróży koleja polską bywa, książka wraz z ociąganiem się "losu" zdaje sie znośna i do przejścia.

Nie wiem jednak po co Murakamiemu był tom trzeci? Dla mnie historia ta mogłaby spokojnie i równie miło zakończyć się już w tomie drugim, gdyby tylko trochę z niej wycięto.

Trójka dostarcza jakby ochłodzonych emocji, które rozmywają sie gdzieś w przydługiej treści. Sedno książki - uczucie łączące Aomame i Tengo zostaje w niezbyt przyjemny sposób rozciągniete, a przez to pogrzebane w natłoku zbyt wielu wydarzeń i nowych postaci.

Nie powiem opowieśc o ojcu Tengo jakby była pomocną w powieści, ale już długie odosobnienie dziewczyny - jej filozoficzne rozmyślanki nad literaturą, i wtręty tej do fabuły (Marcel Proust i W poszukiwaniu straconego czasu - nomen omen ;/), czy przesiadywanie Aomame godzinami na balkonie w celu namierzenia Tengo (czasem w tak bezmyslny sposób niweczone) wydają się jedynie służyć przedłużeniu i dodaniu treści do tomu trzeciego. Ja chętnie widziałabym małą część trójki, z dwoma księżycami, z powrotem Aomame do roku 1984, z umierającym ojcem Tengo i jakże romantycznym zakończeniem jako kilkadziesiąt dodatkowych stron w tomie drugim.

Czytając częśćc trzecią zbyt często odczuwałam chęć przyspieszenia akcji, pominięcia kilku rozdziałów bez poczucia, że utracę coś cennego. Odnosiłam też wrażenie, że Murakami pograł sobie z czytelnikiem, że naigrywa się gdzieś w kącie z czytającyh część trzecią 1Q84 zastanawiając się ile z niej czytelnik pojmuje, a ile wydaje się jemu, że pojął. Nie, stanowczo fabuła ostatniego tomu powieści jest zbyt pokręcona. I choć wiem, że to właśnie styl Murakamiego to wydaje mi się, że tym razem przesadził. W moim odczuciu przynajmnije tak jest. Po cześci trzeciej poczułam się jak po przejedzeniu lub też zatruciu się jakimś daniem, do którego tak szybko już nie wrócę. Podobnie rzecz będzie się miała z Murakamim. I choc zdaję sobie sparwę, że tymi słowami narażam się fanom pisarza mi pozostaje mieć nadzieję, że tak szybko nie ujrzę kolejnej książki jego autorstwa, bo skłonna będę się skusić a potem rozchorować. (chociaż może idąc tropem zaskoczenia dwójką, przy jednoczesnym rozpoczęciu trójki, może warto skusić się na czwartą część? ... notak, ale w ten sposób możemy brnąć bez końca). Zdecydowane NIE dla wielotomowych powieści Murakamiego;/

Przyjaciółka Matylda od Hanny Kowalewskiej

2011-11-18T14:31:00.002+01:00

Aby opisać piątą część serii o Zawrociu autorstwa Hanny Kowalewskiej, czyli Przelot bocianów konieczne jest przybliżenie fabuły wszystkich poprzednich części serii. Matyldę Malinowską–Just, główną bohaterkę wszystkich części poznajemy w momencie kiedy dostaje ona niespodziewany spadek po babce Aleksandrze Milskiej, z którą nie utrzymywała kontaktów od dzieciństwa (Tego lata w Zawrociu). Ów spadek jest wielką niespodzianką i zdziwieniem dla samej obdarowanej, ale też i dla całej rodziny, która jednak jako taki kontakt Aleksandrą Milską miewała. Dom rodzinny w Zawrociu staje się kością niezgody, a i tak już nielubiana Matylda znienawidzonym członkiem rodziny.

A co możemy powiedzieć o samej Matyldzie? To trzydziestoletnia kobieta, związana z teatrem przez pracę i miłość. Dawniej aktorka, którą do sztuki wciągnął mąż Filip Just, wielka miłość Matyldy Malinowskiej. Intensywny, acz krótki z powodu samobójstwa Filipa związek tych dwojga wywarł na kobiecie trwałe piętno, a śmierć Filipa zmieniła diametralnie jej spojrzenie na życie.

Kiedy poznajemy Matyldę mija dziesięć lat od samobójczej śmierci jej męża a ona nadal go kocha, choć nie koniecznie pozostaje mu wierna. Ciągle rozmawia z fantomem Filipa jakiego stworzyła na własny użytek i nie może pogodzić się z tajemniczą, nierozwiązaną zagadką śmierci Filipa (Maska Arlekina)

Ta twarda, żyjąca we własnym świecie kobieta doskonale radzi sobie z rodzinnym konfliktem jaki wytworzył się (albo wzmocnił) po śmierci babki i niespodziewanie zaskakującej decyzji odnośnie przyszłości Zawrocia. Matylda, po początkowych wątpliwościach całe swoje uczucie lokuje w tym pięknym skrawku ziemi i w domu, z którego wszystkich zakątków wygląda historia. Staje się powoli i nie bez przeszkód jego prawowitą właścicielką, nie tylko w dokumentach ale i mentalnie.

Dociekliwość dziewczyny, którą samą zastanawia fakt przyznania akurat jej prawa do Zawrocia kieruje ku rozwiązaniu pojawiających się tajemnic i zagadek rodzinnych. Dziwnych powiązań, niewytłumaczalnych waśni i niechęci najbliższych jej członków do siebie. W rozwiązywaniu tych zawiłych meandrów przeszłości pomaga Matyldzie kuzyn Paweł. Ukochany wnuk babki Aleksandry, który jako jedyny z rodziny zrealizował jej marzenia o muzyce. To jemu Matylda ofiarowuje stojący w Zawrociu fortepian. Ale tego, jak bardzo babce zależało na Pawle Matylda nie dowiedziałaby się gdyby przypadkiem (czyżby??) nie natknęła się na pamiętniki spisane ręką dziadka Maurycego i Aleksandry.

Zawiłą przeszłość rodziny Milskich i Malinowskich Matylda równoważy pracą i życiem w Warszawie. Liczne nieudane związki dziewczyny, fałszywe przyjaźnie i lodowate podejście rodziny zmuszają ją do samotnego stawiania czoła przeszłości. I tu znowu budzi się wrodzona ciekawość i upór Matyldy dzięki którym odkrywa kolejną tajemnicę, tym razem związaną z życiem i śmiercią ojca – Jana Malinowskiego (Góra śpiących węży)

Dość powiedzieć, że dotychczas samotna Matylda otrzymuje od losu niewiarygodnie liczną i co najważniejsze kochającą się rodzinę. Niemożność wyciągnięcia jakichkolwiek faktów od oschłej matki powoduje, że Matylda natyka się na coraz bardziej szokujące dowody zawiłości i zakłamania w jakich żyje od lat jej rodzina. Jej właściwie niejakie stosunki z siostrą, nigdy nie naprawiane przez matkę, czy też ojczyma także przyczyniają się szukania przez Matyldę powodów ciągłej niezgody z Paulą. Powoli też, dzięki tym faktom, które sama odkopuje w meandrach przeszłości rozjaśnia się sprawa otrzymania właśnie przez nią spadku.

W tle życie w Warszawie – choć w przypadku Matyldy jeszcze nie wiadomo, które życie jest tłem – rodzą się kolejne romanse dziewczyny, konflikty w pracy i nawarstwiają problemy nie do rozwiązania (Inna wersja życia).

Nie sposób opisać całe życie Matyldy Malinowskiej–Just w kilku zdaniach, jednak Hannie Kowalewskiej potrzebne było do tego pięć tomów (choć cięgle mam nadzieję, że na pięciu nie poprzestanie!). Ale nigdy, ani przez chwilę życie to – czy też opowieść (ale gwarantuję, że po przeczytaniu uznacie ją jako prawdziwą historię życia trzydziestoletniej kobiety) nie dłużyły się. Nigdzie w powieści nie było zbędnych scen i opisów, nie zdarzały się przedłużające się dialogi, czy rozciągające powieść dramaty. To wartka opowieść, z własnym tempem – bywały owszem momenty wyciszenia, tak konieczne, jak w życiu i jak w życiu nabierały one - z siłą huraganu - tempa. Niebezpiecznego momentami, ale i leczniczego, bo łatwiej było w tym huraganie zapomnieć o troskach, które dotyczyły nie tylko Matyldy ale i czytelnika. Ta dzikość życia dziewczyny udzielała się i czytającemu – nic wtedy nie było w stanie oderwać od lektury. Natłok sprzecznych myśli, pochwały i nagany zachowań bohaterki, radość i smutek na zmianę szargały nerwy czytelnika. Aby w końcu, w części czwartej – Inna wersja życia - osiągnąć apogeum i do granic możliwości wystawić te nerwy na próbę.

Przelot bocianów nazwałabym lekkim osiadaniem, ale nic bardziej błędnego jak myśl o nudzie! Nie! Taka myśl przeszła mi przez głowę raczej z powodu małej stabilizacji Matyldy, choć wywołanej wielką burzą i wywracającym na nowo jej życie wydarzeniem.

W Przelocie bocianów autorka znowu zakręci, trochę też rozwiąże ale też nie wszystko, bo i Matylda nam się zmieni. Zginie gdzieś jej ciekawość, uporczywe doszukiwanie się dziury w całym, gmatwanie i tak już zagmatwanej przeszłości. Przestanie to już bawić Matyldę. Zacznie nawet szukać nici porozumienia ze znienawidzoną Paulą. I choć nie do końca będą to udane próby to ich dramatyczne w skutkach zbliżenie absurdalnie pomoże rozwiązać Matyldzie zaplątane życie. I choć Hanna Kowalewska nie rozpieszcza czytelnika to nie wyobrażam sobie aby to miał być już koniec! Ta pięciotomowa opowieść o atomowej sile wdziera się w umysł czytelnika jak bomba, i jak ta pozostawia w nim trwały ślad. Doskonałość języka jakim posługuje się autorka sprawia, że czyta się ją jak dzieło idealne. Cały czas, z każdej strony i pod każdym względem jak najbardziej życiowe. Nie ma u niej miejsca na nieprawdopodobne wydarzenia, na nic, co kazałoby wątpić w realność historii lub wyczuć komizm w powieści. Bohaterowie są jak najbardziej prawdziwi, z krwi i kości, a co najważniejsze życiowi i ludzcy. Jakby momentami trójwymiarowi, możliwi do zmaterializowania tuż obok. Ach długo tak jeszcze będę pewnie powtarzać te słowa zachwytu ale doprawdy jest nad czym. Ja po prostu przez tę powieść z żyłam się z Matyldą. Chciałabym móc teraz zajrzeć przez okienko w Zawrociu, na którym o tej porze pewnie mróz maluje białe, kwietne obrazy. Zobaczyć ogień w kominku, kwiaty na fortepianie, może usłyszeć jak ktoś na nim gra. A z Matyldą wypić imbirową herbatę z porcelanowej filiżanki i zjeść ciepłą jeszcze szarlotkę. Tego właśnie bym chciała, to mógłby być piękny ciąg dalszy lata w Zawrociu.

Światła września i Zafon listopadową porą, czyli poszukiwania trwają dalej

2011-11-14T21:19:00.001+01:00

Przyznaję, że z niechęcią sięgnęłam kolejny raz po Zafona (Cień wiatru oraz Gra anioła już za mną, i niestety jakkolwiek tę pierwszą nawet zaakceptowałam, to już z drugą częścią powieści o Cmentarzysku Zapomnianych Książek było gorzej;/). Zdaję sobie sprawę, że zaczęłam przygodę z autorem niejako od końca, czy też od środka, ale według polskiego rynku wydawniczego to właśnie te dwie książki (Cień wiatru, Gra anioła) były warte polskiego debiutu. Teraz zatapiając się w poszukiwania autora doskonałego, który miałby zastąpić mojego ukochanego Vladimira Nabokova oraz - z polskich autorów - Stefana Chwina rozpoczęłam od lektury ostatniej tym razem książki Carlosa Ruiza Zafona. Chciałabym aby te moje poszukiwania zakończyły się sukcesem, który zapewni mi lekturę książek ulubionego (nowego, czy też kolejnego) autora na wiele lat. Tak, abym mogła w ciemno sięgać po tegoż autora kolejne tytuły, nawet gdybym czasem miała się zawieźć.

Wracając do początku - właśnie w trakcie tych poszukiwań natknęłam się (choć to słowo nie bardzo tu pasuje, bo nie stało się to przypadkiem) na książkę Światła września. Tak, wymyśliłam sobie przygodę z Zafonem, jako sprawdzenie tegoż autora od ostatniej jego książki, jaka ukazała się w księgarniach. Kusiła też Marina i dwa młodzieżowe tytuły - Pałac północy oraz Książę mgły, ale na przekór zasadom i trochę wbrew sobie zaczęłam od końca.

Z wybraną przez mnie książką, z góry było wiadomo, że będzie to przygoda połączona z magią, czyli zestaw obowiązkowy u Zafona. Nie miałam nic przeciwko, chciałam się dobrze bawić, nawet jeśli nie miałabym trafić na tego jedynego autora (z całym szacunkiem, ale myślę, że daleko jemu do V.N. oraz S.Ch.). Światła września to właściwie magiczna opowieść o dwójce nastolatków, których połączyła tajemnica miejsca, w którym mieszkają. Irene Sauvelle przyjechała wraz z matka i młodszym bratem do małej francuskiej miejscowości w której miało odmieć się ich życie. Rodzina Irene pogrążona w żałobie po ojcu, jedynym żywicielu rodziny, powoli pogrążała się także i w długach. Paryskie życie okazało się zbyt drogie, a przyjaciele niegodni. Z tego powodu matka Irene zmuszona była podjąć pracę, która na jej szczęście znalazła się w pobliskim Cravenmoore, u bogatego fabrykanta zabawek Lazarusa, samotnego człowieka, dla którego świat tworzonych przez niego zabawek jest zasłoną dla dręczącej go prawdy. Simone Sauvelle wydało się, że nie mogło spotkać jej nic lepszego, tym bardziej, że praca jaką miała wykonywać przypadła jej do gustu, a chlebodawca miłym starszym panem. Życie kobiety i jej dzieci zaczeła się rozjaśniać, przyszłość nie wydawała się już im tak straszna, choć czasem jeszcze ograniał kobietę smutek po zmarłym mężu.

Ta idylla trwałaby pewnie tak przez długie lata, gdyby nie przerwał jej straszny wypadek, jaki zdarzył się w Cravenmoore. Gdyby pokojówka pana Lazarusa nie zginęła w dziwnych okolicznościach inaczej potoczyłyby się losy rodziny Simone.

Przyznaje, że w tę krótką opowieść można się nawet wciągnąć. Dać się ponieść tajemnicy jaka osnuwa okoliczne lasy Cravenmoore, tchnące grozą ciemne powietrze licznych pokoi ogromnego pałacu Lazarusa, zamieszkałego przez istoty o szklanych oczach i cień. I można wystraszyć się kiedy Irene wraz ze swoim przyjacielem Ismaelem próbują rozwiązać zagadkę śmierci młodej służącej z Cravenmoore. Ta odważna dwójka młodych ludzi czasem zdaje się posuwać za daleko. Kiedy nieproszeni wchodzą w życie Lazarusa nic już nie jest takie samo. Wszech ogarniajaca ciemność i tajemnica zaczyna rozsiewać swoje śmiercionośne macki i tylko jakiś niespodziewany splot okoliczności, czy magicznych rozwiązań będzie w stanie uratować bohaterów książki Zafona.

Bardzo ciekawi mnie, czy wszystkie książki tego autora, które mieliśmy okazję znaleźć ostatnimi czasy w księgarniach są równie magicznie przygodowe, czy też, jak wskazywałoby moje wcześniejsze doświadczenie czytelnicze z autorem jednak różne? Pewnie skuszę się na jeszcze jeden tytuł Zafona, ale wiem już dzisiaj, że to nie będzie ten autor, który zastąpi mi wszystkie przeczytane książki Nabokova i jeszcze nie napisane (ciągle czekam na kolejne) powieści Chwina.

"Sztuka opowiadania historii jest niezwykle cennym darem" czyli co czytać, aby z tego korzystać

2011-11-09T20:29:00.000+01:00

Szkła od Zeissa, przecierane spokojnym, nieśpiesznym ruchem w westybulu portierni ... W letnie dni osiadał na nich żółty pył lip kwitnących w Delbruck-Allee obok budynku Anatomii, gdzie chłodne powietrze z cienistego cmentarza ewangelickiego mieszało się z suchym sosnowym powiewem od strony morenowych wzgórz. O ósmej czarny daimler-benz zatrzymywał się przed wejściem do Instytutu, potem z tramwaju nadjeżdżającego od strony Langfuhr wysypywał się tłum ubranych na ciemno dziewcząt, które po kilku minutach marszu wzdłuż cmentarnego muru i dojściu na portiernię, a potem do bloku E, przywdziewały niebieski fartuch z ramiączkami skrzyżowanymi na plecach i biały czepek.

Przeczytałam ostatnio Hanemann Stefana Chwina, ale nie o samej książce chcę tu pisać. Pomijając kwestię, że książki Chwina są dla mnie jak pierwszy powiew wiosny – zawsze pachną świeżością, choćbym je czytała kolejny raz, zachwycają aż do braku tchu, to zastanawiam się czy naprawdę nie jest ważne po jakie książki sięgamy? Takie pytanie przyszło mi do głowy podczas ostatniej lektury wspomnianej Hanemann oraz Opowieści chłodnego morza, drugiego zachwycającego mnie autora Pawła Huelle, które czytałam przed książką Stefana Chwina. Tyle mówi się o tym, że nie jest ważne co czytamy, byle byśmy tylko czytać zechcieli. Szczególnie silny to argument w takim kraju jak Polska, w którym czyta zaledwie 40% społeczeństwa. A i to naciągane statystyki, które rosną dzięki namiętnym czytelnikom (statystycznie wypada więcej na obywatela kraju, dzięki tym, którzy siedzą całymi dniami z nosem w książce) oraz szczerości badanych i ustawodawstwie*. Odrzucając wszelkie dywagacje na temat ustaw, określeń i zakłamania narodu wrócę do kwestii tego, czy należy sięgać po jakąkolwiek lekturę aby spełniała ona swoje zadanie? Otóż wiadomym jest, że czytamy po to, aby poznawać. Owszem zabijamy nudę, dostarczamy sobie rozrywki, ale przecież cały czas, dzięki książkom czegoś się uczymy. Nawet jeśli czytana książka to tylko fikcja (bo pomijam poznawanie przy czytaniu literatury faktu) to choćby ten język był polskim i uczył nas prawidłowego wysławiania się i kultury języka. Też kiedyś byłam zdania, żeby czytać byle co – mówiąc kolokwialnie – byle czytać (nie odnosiłam tego twierdzenia tyle do siebie, ile do opornych czytelników, tłumacząc ich, że pomimo tego, iż czytają mało wartościową książkę, to mają chęci i czytają). Jednak pod wpływem lektur Stefana Chwina, Pawła Huelle, Antoniego Libery ... - tu mogłabym jeszcze troszkę powymieniać - zmieniłam swoje zdanie i nie wrócę do poprzedniego.

Pamiętam taki artykuł w magazynie Książki, w którym Janusz Rudnicki naśmiewał się z kanonu lektur w polskich szkołach.

(po przytoczeniu cytatu z pewnej lektury) Frustrujące, nie? I tak całymi stronami, jedna po drugiej, sto, dwieście, trzysta. Człowiek, kiedy to czyta, nie może uwierzyć, że alfabet ma tylko dwadzieścia cztery litery! (J.R.)

Niestety, nie ze wszystkimi argumentami autora artykułu się zgadzam. Mówię stanowcze nie literaturze obcej w kanonie lektur w polskich szkołach. Do tego trzeba wprowadzić osobny, nowy przedmiot, coś na kształt „literatura światowa”. Owszem niektóre lektury polskie to prawdziwe łamańce językowe, ale te po pierwsze uczą historii i podstaw języka, a po drugie - niejednokrotnie - historii kraju. Może warto, jeśli już tak bardzo one przeszkadzają młodzieży zastąpić je polskimi, mało docenianymi autorami? Nie wiem, czy choćby jedno ze wspomnianych przeze mnie wyżej nazwisk znajduje wśród lektur uzupełniających? Nie znam obecnego kanonu lektur w szkole, ale miło by było zobaczyć taką na przykład Krótką historię pewnego żartu Stefana Chwina, która nie dość, że językowo (stylistycznie, gramatycznie, leksykalnie itp) jest perfekcyjna, to jeszcze do tego daje doskonałą i do tego, co ważne przyswajalną lekcję historii.

Dalej Rudnicki pisze:

Przy najlepszej woli, kto wytłumaczy mi sensowność wpychania dzieciom tego wszystkiego do głowy?

Właśnie najbardziej zależy mi na młodzieży, którą bombarduje się z każdej strony ogłupiającą sieczką - czy to w postaci lansowanych zachowań, filmów, czy właśnie książek, które wszystkie wymienione aspekty życia generują (zachowanie, styl ubierania się i niestety mowy;/). Takie argumenty niech młodzież czyta cokolwiek, byle tylko chciała czytać nie trafiają już do mnie. Bo ta młodzież potem nie dość, że ma głowę nabitą bzdurami, które zbyt łatwo przyswaja, łatwiej niż lekcje matematyki, to w dodatku nie poznaję dzięki takim książkom podstaw języka (jednak najczęściej to liche tłumaczenia obcojęzycznych bestsellerów). Nie nauczą wampirowe bestsellery, szczególnie te osadzone w amerykańskich realiach (nie mam nic do Ameryki, ale raczej do abstrakcyjności jej realiów w stosunku do polskich) jak się wysławiać, zachować i jak się pisze, czy prawidłowo mówi po polsku. Do tego maile, smsy, gry, krótkie teksty w Internecie i testy sprawdzające wiedzę ucznia i mamy skaleczoną młodzież. Ludzi, którzy będą żyli w wyobrażeniach, milcząc. Bo jak takiego młodego człowieka, który wychował się na współczesnych książkach przekonać do soczystej, pięknej, barwnej i ujmującej polskiej mowy. A w moich czasach narzekano na komiksy:/:)

Ale gdzie jest sens czytania dla samego czytania? To równie dobrze moglibyśmy całe życie czytać jedną książkę, na niej tylko się zatrzymać, i nic więcej nie poznawać. Czytanie dla samego czytania może ma wtedy, i tylko wtedy sens, jeśli osoba, która czyta - nazwijmy to książkowe brukowce - czyta poza nimi literaturę wartościową (i nie chodzi mi w tym momencie o znane nazwiska, nagrody i filozoficzne dzieła, a o język, dobry język). Chciejmy poznawać polskie książki, albo te klasyczne autorów zagranicznych, warto w tym wypadku zwrócić uwagę na tłumaczenie (czytałam ostatnio doskonałe wydanie Opowieści miłosnych ... E.A. Poe!). Nie chowajmy się za okładkami bestsellerów, które nie rzadko tłumaczone są zbyt pochopnie, poddawane niedostatecznej korekcie, i tylko krzywdę mogą zrobić, szczególnie młodej, poznającej swój język osobie.

A książęta na białych rumakach (ileś tam konnych, z alufelgami, które wyparły żywe konie), a domy w przepięknych okolicach (wzgórza, rozlewiska, mazury itp) budowane przez kobiety ze złamanym sercem. I te same kobiety we wręcz androgeniczny sposób podnoszące się z porażek – czy to jest normalne? Nie wiem, czy sama nie wpadłabym w depresję, gdybym czytała o herszt babie, która sama sobie dom buduje? Jak taka baba, przeklinająca na każdym kroku, rechocząca się przy zastawionym winem stole ma być dobrą koleżanką tej, która o niej czyta? Jak może nauczyć ją zdrowego podejścia do życia, wrażliwości i kobiecości? Czy nie warto zwrócić na przykład uwagę na te tytuły poniżej książkowych top-ów? Autorki, które nie fikają koziołków publicznie, a piszą. I to pięknie po polsku. Seria o Zawrociu Hanny Kowalewskiej jest pod tym względem zachwycająca. I choć może zdarza się, że ktoś w niej przeklnie, to nie razi. Nie razi seks, wino i marzenia. Wszystko ubrane jest w piękny, polski język i przez to jest wartościowe.

Aby nie czepiać się tej kobiecej literatury, niezbyt wysokich lotów, i nie podawać ciągle tych samych autorów za wzór powiem, że zdarzają, się i autorzy młodego pokolenia, których język jest zaskakujący, od których wiele osób żyjących w nierealnym świecie rozlanym w bajce mogłoby się uczyć. Taka Lala Jacka Dehnela jest dla mnie mistrzowskim popisem nie tylko językowym ale i przykładem tego, jak można słuchać i opowiadać. Mam niestety pewne wątpliwości, co do umiejętności skupienia się na opowieści ludzi starszych dzisiejszej młodzieży tak jak czyni to bohater – autor Lali (nie czepiam się, nie czepiam, nie uogólniam - tak z ulicznych, przerażających przykładów ciągle młodzież mi do głowy przychodzi, ale przerażające są też topy w księgarniach, w których na najwyższych miejscach nie stoi literatura najwyższych lotów;/). Ba, ja nawet myślę, że takich osób, które zechciałyby spojrzeć na osobę starszą, usiąść z nią przy stole jest mało, za mało.

W ogóle boję się, że takie książki nie cieszą się zainteresowaniem, bo przy nich trzeba wytężyć umysł, trzeba czytać ze zrozumieniem. Myślę, że wcale ten kanon lektur nie przeszkadza tak młodzieży, bo jeśli miano by zmienić je na inne, polskie książki to oni taką zmianę pewnie mają gdzieś. Z takich książek, nie daj Boże trzeba by coś wynieść, zrozumieć, a po co wynosić ogładę i naukę, jak można nauczyć wielu niepotrzebnych bzdur. Nie chcę wymieniać tych bzdur, bo mogłabym nie trafić - nie wiem, nie znam się na tyle na lekturach (tych pozaszkolnych) młodzieży. Ale jeśli nie wejdzie do kanonu nic o wampirach, oderwanych od życia młodych ludziach, nic, co zalega na księgarnianych półkach (eee tam zalega, to akurat schodzi) to i tak ta zmiana nie zostanie przez młodzież zauważona, a jeśli już to i tak nie zostanie dobrze odebrana.

Lektura powinna porywać, być inteligentną rozrywką, taką na rzeczywistym poziomie ... . (J.R.)

Z tym stwierdzeniem Janusza Rudnickiego zgadzam się w stu procentach. Ale co zrobić jeśli dzisiejszą młodzież, i nie tylko porywają krwiopijcze istoty i inne wydumane historyjki? Ja jestem dobrych myśli i wierzę, że gdyby tylko podetknąć młodzieży pod nos inteligentną rozrywkę, że posłużę się określeniem Rudnickiego znalazłoby się kilka osób zainteresowanych.

Zdaje sobie sprawę, że to, co napisałam jest tylko fragmentem moich myśli, które kłębią się w mojej głowie, ale może dyskusja jaka rozwinie się pod tekstem pociągnie ten temat?

Lubiła tę drogę. Mech, który pokrywał wydmy, był miękki jak dywan. Z obu stron strzelały w niebo sosny, a między nimi szumiała wysoka trawa. Gdy słońce grzało dłużej niż kilka dni, czuło się tutaj mocny, gęsty jak smoła zapach jałowców. Wielkie i małe, czasami o fantastycznie pokręconych grzywach, rosły tu wszędzie, jak zatrzymane w ruchu elfy.

* Przez czytelnictwo rozumie się najczęściej czytanie utworów drukowanych, książek, pism. Wincenty Okoń w "Słowniku pedagogicznym" pod hasłem tym zamieszcza następujące wyjaśnienie: "jest to jedno z bardzo ważnych źródeł oddziaływania na osobowość dzieci, młodzieży i dorosłych" [1]. "Encyklopedia współczesnego bibliotekarstwa polskiego" definiuje "to pojęcie" jako: "proces społecznej komunikacji, w którym książka stanowi narzędzie przenoszenia kultury za pomocą symboli" [2]. Józef Pieter w książce "Czytanie i lektura" określa "czytelnictwo" jako: "społeczne zjawisko dostępu do lektury, rozpowszechnianie jej, korzystania z niej" [3].

źródła:

http://www.profesor.pl/publikacja,17638,Artykuly,Zarys-stanu-badan-nad-czytelnictwem-mlodziezy

empik.com

cyaty pochodzą z książek

przy pisaniu tekstu korzystałam z artykułu Janusza Rudnickiego, Palę lektury, Książki, Nr 1 (lipiec 2011)

Mozaika tradycji i barw - Dom Kalifa. Rok w Casablance.

2011-11-07T15:00:00.000+01:00

Nie ukrywam, że do kupna tej książki zachęciła mnie okładka. Te soczyście błękitne drzwi, skrywające zapewne równie barwne pokoje - aż ma się wrażenie, że można je otworzyć, pociągnąć za ukrytą gdzieś klamkę i wejść do barwnego, marokańskiego świata. Do tego krótka, acz treściwa zachęta samej Doris Lessing – ‘cudnie zabawna” – to o książce – i ręka sama sięga do błękitnego stosu, łowiąc jedno kolorowe szkiełko dla siebie. Dom Kalifa Tahira Shah to książka oparta na doświadczeniach autora. Angielsko – afgańskie korzenie Tahira i marzenie o powrocie do kraju przodków czynią książkę barwną opowieścią, a nabyte angielskie cechy wywarzają ją, bo aż strach pomyśleć co mogłoby się dziać w niej gdyby autor czasem nie uruchomił swej angielskiej powściągliwości.

Tahir wychowany i mieszkający w Anglii marzy o przeprowadzce do Maroka. Jego dotychczas skromne życie u boku żony i dwójki dzieci nie satysfakcjonuje jego uśpionej radosnej natury. Ciągłe niezadowolenie z życia w nudnej, jak powiada Anglii, z zakłamanymi sąsiadami, wśród szarych ulic i utyskiwania znajomych i rodziny na jego marzenia mobilizują mężczyznę do wyjazdu.

Długie poszukiwania domu w tym dość specyficznym kraju, jakim jest Maroko szokują Tahira i Rachanę. Do tego dochodzi zniechęcający strach o życie dzieci i własne, podsycany zamieszkami w kraju, do którego chcą się właśnie przeprowadzić z nudnej i spokojnej Anglii. Jednak marzenia Tahira o zamieszkaniu w barwnym kraju, który przypomina jemu korzenie, dzieciństwo i opowieści dziadka jest zbyt silne, aby mógł on z niego łatwo zrezygnować. W końcu po długim czasie oczekiwania, po wielu kilometrach przejechanych w poszukiwaniu tego jedynego miejsca, trafiają na piękny aczkolwiek zrujnowany dom o tajemniczej, nikomu nieznanej przeszłości. Dom Kalifa to prawdziwa perła architektury, i choć widać po niej upływający czas i lata zaniedbań Tahir nie może oderwać od niego oczu.

Jak się po krótkim czasie okazuje nie tylko sam dom, który da się jakoś odbudować stanowi problem i przeszkodę w spokojnym życiu w wymarzonym miejscu i domu. Problem nie do pokonania stanowi mentalność Marokańczyków, którzy żyją wbrew jakimkolwiek zasadom i regułom. Kombinatorstwo, które rządzi ich życiem, beztroskie funkcjonowanie na krawędzi ryzyka a przy tym łatwość w bezstresowym rozwiązywaniu problemów to zgoła odmienne reguły od znanych europejczykom codziennych zasad funkcjonowania.

Tęcza barw na ścianach domu jest niczym w porównaniu do przygód, jakie przy okazji renowacji domu przyjdzie przeżyć Tahirowi i jego rodzinie. W codziennym funkcjonowaniu przeszkadzają jemu nie tylko problemy ze zdobywaniem materiałów do remontu, ekipy remontowej i dogadaniem się z nią (a to już wyższa sztuka) ale i, a może przede wszystkim tajemniczy mieszkańcy domu. Dżinny. Te niewidoczne duszki, które niszczą wszystko wokół, starszą swoją niezrozumiałą naturą i żądają coraz to dziwaczniejszych ofiar utrudniając codzienne życie rodziny Tahira. I nie pomaga tutaj jego rozsądek, bo wierzenia w Maroku są silniejsze niż jakiekolwiek wytłumaczenia, dżinny stanowią najważniejszą część życia mieszkańców tego kraju, uzależniają ich. Dla czytelnika jednak dostarczają solidnej dawki humoru, choć zapewne w normalnym życiu do śmiesznych by nie należały – bo kto chciałby składać ofiary z martwych kozłów w każdym pomieszczeniu domu, gotować duchom obiady, nie móc korzystać w toalety, czy spać w jednym pomieszczeniu z cała rodziną podczas gdy dżinny zamieszkują pozostałe kilkanaście pokoi? To tylko niektóre z przykładów zachowań tych tajemniczych duszków istnieniu, których Tahir nie jest do końca przekonany.

Przyznaję, że zarówno te duszki jak i postawa Tahira momentami mnie drażniły, irytowały, ale też jednocześnie podziwiałam jego wytrwałość. Pozostawał na miejscu podczas gdy ja dawno bym skapitulowała i nie pomogłyby marzenia o pięknym domu w kolorowym kraju. Upór Tahira doprowadzał wiele razy zarówno jego, jak i jego żonę do załamania nerwowego, aby w końcu ….

Nie, nie będę zdradzać czy Tahirowi i jego rodzinie udało się spełnić marzenie o zamieszkaniu w kolorowym Domu Kalifa. Po rozwiązanie tej małej zagadki odsyłam do książki i barwnych ścian Domu.

Do Jedwabnego Szlaku przez Płatki z nieba - druga książka Mingmei Yip i plany co do trzeciej

2011-11-03T00:33:00.000+01:00

Mingmei Yip w Polsce dała siępoznać jako autorka Pawilonu Kwiatu Brzoskwini, dość kontrowersyjnej książki olosach młodej Chinki, która trafia jako kurtyzana do domu kwiatów, czyli, jak toładnie w Chinach się nazywa – domu publicznego. Kolejna książka tej autorkichińskiego pochodzenia nie jest tak bulwersująca, jednak tak samo skupia sięna losach młodej chińskiej dziewczyny. Czytając życiorys autorki i porównującgo z książką możemy sądzić, że w Płatkachz nieba znajdujemy biograficzne wątki z życia Yip. Meng Ning, urodzona wChinach, podobnie jak autorka książki ukończyła studia na Sorbonie i tak samojak ona pomieszkiwała zarówno w Chinach jak i w Ameryce. Nie znamy jednak na tylebiografii Yip, aby potwierdzać dalszy bieg wydarzeń, ponieważ bohaterka jejksiążki podejmuje decyzję o wstąpieniu do klasztoru. Uduchowiona wdzieciństwie, zakochana przez wszystkie lata młodości w swej duchowej przewodniczce,która jak uważa uratowała jej kiedyś życie postanawia nie poddawać sięstereotypom. Nie pragnie męża, kariery i rodziny, rezygnuje z tego wszystkiegodobrowolnie dla duchowej ścieżki u boku Buddy. Prawdopodobnie w podjęciu takiej decyzji pomogła jej obserwacja małżeństwa rodziców - oddana ojcu matka, która w zamian za miłość otrzymała od ojca Ning zdrady i smutki. Jednak jej siła i wiara zostająosłabione kiedy na drodze kobiety staje młody amerykański neurolog. Ratując jejżycie podczas pożaru w buddyjskim ośrodku odosobnienia w jej oczach jawi sięjako bohater zesłany przez los. Teraz kiedy w dziewczynie zacznie budzić sięuczucie miłości będzie musiała wybierać między swoimi życiowymi wybawcami.

Zanim jednak bohaterka książkiMingmei Yip podejmie decyzję, na kilkuset stronach książki przeżyje onaniezliczoną ilość wydarzeń, które będą na przemian prostowały i burzyły jej plany.Odejście od Buddy, rezygnacja z tak silnych i wydawałoby się ustalonych jużcelów, wyjazd do Stanów Zjednoczonych i zderzenie z amerykańską kulturą niebędą ułatwiały Ning podjęcia ostatecznej decyzji. Jej ułożony od dawna plan legnie wgruzach, a podniesienie się z nich będzie trudniejsze niż mogłoby się wydawać. Ningzagubiona i rozdarta między miłością Michaela, matki, która samotnie wychowywałają przez długie lata, a wiarą doświadcza wielu szokujących ją przeżyć iwątpliwości. Zachwiana w posadach, przez przypadkowe zdrady z mężczyzną ikobietą miłość do ukochanego mężczyzny staje się katalizatorem do trudnychrozważań jakie Ning porzuciła w Hongkongu. Czy fakt, że jej duchowaprzewodniczka i guru ratująca życie małej dziewczynce, która wpadła do studni pozwoliodzyskać utraconą wiarę, albo czy uda się tę pogodzić z rodzinnym szczęściem?Tego nie wiemy do ostatnich stron książki. Myślę, że to niezdecydowanie i dziwne,jak na wykształconą kobietę zagubienie Ning powoduje odwlekanie się ostatecznejdecyzji. Momentami może denerwować takie zachowanie Ning – bo czy dorosłakobieta nie potrafi powiedzieć nie, kiedy trzeba? Czy doprawdy tak trudno jest„wiedzieć” czy się kogoś darzy prawdziwym uczuciem, czy to tylko zauroczenie, szczególniekiedy ma się trzydzieści lat?

Bohaterka Yip bywała irytująca, przyznaję i to dotego stopnia, że miałam ochotę wejść do książki powiedzieć tej nieobytej dziewczynieparę słów do słuch:. Opamiętaj się dziewczyno! Pomyśl chwilę, podsumuj wszystkoto, co się wydarzyło po drodze, a zobaczysz, że decyzja nie będzie trudna.Niestety nie mogłam tego zrobić, ale i też ku mojemu szczęściu Ning w porę sięopanowała, skonfrontowała swoje plany i cele i wyszło jej coś, co powinnozadowolić w końcu tę niezdecydowaną dziewczynę i zirytowanego momentami czytelnika.Pomimo całej irytacji i momentów zwątpienia, że Meng Ning wyjdzie z opresji iznajdzie rozwiązanie swojej, wcale nie takiej trudnej sytuacji życiowej książkędosłownie się „połyka”. Być może to jakiś specjalny rodzaj zainteresowania zestrony autorki, taki styl, który wciąga w irytujący sposób – jak soloneorzeszki, których wcale nie chcemy jeść, a one w tajemniczy sposób lądują wnaszej buzi. Tym bardziej ciekawi mnie zapowiadana przez Wydawnictwo trzeciaksiążka Yip – Pieśń Jedwabnego Szlaku.

krótko o powrocie do Chin - Pałac kobiet Pearl Buck

2011-10-29T10:23:00.001+02:00

Chiny początekdwudziestego wieku, w oddali można usłyszeć odgłosy rewolucji, a dom rodziny Wu wypełniająrozliczne dźwięki towarzyszące codzienności kilku pokoleń żyjących pod jednymdachem. Czterech braci, synowych, ich dzieci, niezliczonej ilości służby oraz bliższej idalszej rodziny państwa Wu. Jednak czuć też pewien dysonans – to pani Wu,mająca dosyć już wypełniania małżeńskich obowiązków, buntująca się przedcałkowitym poświęceniem się dla męża w dniu swoich czterdziestych urodzinpostanawia zrobić niejako jemu właśnie prezent.

Rezygnując dobrowolnie z byciajedyną kobietą ojca swoich dzieci - w taki sposób zwraca się do pana Wu, swojego męża - postanawia sprowadzić jemu młodą konkubinę,uznając go za mężczyznę w kwiecie wieku, zasługującego jeszcze na wiele radościod życia. Początkowe oburzenie wszystkich członków rodziny i zmieszanie służbyzostaje rozwiane tak szybko, jak szybko pojawia się u boku pana Wu drugakobieta. A spełniająca swoje życzenie pani Wu staje się wolną kobietą, która niedo końca potrafi poradzić sobie z zaistniałą sytuacją. Ścieżka życia, jakąwybrała okazuje się nie być tak piękna i prosta jak to sobie wyobrażała. Jednakpoczucie spełnienia obowiązku w stosunku do ojca swoich synów jest dla niejnajważniejszym wytłumaczeniem w tej, bądź co bądź nowej sytuacji. Prezent wpostaci młodej wieśniaczki jest chyba radością dla samej pani Wu, bo Pan Wunadal kochający swoją żonę nie może pogodzić się z osobą nowej kobiety w jego sypialni.Jednak pomimo tych początkowych problemów piękna Ch’iuming pozostaje w sypialni i rodzinie Wu i po krótkim czasie rodzi kolejnego jej członka.

Tymczasem pani Wu, i tak zawszemądrzejsza od swojego męża pozostaje zajęta własną duchowością, rozwojem synówi ich rodzin. Sprowadza do domu „obcego księdza”, który ma naucyć jednego z synów języków obcych. Choć na początku przeznią nieakceptowany po czasie staje siędla nie kimś bliskim. Duchowym przewodnikiem po trudnym świecie dobra i zła. Toz Andre pani Wu zwiąże swoją przyszłość, i to Andre, choć tylko duchowo będziepomagał jej pogodzić się z brzemieniem decyzji podjętej w dniu czterdziestychurodzin i z jego konsekwencjami, które w bolesny sposób naznaczyły jej rodzinę.

Buck prowadzi te opowieść nakilku płaszczyznach. Czasami aż trudno uwierzyć, że wszystkie wydarzeniadotyczą jednej rodziny i jednego domu, aczytelnikowi może wydać się, że książka Pałac kobiet ożywa. To ciągły ruch, jakw mrowisku, w którym cały czas coś się dzieje sprawia takie wrażenie. Fakt,że nagrodzona Noblem (1938r.) autorka mieszkała przez wiele lat w Chinach pozwala poznaćprzybliżone przez nią liczne obyczaje i tradycje chińskie, jak choćby rytuał parzeniaherbaty, obrzędy towarzyszące narodzinom czy śmierci oraz naznaczoną sztywnyminormami i zwyczajami codzienność. Wszystko to jednak, zamknięte i otoczoneemocjonującymi przeżyciami tej bogatej rodziny stwarza wrażenie przystępności iw prosty sposób wplata się w karty powieści. Dzięki temu połączeniu Pałackobiet staje się bogatym źródłem wspomnianej wiedzy, a przy okazji opowiadabarwną, jak na Chiny przystało opowieść.

Stos inaczej i bezludny świat może być Bezludnym rajem - Ana Maria Matute

2011-10-26T19:21:00.000+02:00

Zbierałam się do tej książkibardzo długo. Pierwsze podejścia mogłabym wyliczać w nieskończonośćJAle ruszyłam z kopyta, doszłam do końca pierwszego rozdziału, w końcu zaliczyłammagiczną setkę. I przepadłam! Przecież ta książka jest magiczna. Jak ja mogłamw ogóle ją odkładać!? Czasem nawet w tej magii straszna, bo jak sobie człowiekuświadomi, że jako dziecko też miewał swoje krainy, które odwiedzał, czy toprzed zaśnięciem czy we śnie to może utożsamiać się z Adrianą i cieszyć jeślibył rozumiany. Książka Any Mari Matute kojarzyła mi się też nierozerwalnie zoglądanym kiedyś filmem Jeż. I choć silnie starałam się odegnać obraz Palomy,bohaterki filmu, kamienicy w której mieszkała to po jakimś czasie poddałam sięi tam właśnie umiejscowiłam akcję książki Bezludnyraj.

Tytuł jak najbardziej trafny.Adriana bohaterka książki Matute, która dla mnie zdaje się być alter ego autorki to kilkuletniadziewczynka żyjąca w swoim świecie, w którym poza wymyślonymi postaciami nie manikogo więcej. I choć mieszka ona razem z rodzicami, starszą siostrą i braćmi,oraz służbą żyje jak samotny malutki człowieczek, zagubiony w ciemnościachswojego wielkiego mieszkania i małego świata dziecka. Adriana to inteligentnadziewczynka, która niestety nie potrafi znaleźć wspólnego języka znajbliższymi, albo też oni nie potrafią dogadać się z nią. Za to doskonalerozumie się ze swoją nianią, kucharką, siostrą mamy, którą jednak rzadkowiduje, dostarczycielem węgla, mleka …. z wszystkimi osobami, które niestetynie należą do jej rodziny. To bardzo przykre, zważając na inteligencję tegodziecka, z którym rozmowa zdawałaby się być przyjemnością. Niestety rodziceAdriany zajęci własnymi małżeńskimi problemami, nie zauważają problemów społecznychcórki, która nie potrafi porozumieć się z koleżankami w szkole i nauczycielami.Wszystkie problemy, jakie dostrzegają zrzucają na brak ogłady i złośliwość córki.Neurotyczna matka, na progu rozwodu potrafi Adrianę tylko łajać za uwagi, jakiedziewczynka przynosi od nauczycielki i dyrektorki szkoły. Starsza siostra wogóle nie znajduje języka z małą Adrianą, a bracia – bliźniacy, którzy jeszczedo niedawna byli jakby jedynymi osobami rozumiejącymi choć trochę siostrę terazwyrośli z ich wspólnego świata, a w nowym niestety dla Adriany nie ma miejsca. Jedynierozmowy z nianią i kucharką są w stanie rozweselić choć trochę małą i dodaćblasku w jej smutnym życiu. Na szczęście dla dziewczynki do kamienicy, w którejmieszka wprowadza się chłopiec, który rozumie jej świat. Na tę przyjaźńniestety Adriana i Gawryła będą musieli poczekać, gdyż choroba, która zaatakowaładziecięcy organizm dziewczynki na długi czas unieruchamia ją i odbieramożliwość bliskiego poznania chłopca. Jednak tak długo wyczekiwana znajomość iupragnione zrozumienie rozkwitają z podwojoną siłą, której można dzieciom tylkopozazdrościć. Dopiero przy Gawryle Adriana staje się sobą, to z nim, dotądzamknięta w sobie dziewczynka zaczyna rozmawiać, poznawać świat i cieszyć siężyciem, jak na dziecko przystało. Ich wspólne spędzanie czasu zdaje się niemieć końca, a radość przepełniająca tę małą dwójkę napełnia ich energią. Niezważają na przeciwności losu, bawią się życiem, poznają to, czego nie nauczylibyich zajęci sobą dorośli. Żyją. Niestety i tu wkracza okrutny świat dorosłych,bo poza początkowym niezrozumieniem i brakiem przyzwolenia na przyjaźń zestrony matki Adriany wkracza jeszcze choroba Gawryły. Tak bardzo kochające sięi rozumiejące dzieci muszą stawić czoła chorobie i śmierci, zrozumieć życie wtak młodym wieku i pogodzić się z jego nieuchronnym przemijaniem.

Bezludny raj to mimo wszystko wesoła książka. Proces, jaki przeszłamała Adriana – od ciemnego świata, w którym nie widać dla niej przyszłości doszła,dzięki przyjaźni i miłości osób, które mimo wszystko znalazła na swojej drodzeżycia do radości, jaką daje otwarcie się na innych i zrozumienie siebie. Bardzoprzyjemnie czytało się te książeczkę i choć czasem zdarzały się smutki, a nawetłzy wzruszenia, to zamykając ją uśmiechałam się do siebie i Adriany, o którejwiedziałam, że teraz już sobie poradziJ

A poniżej mój stos na opak, z pozycji horyzontalnej. Od kilku dni jestem przywiązana do łóżka, z którego udaje mi się uciec na krótkie wypady w celu dotlenienia i rozprostowania kości ... w tym jedną wycieczkę do księgarni - no bo jakże by inaczej:) Nie wiem jak długo potrwa jeszcze moje przywiązanie, ale stwierdzam, że dopiero teraz widzę, że mam czas na czytanie. Nie, nie narzekam oczywiście bo i tak miałam go dużo, ale zawsze jednak obowiązki domowe - przynajmniej - odciągały od płynnego czytania. A dzięki temu, że jestem niemobilna, nietykalna, cały remont w domu dzieje się obok i tylko udawać się zaczęłam na krótkie wycieczki w celu zamieszania w garnku z zupą, ewentualnie zjedzenia jej, to przeczytałam zastraszające ilości w jeszcze bardziej zastraszającym tempie.
Na szczęście obok stosu leżącego, czyli już przeczytanego - stąd jego odmienność - stoi kilka książek do przeczytania.
I tak leżą:

(od dołu)
Groteska Natsuo Kirino, którą zaczęłam kiedyś w ramach osobistego wyzwania czytelniczego, które zrobiłyśmy sobie z Olą, ale jej nie skończyłam wtedy, więc teraz zaczęłam raz jeszcze i skończyłam, Uff

Bezludny raj A.M. Matute opisany powyżej:)

Maska arlekina Hanna Kowalewska książka z serii o Zawrociu, którą czytam przygotowując się do pewnego planu, który mam nadzieję kiedyś zrealizuję.

Pióropusz Marian Pilot podobnie jest książką do wykorzystania w planach redakcyjnych, pewnej przepastnej Redakcji:)

Pałac kobiet Pearl Buck to po tę książkę wybłagałam "podróż" do księgarni i żaden inny zakup książkowy nie smakował mi i nie cieszył mnie tak bardzo, jak ten! (o książce wkrótce)

Chmurdalia Joanna Bator pewnie tej książki przedstawiać nie trzeba, ale to i dobrze, bo mnie nie zachwyciła, w odróżnieniu od Piaskowej Góry

W tym stosie powinien pojawić się jeszcze Mondo i inne historie Le Clezio, który leży już na półce i nie załapał się na zdjęcie, a o którym pisałam już TU.

A stoją sobie i czekają w zasięgu łapki:

1Q84 (t.3) H. Murakami otrzymany dzisiaj od Muzy, i tak gorąco omawiany na pewnym portalu społecznościowym :)

Naga cytra Shan Sa też od Muzy (zadbała Muza o to abym się nie nudziła:) ) bo mam napad japońsko-chiński:/

Mapa i terytorium M. Houellebecq ajć wyczekana!!!

Puls J. Barnes chyba nie muszę się tłumaczyć dlaczego:)

Płatki z nieba Mingmei Yip znowu ten napad! :) A powyższe dwie książki podesłało mi Wydawnictwo Świat Książki, dbając o zapewnienie mi zajęcia podczas leżenia:)

Dobrze się leży, skutkuje i mam co czytać!

Obudź w sobie dziecko razem z Le Clezio i Mondo

2011-10-25T09:29:00.000+02:00

Każdepojawienie się nowego tytułu J.M.G. Le Clézio jest, przynajmniej dla mniezapowiedzią literackiej uczty. Zdążył bowiem Le Clézio przyzwyczaić mnie do swojegostylu, który nigdy nie zawodzi, a zawsze jest równie interesujący. Choć przykażdej jego kolejnej książce odkrywam coś nowego, to wiem, że zawsze trafię naten sam magiczny klimat, otulony mgłą oniryczności prawdziwy świat. Podobniebyło i tym razem. Opowiadania – Mondo iinne historie to mistrzowskie etiudy o życiu. Krótkie opowiastki, lecz jakbogate w treść, ile napięć, radości i dramatyzmu jednocześnie niosące za sobą.

TytułowyMondo to cygański chłopiec, który przypomina trochę Małego Księcia Saint-Exupéry, Momo Ende w połączeniu z Piotrusiem Panem J.M.Barrie. Tak samo zniewalający i rozczulający, choć potrafiący też uprzykrzyćżycie. Tak samo dorosły ile dziecinny Mondo stanowi esencję każdego dorosłego.To jest to dziecięce sedno, które drzemie w każdym dorosłym. Ale oprócz Mondo wzbiorze opowiadań Le Clézio pod tytułem Mondoi inne historie znajdziemy wiele takich wysublimowanych historii. Onirycznychpostaci, o które możemy stać się zazdrośni. Tymi, którzy to uczucie wzbudzająsą dzieci, bo to właśnie one tym razem opisał Le Clézio. To ich niezależność, wzruszającaszczerość i nieosiągalna (albo raczej zapomniana) dla dorosłych beztroska takwciągają czytelnika, który weźmie do ręki to najnowsze dzieło francuskiegopisarza. Smutne czasem historie, opisane z rozbrajającą szczerością – jakby opowiedzianeprzez samych małych bohaterów przypominają dorosłym o czymś co było, co minęło.O czymś czego nie zrobili w swym dziecięcym życiu choć bardzo tego pragnęli.

BuntLullaby marzącej o ciepłym domu, o miłości która będzie odbijać się w oczach rodziców,spełnienie marzeń Daniela – odmieńca oczekującego trochę tolerancji, czy Alii uczącejzrozumienia. I wiele innych ciepłych historii dzieci, od których doroślimogliby uczyć się zrozumienia świata. Prostych równań, których rozwiązanie leżyw zakresie możliwości wszystkich ludzi. Czystych serc i szczerych intencji,które kolorują szary świat. Bohaterowie Le Clézio ze zbioru opowiadań Mondo … są jak farby w jego dłoniach, jawłaśnie w taki sposób je odczytałam. Każdy z nich jest innym odcieniemszczęścia, składających się razem na piękny obraz świata.

Szkodatylko, że jest ich tak mało - kolorów, mało historii. Czuję niedosyt polekturze dawno wyczekiwanej książki. Ta książka to raptem osiem historii,które kończą się za szybko. Jednak z drugie strony - aż osiem, bo choć tak krótkiedają tyle barw i pozytywnej energii, że łatwo po ich lekturze odnaleźć w sobieukryte głęboko dziecko, dawno zapomniane radości, a przede wszystkim sposoby naich osiągnięcie.

Ogłoszenie wyników małego boju o Przebiśniegi

2011-10-24T08:08:00.000+02:00

Zaskoczyło mnie tak małe zainteresowanie konkursem i książką, jakby nie było jednak nominowaną do prestiżowej nagrody, no ale to tylko duży plus dla tych, którzy się zdecydowali wziąć w nim udział:)

Rywalizacja dotyczyła raptem czterech osóbek, w związku z tym każda z nich miała większe szanse na wygraną, a i mi było łatwiej konkurs przeprowadzić.

Niestety, mój komputer przeszedł mały lifting, przy okazji którego został pozbawiony programu ułatwiającego losowanie, w związku z tym musicie mi zaufać i przyjąć wylosowaną przez mnie karteczkę za los maszyny:) Cztery losy wrzuciłam do filiżanki, w której za chwilę pojawi się kawa i wyciągnęłam ten szczęśliwy dla...

ANETY STOLARCZYK*

*proszę o kontakt adresowy na maila:)

Przebiśniegi wysoko doszły! Debiut na miarę nominacji do The Man Booker Prizes - Przebiśniegi A. D. Miller - i szansa na jeden egzemplarz

2011-10-19T08:21:00.000+02:00

Wczorajszego wieczoru zniecierpliwością oczekiwaliśmy ogłoszenia tegorocznego zwycięzcy The Man BookerPrizes. Tym bardziej niecierpliwość ta się nasilała, że przed ogłoszeniemkrótkiej listy (short list, pisałam też o tym TU) książek zakwalifikowanych do ścisłej szóstkifinałowej znalazł się tytuł, który mogliśmy przeczytać w polskim wydaniu. Stałosię tak za sprawą Wydawnictwa Świat Książki i książki A.D. Millera Przebiśniegi. I choć przez cały ten czas- od lektury do kilku dni przed ogłoszeniem wyników – mogliśmy mieć nadzieję,że wydanie tej pozycji stanie się strzałem w dziesiątkę (w Bookera) tospekulacje dotyczące zwycięzcy, jeszcze przed ogłoszeniem wyników mogły nam tęmgłę nadziei rozproszyć (swoją drogą i książki J. Barnesa wydaje to samoWydawnictwo!). Ale ja nauczona niedawnym doświadczeniem, co do pewniaka – mam namyśli tegoroczną Nike i Karpowicza – czekałam cierpliwie na wynik.

Jakże miło by było – tym bardziejdla mnie, która Przebiśniegi czytała –gdyby to ta książka i ten autor zdobył nagrodę. Dla mnie, która bookerowskieksiążki czyta (a czasem wstyd przyznaćtylko posiada) namiętnie od lat byłaby to nie lada gratka.

Przebiśniegi to debiut literacki autora i nie dosyć, że nominacjategoż do ścisłej czołówki The Man Booker Prizes, to jeszcze książka zostałaprzetłumaczona na 19 języków, a prawa do niej wykupiły 22 kraje. Jak na debiutchyba wystarczająco wiele aby uznać go za doskonały. Książka Millera tospecyficzne połączenie kryminału i romansu, czyli śmiało można nazwać książkęromantycznym kryminałem, do fabuły którego autor wykorzystał swoje kilkuletniedoświadczenie w pracy korespondenta The Economist w Moskwie.

Ja nazwałabym Przebiśniegi jeszcze dramatem i todramatem osobistym bohatera. Tytułowe przebiśniegi to nie tylko delikatnekwiatki, witające wiosnę, ale też stosowane w moskiewskim slangu określenie nazwłoki wynurzające się spod śniegu w czasie wiosennych roztopów. I taka teżjest ta książka – historia trzydziestokilkuletniego Nica wynurza się powoli,wśród rosyjskich śniegów i mrozów, nieubłagalnie dążąc do czegoś co przyprawi odreszcze, jak rosyjski mróz i jak ten tak samo czuje się coś w powietrzu.Nicolas zostaje przysłany do Moskwy przez swoja firmę matkę z Luton, po to abyw Rosji dopilnować umowy z dużym kredytobiorcą. W tle niemal mafijnych rozgrywek,w których nieodpowiednie spojrzenie może doprowadzić do śmierci jednego z jejuczestników nawiązuje się niewinny romans Nica z Rosjanką Maszą.

Zauroczony dziewczyną Anglikwpada w prawdziwe sidła Maszy i jej siostry (nie siostry) oraz całejrodziny. Wikła się w dziwne interesy, gubi w obietnicach (a tego nie robi się wRosji!) podświadomie bojąc się odrzucenia i skutków odmowy. Strach i obawa,jaka łączy się nierozerwalnie ze związkiem Nicolasa i Maszy podobne są do tych,które towarzyszą rozmowom i interesom w firmie. Jak wspomniałam akcja książkirozgrywa się na ulicach Moskwy i w jej okolicach ogarniętych siarczystym mrozemi grubą powłoką śniegu. Rozbiciu Nica i niepewnościsytuacji, w jakiej się znalazł nie sprzyjają długie noce zakrapiane morzemalkoholu i rozpusta w rosyjskich daczach podejrzanych właścicieli. To właśniete miejsca ukrywają tajemnicę i tam w po roztopach można pewnie odnaleźćprzebiśniegi.

Książka A. D. Millera to smutnahistoria moralnego upadku człowieka zbyt zachłannego na miłość i pieniądze. Człowieka,któremu w obliczu korupcji i przekupstwa trudno zachować odrobinęczłowieczeństwa. Z upadku Nica, człowieka jeszcze do niedawna trzymającego sięzasad, żyjącego według ściśle ustalonych reguł, a teraz przesiąkniętegoalkoholem i moralnością Rosjanina nie ma już chyba odwrotu.

To połączenie kryminału, romansui dramatu daje mieszankę wybuchową, tym bardziej, że rzecz dzieje się w Rosji,która zdaje się egzystować na jednej wielkiej minie, mającej wybuchnąć przynajmniejszej iskierce. Dzięki temu połączeniu gatunków Przebiśniegi czyta się niesamowicie szybko, a intrygująca fabuła,która mrozi, jak nie porównując rosyjski śnieg przyprawia o dreszcz emocji. Taprzerażająca prawda o uleganiu władzy, pieniądzom i miłości to odwiecznyproblem w literaturze, jednak w takiej konsolidacji spotykany dość rzadko, więcmoże warto, chociaż to nie nagrodzony tytuł zapoznać się z tym swoistymdekalogiem moralnych zasad?

Dla jednej chętnej osobyWydawnictwo Świat Książki ufundowało egzemplarz – wystarczy tylko odpowiedziećna pytanie: jakie doświadczenie zawodowe pomogło autorowi Przebiśniegów poznać zwyczajerządzące układami w Moskwie? Odpowiedzi na pytanie proszę przesyłać na adres moja06@wp.pl do niedzieli, do godziny 24. Nagrodęrozlosujemy w poniedziałek! Życzę powodzenia!

Protezy pamięci - eseje o fotografii. Nominowane do Nike Dno oka Wojciecha Nowickiego

2011-10-05T12:08:00.003+02:00

Kiedy czytałem tę – dla mnie niezwykłą – książkę, przyszedł mi do głowyobraz, który mogę sobie wyobrazić nawet jako fotografię: oto widzę przed sobągrube, szare mury, coś się za nimi kryje, może świat cały, jakaśnieprzenikniona zona. Nie ma wejścia i tylko od czasu do czasu, tu i ówdzie,widać drzwiczki czy okienka, nieco podobne do owego otworu uchwyconego przezBułhaka na wileńskiej ścianie (…). Owe drzwiczki to fotografie/ tekstyWojciecha Nowickiego; przez nie da się do wewnątrz zajrzeć, zdają się oneprzejściami – przewodnikami, które pozwolą coś stamtąd zobaczyć.

To słowa, którymi zaczyna się książkaWojciecha Nowickiego Dno oka, ze wstępuzatytułowanego Medytacje migawkowe,autorstwa Marka Bieńczyka. I to słowa jak najbardziej trafne, które właściwiepowinny wystarczyć czytelnikowi jako krótki, idealny opis zbioru esejów jakibierze do ręki. Przyznaję, że z niedowierzaniem wzięłam Dno oka do ręki i z jeszcze większym niedowierzaniem i brakiemprzekonania zaczęłam czytać. No bo co można powiedzieć o zdjęciach? Obejrzałamzebrane przez autora zdjęcia i wzruszyłam ramionami – no cóż więcej możnadodać, do tego, co zobaczyłam – czarnoskóry rikszarz i biały pan, stare chatywypełnione zbędnymi przedmiotami, a w nich smutni (czy też ówdzie radośni)ludzie, kawałek kamienicy – nic więcej. Zdjęcia jak zdjęcia. Jeśli komuś cośsię z nimi kojarzy, to ma łatwiej. To przecież swego rodzaju zapis pewnegozdarzenia, chwili. Więc dla tych, którzy sami utrwalali ten moment, albozostali na nim utrwaleni zobaczyć, co znajduje się na fotografii to błahostka.A dla postronnego obserwatora? Nic specjalnego – można albo podziwiać albo teżnie. Spojrzeć bezdusznym okiem i nie wnikać. Ale można też wejść w fotografię.Przeniknąć do świata na niej, znaleźć się miedzy ludźmi, przedmiotami, międzychwilą, a chwilą. Tak jak zrobił to Wojciech Nowicki. Pewnie, że oglądając starezdjęcia staramy się dociec z jakiego okresu pochodzą, jakie przedstawiająmiejsce i kogo, szukamy ciekawych szczegółów. Ale czy aż tak dokładnie, jakzrobił to autor zbioru esejów pod tytułem Dnooka. Tytułem jak najbardziej trafnym, bo przecież to właśnie na dnie okapozostaje „fotografia” chwili. Z dna oka wyciągamy poszczególne nitki łącząceświat obecny z tym przedstawionym na zdjęciu. Taki malutki obraz zapisany, nadnie i na kawałku kliszy a tyle słów, którymi można go opowiedzieć.

Dno oka. Eseje o fotografii to przedziwny album, niepowtarzalnyzbiór zdjęć, które nigdy nie znajdą się w prawdziwym albumie zebrane w jedno.Począwszy od zimnego i przygnębiającego szarą rzeczywistością zdjęcia z łaźnisierocińca, przez kolonialne i orientalne fotografie aranżowane, po onirycznezdjęcie dziewczyny w długich włosach, widma Anny Csillag i pani Bovary ipełnych niepotrzebnych przedmiotów wnętrz chałup, pachnących całą feeriązapachów, nie koniecznie przyjemnych, kojarzących się ze wsią, starością iśmiercią i niedźwiedzia w groźnej ludzkiej postawie.

Słowa w tej książce idą naprzód ostrożnie, uważnie, w zwolnionymtempie. Są powstrzymywane, ważone (…) by dojść do sedna rzeczy, na „dno oka”,odrzuciwszy wszelkie, mówi autor, „nawarstwienia”, „bełkotliwe języki”, anawet, w razie konieczności, „historyczną wiedzę”. Wówczas tylko może dość dospotkania twarzą w twarz z czyimś gestem czy z przedmiotem (…) .

To książka pachnąca przeszłościąi historią. Jest jak pudełko z fotografiami, które otwiera przed nami autor.Opisuje każde zdjęcie tak szczegółowo, dogłębnie doszukując się (i znajdując)drobiazgi, na które niewprawne oko nie zwróciłoby uwagi. Nazywa każde załamanieświatła, każdą najmniejszą kreskę, jakby fotografia była obrazem namalowanym wprawnąręką mistrza pędzla. Nowicki wierszem mówi o zebranych przez siebiefotografiach. A jest to zbiór zdjęć amatorskich, ale też profesjonalnych, wykonanychw zakładach fotograficznych. Porzuconych, jak wyrzuca się stare zabawki i jednocześniewartościowych, bo jak można wyrzucić czyjeś życie na śmietnik, jak możnasprzedać się na pchlim targu (wiele z fotografii Nowicki kupił na tych właśnie).Niepotrzebne, umarłe – często wraz z właścicielem – życia utrwalone na kliszy.W rękach i słowach Wojciecha Nowickiego ożywają. Wychodzą z ram fotografii istają naprzeciwko czytelnika. Jak żywe, prawdziwe i namacalne. Dzięki WojciechowiNowickiemu zaczynają nowe życie, być może pierwsze, wcześniej stanowiąc kaprysbogatego człowieka, pamiątkę, która nigdy nie dotarła do adresata, czy nieudanąfotografię, ukrytą na dnie szuflady, nigdy nieoglądaną. Temu wyciąganiuszczegółów ze zdjęcia towarzyszy bogactwo informacji o fotografii. Autorprzywołuje znane nazwiska fotografii – Sontag, Barthe’s Czartoryska, podparteprzykładami i porównaniami. Dno okato nie tylko pusty i oschły opis tego, co widzimy na zdjęciu, ale filozoficznamyśl towarzysząca temu, co jest po drugiej stronie kawałka papieru, na którymzostała wywołana. Uwalniająca to, co autor zdjęcia chciał przekazać, a cozostało zamknięte zdawałoby się na zawsze w sepii, czy kolorze zdjęcia, wunieruchomieniu postaci i przedmiotów. Autor pokazuje jak bardzo żyjemyfotografią a nie prawdą. Bo każda fotografia według Nowickiego to kłamstwo. Swegorodzaju zakłamanie, które trwa dzięki utrwalonej sekundzie, która nie mówi nic,bo za chwilę w rzeczywistości zmieni cale życie postaci nań przedstawionej. Iwłaśnie tę zmianę omawia Nowicki. To czego normalnie byśmy nie zauważyli. Fotografia uderza podstępnie – pisze Nowicki– jej moc tkwi w hiatusie pomiędzyzamierzeniem a rezultatem. Jej siłą bywa pomyłka.

Może było jeszcze inaczej, niewiem jak. Pokrętna prawda o fotografii jest wyłącznie tym, co jest nam dane dozobaczenia; fotografia nie tłumaczy świata, ale pokazuje wyrwane obrazy, jakkartki z książki, gdzie tekst się zaczyna w pół słowa i kończy równiegwałtownie. Fotografia pozwala zobaczyć, że było właśnie tak, ale nie wyjaśniadlaczego . Nie tłumaczy cierpliwie. Pozwala oglądać przez dziurkę od klucza,ale skąpi komentarza.

Wzięłam tę książkę do ręki z przeświadczeniem,że to jej autor otrzyma tegoroczna nagrodę Nike. Chciałam aby były to właśnieeseje, aby było to coś nieprzewidywalnego (tak też się stało, i niekonieczniebył to mój wybór). I choć nie byłam przekonana, że to lektura dla mnie, to jużod pierwszych zdań, od pierwszej fotografii, na której ja widziałam tylkosmutne dzieci pod prysznicem zrozumiałam, że warto czytać dalej i wiedzieć więcej.Dno oka to mój swoisty album, którystanie na półce między książkami, i do którego będę czasem zaglądać jeśli tylkopoczuję bezduszność kliszy fotograficznej. Będę oglądać i starać się dojrzeć wszystkieszczegóły które wskazał mi autor zbioru, może kiedyś uda mi się posiąść tęsztukę? Kto wie?

cytaty pochodzą z książki

zdjęcie: czarne.com.pl

doktor śmierć ... ups! Doktor Styks - Marcin Wolski

2011-10-01T19:22:00.000+02:00

Orfeusz w piekła czeluście pomyka,

noc idzie za nim, przed nim jak aksamit.

Mrok lepki, gęsty,

ni słońca promyka

i tylko rozpacz kieruje krokami,

Eurydyko! Wszak jesteś stracona.

Zgon twój dokonan

absolutnie pewien

Bo tylko sztuka nigdy nie skończona

istnienie - mgnienie.

Jutro będzie? Nie wiem ...

Kto weźmie do ręki najnowsząksiążkę Marcina Wolskiego z przeświadczeniem, że zatopi się w znanym zpoprzednich licznych powieści stylu autora pomyli się, zaskoczy i zdziwi.Doktor Styks to, jak zapowiada sam Wydawca historia odmienna od poprzednichksiążek Wolskiego. Gdyby ktoś jeszcze chciał pokusić się o zaszufladkowanie tejpowieści do jakiegoś konkretnego gatunku także życzę powodzenia. Podobnie, jakz umiejscowieniem jej w czasie, przed czym zresztą przestrzega sam jej autor,dodając na samym końcu książki, ku zupełnemu zaskoczeniu (jakby tego było mało)dopisek: Czytelników przestrzegamy przedlokalizacją opowieści w jakimś konkretnym czasie.

Jedyne co można sobie ustalić tofakt, że historia dzieje się w radio. Ale i tu nie do końca możemy być pewni bowiembohater książki, który jest redaktorem – uff coś prawdziwego - ma przedziwnezdolności, czy też skłonności do przemieszczania się w czasie, a co za tym idziei w miejscach.

Historia zaczyna sięod niespodziewanej i zagadkowej śmierci jednego z redaktorów, twórcy radiowego słuchowiskakryminalnego. Serialu cieszącego się ogromną popularnością, zarówno wśródsłuchaczy radia, aktorów odgrywających bohaterów i ich alter ego - bohaterów. Po śmierci Piotra Abramczyka kontynuacjęprac nad serialem przejmuje nasz bohater Gwidon Michałowicz. Dostaje także,niejako w spadku mieszkanie redaktora wraz ze wszystkimi jego bogactwami wpostaci książek i szaf pełnych mniej, czy bardziej tajemniczych dokumentów. Takagratka w postaci kontynuacji myśli mistrza radia i pióra ma być nie lada szansądla młodego radiowca. Jednak jak się okazuje to raczej utrapienie. W jednej zksiążek Abramczyka Michałowicz znajduje wiersz, w którym pierwsze litery wersówtworzą przerażające hasło. Czyżby hasło-zagadkę?

Od początku wszystko jestniejasne w całej historii, zarówno okoliczności śmierci, niby samobójczej,jednak dziwnie podejrzanej, zaginione, napisane już wcześniej odcinki serialu,które mogłyby zapewnić trochę czasu dla młodego redaktora zanim napisze kolejne,oraz co najmniej dziwne zjawiska, niewyjaśnione peregrynacje Michałowicza wczasie.

Nie wiemy, czy to, co przydarzasię redaktorowi to odzwierciedlenie jego chorej świadomości, która zakotwiczyłasię w serialu i myli się z rzeczywistością, czy też świadomość tą ktoś zatruwaw bliżej nieokreślony sposób. W każdym razie wokół Michałowicza zaczynają dziaćsię dziwne rzeczy: pojawiają się przedmioty sprzed kilkudziesięciu lat, któreprzeznaczone były pierwotnie dla … bohaterów serialu, postacie z serialu mieszająsię z realnym życiem Michałowicza (z jedną z bohaterek nawiązujenawet romans). Słowem rodzi się mnóstwo problemów, które niezrozumiałe dlaautora serialu, tym bardziej niezrozumiałe są dla otaczających jego osób.Niewidoczni dla postronnych bohaterowie słuchowiska, z którymi Michałowicznawiązuje znajomości sprawiają, że ten przestaje orientować się w obydwuświatach. Jakby tego było mało młody redaktor w nieznany sobie sposób przemieszcza się w czasie, podróżując po miejscach sprzed kilkudziesięciu lat,po miejscach charakterystycznych raczej dla serialu niż współczesnego świata.Słowem rzeczywistość miesza się z fikcją serialową i nie sposób odróżnić cojest prawdą, a co wymysłem …. . Bo choć bohaterzy serialu przenoszą się dożycia realnego, mijają na ulicach i korytarzach redakcji, bo choć ulice zmieniająsię w te z czasów słuchowiska to ciągle nie wiadomo, co powoduje takie załamanieczasoprzestrzeni? Czy Michałowiczowi uda się rozwiązać zagadkę przezscenariusze kolejnych odcinków?

Jakby tego było mało tytułowy Styks jest głównym prowodyrem w mieszaniu wymiarów. Czy jest onprawdziwy czy też nie? Oto zagadka dla redaktora Michałowicza i czytelników MarcinaWolskiego.

Ta książka jest jak zabawka, jakniekończąca się gra. Czytając ją przyszła mi na myśl słynna kostka Rubika, którąchoćby nie wiem, jak się człowiek starał i jak bardzo chciał nie sposób ułożyćszybko i prosto. A poszczególne kolory w układance można porównać dowyskakujących z fabuły bohaterów. DoktorStyks to nie tylko książka, to też gra, w którą grają wszyscy – poczynającod autora książki, przez bohaterów pisanego w książce serialu na czytelnikukończąc. Tylko na ile w tej grze wszyscy grają fair, a na ile ktoś wrabia szukającychrozwiązania … to pozostawiam do rozwiązania wnikliwemu czytelnikowi.

cytaty pochodzą z książki

zdjęcie: Zysk i Sp.

Królowa deszczu Katherine Scholes

2011-09-27T12:08:00.000+02:00

O Afryce, a tym bardziej Rwandzienapisano już wiele. Czytelnik miał okazje, jeśli tylko chciał zapoznać się zlicznymi reportażami, bo o konfliktach międzyplemiennych w Rwandzie napisano wiele.Z tych relacji mieliśmy okazję ujrzeć Afrykę oczami nie tylko reportera ale iwalczących. Prawdę o wydarzeniach, jakie miały miejsce na tych pięknych afrykańskichziemiach. Jednak były to, pomimo, że jak najbardziej prawdziwe opowieści pokrzywdzonychbezpośrednio w masakrach, świadków wydarzeń, którzy do dnia dzisiejszego widzą pewnietamte sceny w snach. W książce Katherine Scholes Królowa Deszczu możemy ujrzećAfrykę oczami dwóch Australijek, z których jedna swoje dzieciństwo spędziła namisji w okolicach Rwandy, a druga połowę życia poświęciła Afrykańczykom.

Kate Carrington poznajemy kiedyma kilkanaście lat i bagaż przeżyć, jakich nie pozazdrościłby jej niejedendorosły. Jest rok 1974 i Kate stoi nad grobem swoich rodziców - Sary i Michaela, lekarzy misjonarzy, którzy w bestialski sposób zostali zamordowani przezwalczących po jednej ze stron rwandyjskiego konfliktu. Dotychczasowe beztroskie życie małej Kate, namisji z rodzicami – radosne bieganie po zielonych polach, przyjaźnie zopiekunkami i dziećmi tubylców urywają się w okrutny dla dziewczynki sposób.

Szybko jednak książka przeskakujeo szesnaście lat, aby przenieść się do świata dorosłej Kate, mgliściepamiętającej wydarzenia z tamtych lat. Kate jest samodzielną kobietą,spełniającą się zawodowo, nie gdzie indziej jak w medycynie. Co prawda Katewidziałaby siebie w zupełnie innych zawodach, jednak złożona w młodościobietnica i pamięć o rodzicach nie pozwoliły dziewczynie wybrać innej drogi. Taokreślona ścieżka nie pozwala zapomnieć o smutnej przeszłości. Odcięcie się odniej, zmiana stylu życia, konkretna dziedzina medycyny wybrana przez Kate, odmienna od tej, jaką wybrali jej nieżyjący rodzice mająułatwić młodej kobiecie zatarcie niechcianej przeszłości. Jednak życie decydujeza nią wybierając inną drogę.

Pewnego dnia młoda kobietapoznaje swoją sąsiadkę – Jane - z którą nawiązuje nić przyjaźni. I choć Janebywa męcząca ze swoją bezpośredniością, wścibstwem i nadgorliwością to jednak Katenie potrafi przerwać łączącej je znajomości. Podskórnie czując, że coś ją łączyz tajemniczą, starszą sąsiadką utrzymuje kontakty, pomimo zdarzających sięmęczących (i niepokojących) chwil. Pewnego dnia Jane trafia do szpitala.Okazuje się, że odezwała się ciężka choroba kobiety, którą skrzętnie ukrywała przeztyle czasu. Podobnie podczas pobytu w szpitalu wychodzi na jaw prawda o Jane, która potwierdzaniejasne uczucia Kate. Jane okazuje się być ogniwem łączącym Kate z Afryką, zmisją w Langalii, miejscem, o którym młoda kobieta chciałaby zapomnieć. Jane tomatka chrzestna Kate – Annah Mason. Kobieta, którą przez wiele lat obarczanowiną, za śmierć młodych lekarzy na misji. Kobieta, która była ostatnią osobą,jaką Kate chciała poznać. To, że Annah staje na progu śmierci skłania ją dozwierzeń, które mogą odmienić losy Kate. Umierająca kobieta przywraca swojej młodej sąsiadce pamięć o dawnozapomnianym życiu, jednocześnie zrzucając z siebie winę, którą przez lata jej przypisywano. Wielogodzinna opowieśćo misjach w Afryce, o wyborach, kłótniach i przyjaźniach rozjaśnia Kate przeszłość,która z racji jej młodziutkiego wówczas wieku była dla niej niejasna i niewartawspomnień. A dzięki powrotowi do kraju dzieciństwa kobietom udaje się pogodzićz przeszłością, a Kate poznać prawdziwą historię o swoich bohaterskichrodzicach i matce chrzestnej. Krwawa śmierć Sary i Michaela z rąk okrutnychoprawców jawi się jako bohaterski czyn ratujący życie setkom kobiet i dzieci. Słowaprzez lata przekręcane przez zbyt wielu opowiadających w końcu stają się jasnedla Kate, a bolesna przeszłość zrozumiała.

Choć słowa powracające jakbumerang, wypowiadane przez Annah są bolesne to stają się ciekawąhistorią życia umierającej kobiety. Przedstawiają ją jako bohaterkę, która całyczas stała w cieniu rodziców Kate. Annah Mason samodzielnie prowadząca misję,po tym, jak została odrzucona przez Michaela radziła sobie świetnie. Choćkoszt jaki poniosła pozostawił w niejtrwały ślad. Pomimo trudności udało się jej zdobyć zaufanie mieszkańcówAfryki, z powodzeniem leczyć chore dzieci i umierających ludzi. Stosującmetody nie tylko nabyte na studiach i podczas praktyki lekarskiej Annah stałasię swego rodzaju szamanką o białej skórze.

Czytając tę część książki, którastanowi opowieść Annah podziwiałam tę kobietę za wytrwałość i upór. Dziwiłamsię, że wystarcza jej sił aby pokonywać tygodniami ciężką drogę, od wioski do wioski,żyjąc w strachu o własne życie, bez wody, czystego łóżka i jedzenia. Skąd w tejkobiecie było tyle sił – nie wiem!? Być może miłość, którą Annah spotkała naswojej drodze dodała jej skrzydeł? Być może była to też jednak odziedziczona wgenach, które skierowały młodą Annah do Afryki, miłość do potrzebującychpomocy, chęć jej niesienia tym, którzy bez niej nie przetrwają? Nie mam pojęcia.Wiem jedno, że swoją szczerą opowieścią Annah pogodziła się z losem i pomogłauczynić to samo Kate. Ich wspólny powrót do miejsca, w którym pozostawiłykiedyś serca odświeżył dawno utraconą radość z życia.

Królowa Deszczu to burzliwaopowieść o radości z życia. Radości, którą daje dzielenie się. Ta książka jesttak pełna emocji i bogata w wydarzenia, że nie sposób się od niej oderwać. Ichoć to wymyślona historia, napisana dość prostym, aczkolwiek obrazowymjęzykiem to jednak ciągle opowieść o dzielnych kobietach, które przetrwałyniejedno, aby nieść miłość i ukojenie. Przygody Annah były jak opowieśćodważnego wojownika, któremu nie straszny lew. Który tak ukochał czerwoną ziemięAfryki, że gotowy był oddać za nią życie, żegnając się z nim przy tym zradością i spełnieniem. Z pełną odpowiedzialnością mogę polecić tym, którzy lubią przygody, jak i lubiącym historie pełne wzruszeń. Polecam!

a w sZAFie jesień!!

2011-09-24T09:02:00.001+02:00

W sZAFie lato straciło swoją przydatność do spożycia i przeżycia. Po co nam lato. Kulturalnie niedołężne, artystycznie niedorozwinięte, ociężałe. Mamy przecież jaskrawo-pastelową jesień, a na półkuli południowej w tym samym czasie zaczyna się wiosna. Tej jesieni poukładamy na półkach, niektóre z nich podniesiemy, niektórym wieszakom nadamy wyższe rangi. Już w listopadzie (18, 19) obejmujemy patronatem bardzo ważne wydarzenie literackie - I Festiwal im. Wandy Karczewskiej. Miejsce zdarzenia – Kalisz, miasto Asnyka, Konopnickiej, Dąbrowskiej, Tarasina, miasto wyraźne, o ukształtowanym charakterze, silnie przejawiające się artystycznie i kulturowo. Zastępy redaktorskie sZAFy będą tam obecne. Bez zamieszania i wtórnych szumów zamierzamy zapaść się w knowaniach nad dalszymi koncepcjami rozwoju Kwartalnika. Może uda nam się też, choćby na chwilę zakrzywić czasoprzestrzeń. Lub może to ona zakrzywi nas. Będziemy się najwyżej tłumaczyć.
Rafał Wierzbicki

Zachęcam do lektury jesiennej Szafy!!!

WYNIKI!!!Finkler na użytek Treslove'a - Kwestia Finklera autorstwa Howarda Jacobsona. KONKURS I 3 EGZEMPLARZE DO WYGRANIA OD WYDAWNICTWA ŚWIAT KSIĄŻKI!!!!!!!!

2011-09-22T08:27:00.000+02:00

Podobno Howard Jacobson jeszcze doniedawna nazywał nagrodę Bookera „absolutnie wstrętną”, pogardzając nią.Jednocześnie narzekał na fakt, że przyjdzie jemu umrzeć, jako ten pisarz, którynie dostał Bookera. Przyznanie w 2010 roku nagrody, za powieść Kwestia Finklera (The Finkler Question) skomentował takimi słowami: Mam dość bycia opisywanymjako ten „niedoceniony Howard Jacobson”, więc myśl,że panel nagrody Bookera na zawsze mnie od tego uwolnił, jest wspaniała. Długona to czekałem. Było w tym też sporo goryczy, ale teraz już minęła. Odkrywanomnie przez blisko 30 lat, ale najważniejsze, że zostałem w końcu odkryty. Czy to niehipokryzja? … Nieważne! Ważne, że faktycznie przyznano nagrodę Jacobsonowi,albo może inaczej, ważne, że napisał KwestięFinklera. Bo jakiejkolwiek nagrody by ona nie dostała, to pozostanieprześmiewczą książką lekko polityczną.

Właściwieto nie wiem od czego zacząć, jest tyle - żeby nie powiedzieć kwestii - doporuszenia w kontekście tej powieści, że trudno wybrać najważniejszą. No bo czytak od razu zaczynać, że dawno, ale to dawno nic mnie tak nie wciągnęło? Żetakie książki uwielbiam, które porywają czytelnika, dostarczają humoru, trochęzadumy i do tego zmuszają do wewnętrznego dialogu? Czy od tego, że tak bardzoucieszyłam się na wiadomość, iż Świat Książki wydał Kwestię Finklera. Czy to faktycznie powód do radości? Czy to szybko(niespełna rok po ogłoszeniu wygranej) czy jednak późno? Myślę, że to, jakprzychodzi nam w Polsce czekać na tłumaczenia dobrych pozycji literatury zagranicznejto cięgle jeszcze długo. Zdając sobie jednak sprawę ile wymaga pracy takaksiążka (prawa autorskie, tłumaczenie, okładka itp.) to dobrze, że mamyzeszłorocznego Bookera nim wybiorą tegorocznego. Ba! Do tego tłumaczenie, jakdla mnie jest świetne (Grażyna Smosna)! Czytałam książkę po angielsku i choć wiem, że moja znajomość tego języka pozostawia wiele do życzenia, to przyznaję, że odebrałamją jak powieść kilku autorów. Dość nierówny język, który raz mnie porywał innymrazem powodował, że odkładałam książkę nie wpłynął dobrze na jej odbiór.Wielokrotne powroty do lektury nie zostawiły trwałego śladu w mojej pamięci. Tymrazem było inaczej. Nawet powiedziałabym, że skrajnie odmiennie, bo nie mogłamwprost oderwać się od lektury. Dziwnie zaskoczona, jakbym czytała inną powieść.Niby ta sama treść, temat ten sam, niby wiem, że to ciągle Jacobson, a jednakjakaż przyjemność z czytania.

Powinien był to przewidzieć.

Jego życie stanowiło przecież pasmonieszczęść. Powinien więc być przygotowany i na to.

Miał dar widzenia przyszłychzdarzeń. I nie chodzi tu o mroczne wizje przed zaśnięciem i po obudzeniu, leczrzeczywiste zagrożenia na wyciągnięcie ręki, w świetle dnia. Latarnie i drzewawyrastały jak spod ziemi, tłukąc mu golenie. Kierowcy w rozpędzonychsamochodach tracili nad nimi kontrolę i zajeżdżali mu drogę, zmieniając go wstertę poszarpanej tkanki i pogruchotanych kości. (…)

Najgorsze w tym wszystkim byłykobiety.

Kwestia Finklerato powieść złożona z trzech życiorysów, z których każdy spokojnie mógłbyzapewnić temat na osobną historię. Poznajemy Treslove’a – malkontenta i nieudacznikażyciowego, który żyje w swojej chorej wyobraźni. Tworzy w niej każdy kolejnydzień, widząc siebie w niezwykle tragicznych sytuacjach – a to rozjechanegoprzez samochody, a to trzymającego umierająca ukochaną w swoich ramionach. Najważniejszeaby było zawsze źle i dramatycznie. Jakby śmierć i cierpienie były dla Juliana Treslove’amotorem działania. Treslove to też ojciec dwóch synów, do wychowania którychnie przyłożył ręki. Wyśmiewany przez swoje byłe towarzyszki, matkiswoich dzieci cały czas nie potrafi ułożyć sobie życia z kobietą. No ale czegomożna oczekiwać od człowieka, który zdaje się na opnie wróżki, a związki zkobietami traktuje raczej przygodnie? Mężczyzna ma cały czas w pamięci wróżbę,która zakładała jego szczęście u boku tajemniczej kobiety, o jeszcze bardziejtajemniczym, nic niemówiącym Julianowi imieniu. Od tamtej pory Treslove zdajesię poszukiwać tajemniczej nieznajomej. Nawet kiedy zostaje napadnięty iokradziony przypisuje to zdarzenie owej tajemniczej kobiecie. Widać, że tennapad musiał wywrzeć na Julianie mocne wrażenie, bo wspomina o nim każdego dnia,kreśląc najróżniejsze scenariusze i powody napaści, w każdej kobiecie upatrującpotencjalną złodziejkę. Treslove ma dwóch przyjaciół – Libora Sevcika orazSamuela Finklera. Obydwaj są wdowcami i Żydami. Julian Treslove zdaje się zazdrościćmężczyznom zarówno ich żałoby jak i pochodzenia, które na własny użytek nazywafinkleryzmem, uznając Samulea Finklera za kwintesencję Żyda. Odnosi sięwrażenie, że Treslove spotyka się z przyjaciółmi tylko po to, aby móc czerpaćod nich żal po utracie żon, ich smutek i samotność, które tak bardzo chciałby poczuć.Sam często wyobrażający sobie umierającą na jego kolanach kobietę, pragnieprzeżyć takie nieszczęście uważając, że tylko ono jest w stanie zbliżyć go dokolegów i zdobyć w ich oczach uznanie. No bo jeśli nie urodził się Żydem, tochociaż przyłączy się do ich „klubu wdowców”.

Liborto czeski Żyd, były wykładowca, zresztą dawniej nauczyciel Finklera iTreslove’a. Ten dziewięćdziesięcioletni dziś staruszek, kiedyś znaczącydziennikarz filmowy, podejrzewany o romanse z takimi gwiazdami jak MarylinMonroe, czy Greta Garbo osamotniony po śmierci żony Malkie nie potrafi odnaleźćsię w codziennym świecie. Ciągle zasiada do pianina, na którym grywała jegoukochana, układając każdy swój dzień tak, jakby miał go spędzić ze zmarłą żoną,tak jakby ona nigdy nie odeszła.

SamuelFinkler, młody wdowiec, który nigdy nie stronił od kobiet, w czym, jak chybasądził pomagał jemu fakt bycia sławnym pisarzem poczytnych (aczkolwiek możnaprzyznać komercyjnych) poradników, jakby mniej załamany po śmierci żony jestdość oschłym i chłodnym w obyciu mężczyzną. Dla Samuela liczy się tylko jego własnafilozofia i osobiste zdanie na każdy temat.

Odtych dwóch mężczyzn Treslove chciałaby czerpać wiedzę na temat tego, jak zostaćŻydem, jak postępować i według jakich zasad działać, jednak trafił nie na teosoby. Zarówno Libor jak i Finkler nie do końca zgadzają się ze swoimpochodzeniem, albo wstydząc się albo nie zważając na nie uwagi. To czegopragnie Treslove, goj z krwi i kości, zawstydza niekiedy jego przyjaciół.

Dopieronowo poznana kobieta daje szanse Julianowi na finkleryzm. Finklerka z krwi ikości staje się obiektem jego uczuć. Tylko nie wiadomo za co Treslove darzy takwielkim uczuciem Hephzibah? Czy za jej osobowość i charakter, czy zafinklerowskie pochodzenie? Jak daleko może dotrzeć związek oparty na zachwycie,nie tyle samą osobą ile jej pochodzeniem? Jak długo kobieta może wytrzymać zniezadowolonym z własnego życia mężczyzną, który szczęścia upatruje tylko wzmianie własnej przeszłości i pochodzenia? A związek z nią traktuje jako szansena stanie się kimś innym, jakby ten fakt miał spowodować, że „zarazi się” odniej pochodzeniem. Tak naprawdę myślę, że Treslove to ukryty antysemita, że takbardzo nie znosił swoich przyjaciół, za ich pochodzenie (a co za tym idzie za przeszłość,mądrość i zapatrzenie w siebie tak często zarzucane Żydom) że wniknął w tofinklerowskie środowisko, które stworzył na własny użytek z niewiadomego pochodzeniapobudek.

Wtle przyjaźni i „narodzin” Treslove’a Jacobson wplątuje kwestie polityczne.Znaczące w Wielkiej Brytanii stanowisko do Żydów, szerzący się antysemityzm(liczne dowody nienawiści Brytyjczyków w stosunku do Żydów) i krytykę politykipalestyńsko-izarelskiej. Jednak wplątuje je w tak delikatny sposób, że niekolidują one z treścią książki, właściwie stanowiąc dodatek do niej, bezktórego straciłaby ona sens i – posługując się językiem Treslove’a -finklerowskie znaczenie.

Połączeniewiecznej trwogi Treslove’a z jego obsesyjną chęcią stania się jednym zfinklerów rodzi pytanie – kim był Julian Treslove? Kim się czuł? Sadząc po jegopostępowaniu – wspomnianym niezadowoleniu, braku zorganizowania i wpisanym w totragizmie można powiedzieć, że Treslove sam nie wiedział kim jest. A co gorsze,nawet nie wiem, kim chciał by być. Jego życie to wieczne poszukiwanie własnejtożsamości – od producenta muzycznego i radiowca, do sobowtóra osób wszelakich (?). I choćnie dziwi fakt, że chciał przypisać się do konkretnego narodu, przyswoić sobiekonkretną, inną niż ta ,w której został wychowany religię to dziwić może, anawet denerwuje brak jego skonkretyzowania i zapału w postępowaniu. Po tym, jakzwiązuje się z Hep można odnieść wrażenie, że osiada na laurach i traci zapałdo zmiany. Stawanie się kimś innym, wnikanie w finkleryzm zdaje się go nudzić.

Treslovechyba do końca nie będzie umiał się określić, i pewnie gdyby na jego drodzestanęli przedstawiciele innych narodowości, z którymi związała by go tak silnaprzyjaźń, jak z Liborem i Finklerem to chciałby stać się na powrót kimś innym.Zastanawia mnie fakt, czy dla Jacobsona Treslove był nieokreślonym przedstawicielempokolenia? Kimś, kto pędzi za wszystkim, co oferuje świat, sam nie bardzo się wtym odnajdując. Jedną z miliona owiec w stadzie, które bezmyślnie idą przedsiebie, wydeptując te same ścieżki? Czy jednak antysemitą, tak niepogodzonym zistnieniem narodu Żydowskiego, że aż chcącym się do nich przyłączyć? A może Treslovemiał inne, gorsze plany, w stosunku do Żydów, tylko zabrakło jemu - jak to jemu- odwagi? Nie mam pojęcia. W każdymrazie ten niezdecydowany człowieczek budził we mnie najróżniejsze uczucia – od śmiechuz jego strachu i wiary w dziwne znaki, przez żal spowodowany niemożnościądostosowania się i polubienia samego siebie, do rosnącego zniecierpliwienia ciągłymbrakiem jego konsekwencji. A jego postawa świadczyła o tym, że człowiek nie musi pozostać tym, kim się urodził, że jego przynależności narodowej nie determinuje miejsca zamieszkania, ani pochodzenie ale wiara w to czego się pragnie i co się robi.

Wielepytań rodzi się po lekturze tej powieści i jeszcze pewnie nie raz pomyślę otym, co dziś może robić Treslove, kim dziś chciałby zostać, albo kim też możejuż się stał. Czasem zaśmieję się z niego, czasem być może użalę się nad jegochwiejnym losem. W gruncie rzeczy żal mi było tego biednego strachliwegoczłowieczka, który nawet jeśli nienawidził Żydów, to nie wiadomo komu zrobiłwiększą krzywdę starając się wniknąć w to finklerowskie środowisko.

Cieszęsię zatem, że mogłam przeczytać tak dobre tłumaczenie książki Howarda Jacobsonai przepaść z nią na cały weekend, zastanawiając się przy okazji nad wielomakwestiami, nie koniecznie finklerowskimi.

Dla chętnych na książkę laureata nagrody Bookera Wydawnictwo Świat Książki ufundowało trzy egzemplarze Kwestii Finklera!!! Wystarczy odpowiedzieć na jedno konkursowe pytanie, odpowiedź wysłać na adres moja06@wp.pl. Konkurs trwa tydzień, czyli do piątku - 30 września 2011r.

Pytanie konkursowe: Kim z pochodzenia był jeden z bohaterów książki Kwestia Finklera - Libor Sevcik?

Dziękuję Wszystkim biorącym udział w konkursie! Odpowiedzią na zadane pytanie było: Libor Sevcik jest - i tu można była dowolnie pisać albo - Żydem, Czechem, albo czeskim Żydem - wszystkie odpowiedzi były traktowane jako prawidłowe.
Do konkursu zgłosiło się 15 osób, wszystkie dały pozytywną odpowiedź.
Poniżej zdjęcia z losowania i nicki lub nazwiska osób, które wygrały.

Zwycięzcom gratuluję!!!

cytat pochodzi z książki
źródło info: Forbes.pl
zdjęcie okładki The Finkler Question: Amazon

Jak Świat Książki strzelił w 10?

2011-09-19T13:32:00.000+02:00

Jakco roku przychodzi czas na radosne i jednocześnie niecierpliwe oczekiwanie nalaureata The Man Booker Prize. Przyznaję, tak mam lekkiego bzika napunkcie wyróżnionych tą nagrodą książek, o czym już wielokrotnie wspominałam! Żałuję, że nie mam dostępu do wszystkich nominowanych, oraz tyle czasu i chęci by czytać je po angielsku, zanim zostaną wydane w Polsce (i o ile!?). Mój "bzik" nie jest w żadnym wypadku związany z jakąśwydumaną ambicją czytania nagrodzonych autorów. Nie mam takich ambicji, nie szukam laureatów nagród wszelakich na półkach w księgarniach. Booker to swego rodzaju sentyment, coś, co sobie założyłam dawno temu i trzymam się tego, choć widzę, że bzik mój ma się ku upadkowi. Nie zawszenagrodzone książki są w moim guście, lubię je mieć, i oczywiście czytać (nawetjeśli miałabym ich nie przeczytać to też lubię je mieć, i strasznie żałuję, że nie mam wszystkich, począwszy od roku 1969). Przecież nawet jeśli którejś z nich nie przeczytałam do końca, to nie jedyna taka książka, jakąnabyłam i nie przeczytałam. Zróżnicowanie w gatunku wśród książek nominowanych i nagradzanych The Man Booker Prize jest tak wielkie, że niesposób polubić wszystkich nagrodzonych, nie mówiąc już o nominowanych. W przeciągu ponad czterdziestu latnagradzane tytuły tak bardzo się różniły, że można powiedzieć o nich raczej dla każdego coś miłego, niż wrzucić je do jednego worka dla jednego czytelnika. Aleczyż inne nagrody charakteryzują się tym, że nagradzane książki sąmonotematyczne, dotyczą jednego gatunku literackiego i zawsze trafią w gustjednego czytelnika? Nie, i właśnie na tym rzecz polega.
Cudownie jest poznawaćlisty nominowanych, wśród których znajduje się (albo i nie) swoich ulubieńców,swoje typy, które bądź czytało się w danym roku, bądź też zna się ich autora zinnych książek. Osobiście najbardziej lubię doszukiwać się powiązań,wspólnych punktów. Zastanawiać się nad tym, czym kierowało się jury przy wyborzenominacji.. Jakże smutno jest oglądać po kilku miesięcznej przerwieskrócona listę, tych szczęściarzy, którzy przechodzą do ścisłej czołówki i mogąbyć pewni, że to właśnie któreś z nich otrzyma bookerowskie wyróżnienie. Szczególnie smutno kiedy twój faworyt odpada. Niechcę tu rozpisywać się o wszystkich czterdziestu latach, porównywać, bo po pierwszenie jestem specjalistą w tym temacie, a i też mam pewne plany, co dojego rozwinięcia.

Dziśzajrzałam na krótką listę (shortlist) Man Booker Prize 2011, czyli listę tych,którzy będą walczyć w październiku o nagrodę. I jakież było moje zdziwienie, kiedynie ujrzałam na niej mojego faworyta i ulubieńca, który znalazł się przecież wśród pierwszych nominowanych na longlist. Autora, który strasznie denerwuje mnie swoją opieszałością - Alana Hollinghursta (o nominowanej książce wspomniałam przy okazji mojej listy marzeń).

Czyżby już za dużo Hollinghursta wbookerze? Czyżby jury przesyciło się tematem mniejszości seksualnych? Właśnie,jakaś ta tegoroczna lista w ogóle nie tematyczna. Strasznie zróżnicowana. Amoże to dobrze, bo każdy znajdzie na niej swojego faworyta? Dla mnie jednak, pomimo tego zróżnicowania mają one coś w sobie, coś, co łączy wszystkie książki na każdej liście nominowanych, coś, czego nie potrafię bliżej określić ...

Naostatecznej liście, znaleźli się po drodze bijąc na głowę takich autorów jak: wspomnianyHollinghurst (w Polsce wydano, z tego, co mi wiadomo - jeśli ktoś wie więcejpoproszę o namiary na to więcej – Linia piękna i Klub Koryncki) SebastianBarry (po polsku znajdziemy: Tajny Dziennik), czy D.J. Taylor (w Polsce wydano jego biografię Orwellapt. Orwell 1903-1950) i jeszcze kilka nazwisk, które nie są znane raczej w polskichwydawnictwach, ale też debiutantów i nagradzanych. Moją uwagę zwróciły dwie książki –Alison Pick i Jane Rogers.

Historia zainspirowana przeszłością rodziny autorki. Opowieść o traumatycznych i burzliwych czasach okupacji hitlerowskiej. Tym razem z punktu widzenia czeskich Żydów.
polecam link: http://www.amazon.co.uk/Far-Go-Alison-Pick/dp/0755379438/ref=sr_1_2?s=books&ie=UTF8&qid=1316447607&sr=1-2#reader_0755379438

Jessie Lamb jest zwykłą dziewczyną żyjącą w niezwykłych czasach. Pełna odwagi i chęci do działania, nawet jeśli wymaga to aktu bohaterstwa. Czy Jessi uratuje walący się świat? Świat, który ogarnęło zło nieznanego pochodzenia? Jeśli ludzkość ma przetrwać, to zależy to tylko do Jessi.

W ścisłejczołówce możemy pocieszyć się już większą ilością tytułów, wydanych na polskimrynku wydawniczym. Nawet trafiła się jedna książka, która jest nominowana. Takistrzał w dziesiątkę wykonało Wydawnictwo Świat Książki wydając Przebiśniegi (Snowdrops) A.D. Millera. Pomimo, że ta sensacyjna powieśćnie jest w moim guście, trzymam mocno kciuki, bo chyba rzadko udaje się taktrafić tłumaczom i wydawnictwom, aby nominowana do Booker Prize książka byłajuż wcześniej wydana. Gdyby jeszcze udało się wygrać Millerowi!!

Oprócz tego londyńskiego, młodego pisarza nakrótkiej liscie znalazł się Julian Barnes, którego kilka tytułów równieżznajdziemy w polskich księgarniach oraz książka, która zwróciła moją szczególnąuwagę, debiut literacki Carol Birch Jamrach’s Menagerie (Menażeria Jamrach).Zainteresowała mnie, bo to historia o tajemniczej podróży do miłości iprzyjaźni. Zapowiada się się ciekawie. Polecam link: http://www.amazon.co.uk/Jamrachs-Menagerie-Carol-Birch/dp/184767657X/ref=sr_1_1?s=books&ie=UTF8&qid=1316447826&sr=1-1#reader_184767657X

A czy Wy macie swoich faworytów? Jakieś typy? Ulubieni autorzy? A może ktoś z Was czytał którąkolwiek z nominowanych książek i może coś polecić?

Pozostałe nominowane tytuły:

Przepraszam za złą jakoś okładek, ich źródło to http://www.themanbookerprize.com/

Ksiażka z kulturą - Sklep Potrzeb Kulturalnych, A. Kroh

2011-09-17T19:14:00.000+02:00

Po tę książkę powinnam sięgnąćjuż dawno temu. Właściwie od jej lektury powinnam zacząć swoją przygodę zTatrami, z górami i góralami. Cieszę się, że choć teraz mój wzrok wyłapał ją naksięgarnianej półce. Wejść do tytułowego Sklepu Potrzeb Kulturalnych to jakprzeżyć lekcję historii Podhala. Lekcję, której nikt wcześniej nas nie nauczył.Prawdziwą, bo napisaną przez człowieka, który na Podhalu spędził dzieciństwo. Ajak wiadomo dziecko zapamiętuje o wiele wyraźniej, pamięta trwalej, zwracauwagę na sprawy, które dorosły pewnie by pominął.

Kiedy wybieramy się na wycieczkę,czy wyjazd w mniej lub bardziej znane nam miejsce lubimy poznawać je z przewodnikówi zbeletryzowanych opowieści, które przybliżają odwiedzane miejsce. Ja lubię nietylko, a może właśnie przede wszystkim nie z tych pierwszych czerpać wiedzę, awłaśnie z takich pozycji, jak książka Antoniego Kroha, która w prosty i jasnysposób przybliża mi miejsce, do którego się udaję. Przyznaje, że historiaPodhala interesowała mnie nieznaczne, szczególnie, że w wyjeździe w góry zainteresowanabyłam (i jestem) górami samymi w sobie. Czyli bardziej szlaki,szczyty i pogoda w samych górach, niż to, co dzieje się u ich podnóża.Niedobrze, wiem. Warto przecież by było poznać choćby historię zbójnickiego tańca,mowy góralskiej, czy stroju górala.

Gdy któreś naginało się do mojej polszczyzny, reszta wybuchała śmiechem . - Jako sie pises? - Zwyczajnie, piórem albo ołówkiem. - Śmiech. Więc urzędowo: Imię i nazwisko? Nazwisko mam obco brzmiące, to znaczy głupie i śmieszne. Co robić? Twardo się przyznać, powiedzieć z niemiecka "oouu", bo mniej więcej tak należy kawałek mojego nazwiska wymawiać, czy ratować się kłamstwem?

Sklep Potrzeb Kulturalnych to teżświetna lektura dla osób, które w góry nie jeżdżą z niewiadomych względów,mniej lub bardziej ważnych, czy też jeszcze w nich nie były, ale być może sięwybierają. To zabawna lektura, która szczególnie smakowała mi z aromatycznąkawą, góralskim serkiem i takim widokiem:

Antoni Kroh, jako kilkuletni chłopiec z Warszawy,w latach pięćdziesiątych trafia na kilka lat do Bukowiny Tatrzańskiej, międzymałych góralskich chłopców, dla których hala jest podwórkiem, a mówienie wprosttego, co się myśli, jedzenie prosto z drzewa i inne szokujące dla „miastowych”rzeczy nie stanowią problemu. Późniejsza wiejska szkoła i trudny żywot"miastowego", którym już zawsze pozostanie sprawiły, że mały Antoni stał siędoskonałym obserwatorem kultury górali, która stanowiła dla niego egzotykę idziwną odmianę od warszawskiego życia w sterylnych warunkach. Choć nigdy niemiał szans na zostanie góralem, góralszczyznę opanował perfekcyjnie. Być może,a nawet na pewno dzieciństwo w Bukowinie Tatrzańskiej miało wpływ na studia,jakie ukończył. Dziś etnograf i historyk, który połączył wykształcenie zliterackim talentem i rozbawia nas, ucząc Tatr.

Początkowo narratorem w książce jest mały Antoni, który przywołuje liczne, zabawnehistorie z pobytu w Bukowinie. Później książka gładko przechodzi do wielu nieznanychz historii Podhala faktów. Oryginalny punkt widzenia autora – jako człowieka z zewnątrz,oraz wieloletniego mieszkańca góralskiej wsi – sprawia, że książkę przepełnia wieleciekawych opowieści, których nie bylibyśmy w stanie poznać na najdłuższejlekcji historii. Bo wiele z tych faktów nie ujrzało światła dziennego, albo niezostało przekazanych dalej, jako historie prawdziwe. Oparta na wieluprzypowieściach i legendach historia Podhala, ze swoją burzliwą przeszłością ikontrowersyjną przynależnością terytorialną czasem do dziś stanowi zagadkę. To, żeksiążka w drugiej części przechodzi do historii i nauki nie powoduje, że wjakimkolwiek stopniu robi się nudna, czy podręcznikowa. Antoni Kroh to najlepszynauczyciel historii jakiego miałam. A Sklep Potrzeb Kulturalnych to najpiękniejszametafizyczna podróż w góry, jaką można sobie wyobrazić. Jest w niej wszystko ijeszcze więcej – charakterystyczna dla lat pięćdziesiątych szarość, bieda,sztampowość i nuda – ogarniająca wszystkie aspekty ludzkiego życia, począwszy odlat dziecięcych w szkole, do pracy, czy popołudni i dni wolnych spędzanych wdomu, kiedy to człowiek musiał sam sobie koloryzować życie i rozweselać je nawszystkie możliwi dostępne sposoby. Wszystko to ubrane w barwną chustę góralki,okraszone smakowitym góralskim jedzeniem i powiewem świeżego powietrza, któremożna poczuć, czytając książkę nawet na drugim końcu świata. Uśmiać się do łez to za mało, powiedzieć, żeto najlepszy podręcznik góralszczyzny to zgrzyt – choć w tym wszystkim, cośjest. Coś, co czyni książkę Antoniego Kroha niepowtarzalną. Cokolwiek jeszczedodam i tak będzie za mało, tym bardziej dla osób, które Tatry ukochałyszczególnie. Wiem, że nie powiedziałam wszystkiego, to tylko fragment tego, co poznałamz lektury tej książki, ale ja jestem o wiele bogatsza i pełniej odczuwam „góry”. Z tą książką będę jeździła tam zawsze!

cytat pochodzi z książki

książkowa lista marzeń, z prasy i wydawnictw

2011-09-14T14:04:00.001+02:00

Czytanie prasy o literaturze może przysparzać nie lada kłopotów. Po pierwsze, i oczywiste odciąga od lektury książki, a ta czasem jest terminowa (na przykład) albo tak wciągająca, że żal człowiekowi ją odkładać. Jednak jak to z prasą bywa, szybko się "psuje", przeterminowuje, więc ma pierszeństwo. Staram się unikać kupowania prasy książkowej, nazwijmy ją tak, dla uproszczenia, bo wiem, że albo straci ona termin przydatności gdzieś w czeluściach półek, albo będę się złościć na odłożoną książkę, którą akurat czytam - żeby tylko jedną ;/! Minusem takiej prasy jest też to, że ... za dużo się z niej dowiaduję. Choćby wczoraj - taka lektura tramwajowa Bluszcza przyniosła zakup jednej książki, po którą z racji perypetii z kartą musiałam ... podjechać dzisiaj. Oczywiście, że nic nie musiałam, ale jak wytłumaczyć sobie, że książka poczeka;/? Z kolejnych gazet o książkach urosła niebotycznych rozmiarów lista z modnym ostatnio hasłem must have! Nie lubię tego określenia, ale na własny użytek nazwę tę listę (nawet chcę to nie lubię) listą marzeń. Bo podejrzewam, że większość z tych książek, które się na niej znalazły pozostanie w sferze marzeń, z różnych powodów.

Pewnie z poniższej listy wyciągnięcie kilka perełek, które znajdują się w Waszych marzeniach, o których większość z Was czytała w najświeższej prasie ale ja i tak ją tu zamiesczę, choćby dlatego, by nie zapomnieć w najbliższym (i dalszym) czasie, co chciałabym przeczytać. Pewnie na większość z pozycji obcojęzycznych poczekam, aż wydane zostaną ich tłumaczenia, tak aby zaoszczędzić sobie czasu i łamania języka, ale to mnie nie martwi, bo trochę rozciągnie w czasie plany czytelnicze. Kilku kolorowych książkowych gazet nie kupiłam, przejrzałam i owszem, ale albo mnie nie zainteresowały, albo po prostu postanowiłam powiedzieć im nie! Lista poniższa powstała też dzięki odwiedzinom na stronach wydawnictw, które to bywają równie niebezpieczne, co prasa jeśli chodzi o kwestie zakupowe. Z tej listy nowości i zapowiedzi najbardziej cieszą mnie te obcojęzyczne, bo a) są tak pięknie wydane, zawsze piękniej niż polskie ich tłumaczenia, b) leżą w odleglejszej sferze marzeń, co generuje po pierwsze mniejsze koszty, bo i tak moge ich nie nabyć, a po drugie wiecej czasu, bo jak nie nabędę to nie będę musiała czytać. Polskie wydania cieszą w stronę powrotną, czyli dosłownie wtedy, kiedy czytam o nich wracając do domu z miasta, bo wtedy zmniejsza się ryzyko kompulsywnego ich zakupu po wystąpieniu z tramwaju, którego to przystanek znajduje się niebezpiecznie blisko księgarni.

Tak więc do dzieła, moja lista must have (może jeśli must have dotyczy książek ma mniej negtaywny wydźwięk, niż to dotyczące gromady ciuchów?):

Książki tego autora mają dla mnie działanie kojące, wręcz terapeutyczne. Przypominają mi zawsze mroźne powietrze, przynoszące ducha zimy (chyba wtedy czytałam pierwszą książkę Noblisty).

Czy można znów stać się dzieckiem? Odnaleźć w sobie dziecięce fantazje i dziecięcą wrażliwość? Le Clézio przekonuje, że tak. Bohaterami jego opowiadań są dzieci - biedne, nie zawsze rozumiane i kochane, ale zawsze oddające się marzeniom, cieszące się tajemniczym pięknem świata i wyobrażające sobie cuda. Udaje im się ze szczytu góry dotknąć nieba, zanurzyć w promieniach słońca, żeglować i dać się ponieść morskim falom. Mondo i inne historie to zbiór uwodzący poetyckim językiem, a także genialne studium dziecięcych charakterów. To książka o życiu w zachwycie oraz o tym, że marzyć trzeba, bo marzenia dają człowiekowi wolność i ogromną siłę, by jej bronić. Czytając ją, nie sposób nie wspomnieć dzieła innego wielkiego Francuza - Małego księcia.

Czytam właśnie serię o Zawrociu i stwierdzam, że gdyby nie część pierwsza, na którą natknęłam się przypadkiem (przypadkiem zachciało mi się "coś) nigdy nie wzięłabym do ręki pozostałych cześci cyklu. A teraz tak się cieszę, że jest "dalej".

To książka kończąca znakomity cykl o Zawrociu – to pełna emocji opowieść o samotności i budowaniu nowych więzi, o rozczarowaniu i nadziei, o zdradzie i prawdziwej miłości.Matylda odkrywa fakt, który przewraca jej dotychczasowe życie do góry nogami. Musi poukładać je od nowa, w zupełnie inną całość. Czy potrafi zrezygnować ze swobodnego życia? Jak zakończy się jej walka o siostrę i... z siostrą? Czy przegoni chmury, które zbierają się nad Zawrociem? Jaką rolę w tym zawirowaniu odegra Wiktoria Krampp, tajemnicza kuzynka z Paryża?

W przypadku tego Pana i Wydawnictwa Zysk cieszę się potrójnie, bo aż trzy nowe tytuły Sacksa ukażą się najbliższym czasie. Do mojej kolekcji książek tego wybitnego psychologa i neurobiologa zarazem dołączą, poza Okiem umysłu - Wyspa daltonistów oraz Stanąć na nogi.

W "Oku umysłu" Oliver Sacks przedstawia historie ludzi, którzy radzą sobie w świecie i komunikują się z innymi, choć częściowo utracili albo pewne umiejętności intelektualne, przez wielu z nas uważane za nieodzowne, albo zdolność postrzegania zmysłowego. Pisze więc o ludziach tracących na przykład mowę, umiejętność rozpoznawania twarzy, zdolność postrzegania trójwymiarowej przestrzeni, umiejętność czytania lub zmysł wzroku. Wszyscy oni stają przed wyzwaniem polegającym na konieczności dostosowania się do zupełnie odmiennego istnienia w świecie.

Bo seria Orient Express jest doskonała! Nie mam nic więcej do dodania.

Ted Conover dokonał rzeczy niezwykłej: napisał poruszającą książkę, obrawszy sobie za punkt wyjścia element infrastruktury. Droga w tej książce nie jest metaforą życia ani symbolem przemijania – Conover ucieka od banałów i opisuje konkretne ludzkie doświadczenia i emocje, zwłaszcza te związane z pokonywaniem dystansu. Posługując się reportażem w formie najszlachetniejszej, bo przedkładającej wierność szczegółowi nad tezy polityczne, autor współuczestniczy w życiu swoich bohaterów, a czytelnikowi pozwala poznać nowe oblicze zjawisk, o których ten gdzieś coś już słyszał: pisząc o drogach, opowiada o karczowaniu lasów w Peru, o konflikcie izraelsko-palestyńskim, o przemianach cywilizacyjnych w Chinach, o AIDS we wschodniej Afryce, o korupcji i przemocy w Nigerii.

Do wydawnictw Czarnego dodałabym jeszcze Thurbona, który ma ukazać się w kwietniu 2012 The Lost Heart of Asia - tytuł oryginału oraz w marcu 2013 To a Mountain in Tibet - czytam teraz Po Syberii i czuję się jak w podróży. Oraz Theroux Stary Express Patagoński. Pociągiem przez Ameryki - ale to dopiero w maju 2012, nie mówiąc już o Safari mrocznej gwiazdy - odległy styczeń 2012!.

Czy muszę coś jeszcze dodawać? Recenzja Czary w Archipelagu, Nagroda Goncourtów i lektura poprzednich książek Houellebecqa powinny wystarczyć aby zechcieć sięgnąć po ten tytuł.

Jed Martin, debiutujący artysta, odnosi olbrzymi sukces za sprawą zdjęć przedstawiających mapy, po czym powraca do swojej pierwotnej twórczości, czyli do malarstwa. Wstęp do katalogu wystawy jego obrazów ma napisać światowej sławy pisarz, Michel Houellebecq - typ niezbyt przystępny, zdecydowanie za dużo pijący i strasznie zaniedbany. Między artystami zawiązuje się nić przyjaźni. Gdy kilka lat później pisarz zostaje zamordowany, Martin decyduje się pomóc w wyjaśnieniu przerażającej zbrodni. Kolejną już powieść enfant terrible francuskiej sceny literackiej można czytać na kilku poziomach.

Wciągnęłam się w część pierwszą trlyogi Mariasa Twoja twarz jutro. Oczywiście przyjdzie mi najpierw przeczytać pozostałe dwie, o ile doczekam się ich tłumaczeń, ale już mam chęć na Zakochanie.

Niesie ona pewne niespodzianki, jak choćby tę, że po raz pierwszy narratorem jest kobieta (no a u Mariasa narrator to niemal wszystko). Współczesny Madryt. Maria, samotna sekretarka w wydawnictwie opowiada o znanej jej tylko z widzenia parze Miguelu i Luisie. W pewnym momencie on znika - w ponurych okolicznościach - i Maria zdobywa się na próbę nawiązania kontaktu z Luisą.

Hollinghursta czytałam bodaj wszystko, przynajmniej z tego, co mi wiadomo. Pisarz ten nie należy do szczególnie płodnych litaracko. Od wydania bookerowskiej Linii piękna (piękna!) minęło już siedem lat!

Do wiktoriańskiej willi na obrzeżach Londynu przyjeżdża młody arystokrata. To tytułowe obce dziecko Cecil Valance. Rodzinie Sawle-ów prezentuje swoje upodobanie do trunków i nocnych rozmów, córkę gospodarzy obdarza płomiennym pocałunkiem, a syna - szczególnym zainteresowaniem. Z tego intensywnego pobytu w domu na wsi zrodzi się wiersz, który po nagłej śmierci Cecila na wojnie będzie siłą napędową legendy rozciągającej się na niemalże sto lat. Dla kogo powstał: dla kobiety czy mężczyzny? Nad tym zaczną zastanawiać się potomkowie przedwojennych bohaterów, w miarę jak coraz więcej szczegółów dotyczacych pamiętnej wizyty wyjdzie na jaw.

Hollingurst intryguje mnie bodaj najbardziej!

Co prawda Brick Lane leży w stosie, nawet gdzieś na dnie, dzielnie czeka na swoją kolej, ale ja i tak mam chęć na tę powieść. Być może treść, którą przybliża magazyn Książki tak podziałała?

A gdyby księżna Diana wcale nie zgineła w wypadku samochodowym tylko upozorowała swoją śmierć i uciekła od królewskiego splendoru ma amerykanską prowincje? Mogłaby zmienić się w anonimową Lydię i z powodzeniem zacząć ukladać sobie nowe życie w niewielkim miasteczku. Tak przynajmniej M. Ali wyobraża sobie alternatywną wersję zakończenia burzliwego małżeństwa Diany Spencer z księciem Karolem. Jak każdy uciekinier Lydia wie jednak, że zdobyta fortelem nowa tożsamość to rzeczy kruche jak porcelana. Po 10 latach pewien spostrzegawczy paparazzo John "Graber" Grabowski zaczyna interesować się jej osobą.

Kolejna powieść Paula Theroux, która powinna znaleźć się na mojej półce. No bo jak oderwać się od tak znakomicie napisanych książek? Jak przestać podróżować z ich autorem?

Tym razem Theroux odpowiada na pytanie jak podróżować mądrze. Ten zwolennik podróży w samotności, z jednym plecakiem, bez samolotu i z książką, która nie opowiada o odwiedzanym miejscu przybliża sekret dobrego podróżowania i dobrych o nim książek.

Ale ta książka to nie tylko zbiór przykazań wytrawnego podróżnika, także refleksja nad tym, jak podrożowanie przekłada się na pisanie i jakie na pisarza czyhają pułapki. Theroux zdradza m. in., który ze słynnych autorów pisał o miejscach, w ktorych nigdy nie był, a który, choć w miejscu przeznaczenia przebywal krótko, zgrywał później eksperta.

Oczywiście zdaję sobie sprawę, że część z Was mogła już czytać wyżej wymienione tytuły, bo - przynajmniej te obcojęzyczne - znajdują się już listach książek czytanych na świecie. U nas niestety jeszcze daleka droga do ich wydania, co ma swoje plusy także:) Z tej racji znajdują się ona mojej liście książkowych małych marzeń:) Może i Wy znajdziecie coś dla siebie wśród wymienionych przeze mnie tytułów? A może macie swoje refleksje na temat wymienionych książek?

Okładki książek, jak i ich opisy zaczerpnęłam ze stron wydawnictw, prasy (Książki) oraz
http://www.amazon.co.uk/

muzyczna przerwa

2011-09-14T08:59:00.000+02:00

Postanowiłam zrobić Wam i sobie muzyczną przerwę. Podzielić się tym, czego ostatnio słucham. Vampire Weekend (wiem, wiem okropna nazwa, pasująca raczej do jakiegoś psychodelicznego zespołu małolatów, straszących sztucznymi kłami i ociekającym czernią makijarzem) to niespodzianka w każdym calu. Młodzi, zdolni, oryginalni i do tego zaskakujący w stosunku do nazwy, która może zniechęcić.

Zespół powstał pięć lat temu w Nowym Jorku. Dotychczas wydali dwie płyty - Vampire weekend i Contra.

Czasem można było ich posłuchać w radiowej Trójce, a nam udało się nawet natknąć na koncert unplugged w jednej z muzycznych stacji w TV - na żywo są jeszcze lepsi. Gatunek muzyczny, jaki prezentują to INDIE ROCK, czyli rodzaj muzyki, którego nazwa pochodzi od angielskiego słowa independent – niezależny. Zespoły nazywane tym mianem często wydają swoją twórczość w małych, niezależnych wytwórniach płytowych. Indie rock (pochodzenie: punk rock, post punk, rock garażowy, no wave) niekiedy określa się jako podgatunek rocka alternatywnego (wikipedia).

Miłego słuchania, bo ja właśnie słucham ... tak w przerwie, między jedną pracą, a drugą:)

I na żywo!!!!

Herbatka w towarzystwie duchów, strzyg i wampirów - J.D. Bujak straszy spadkiem!

2011-09-10T15:53:00.000+02:00

Hmmm właściwie to dawno nie miałam takiego problemu z napisaniem czegokolwiek o książce. Spadek J.D. Bujak wzbudził we mnie mieszane uczucia – od miłego zaskoczenia, przez strach do zawodu i śmiechu (nie żeby fabuła do śmiesznych należała). Postaram się krótko opisać te moje stany emocjonalne towarzyszące lekturze. Nastawiłam się do tej książki, jak na horror przystało z lekką dozą uprzedzenia, gdyż wiadomo, że horrory w stylu wyjących duchów, krążących zjaw i przemawiających przedmiotów to bujdy. Ale z drugiej strony, jako, że miała to być historia o duchach, które straszą w starej kamienicy, odziedziczonej przez bohaterkę po zmarłej ciotce przyjęłam pogląd, że ok., taka rzecz mogła mieć miejsce. I nie wnikałam w to, czy mogła się ona wydarzyć, czy też raczej mogła być wymysłem bujnej wyobraźni ją przeżywających. Przyjęłam do wiadomości fakt, że Megi (swoją drogą te zdrobnienia, czy jak je zwał nie przypadły mi do gustu, ale nie o imiona bohaterów tu chodzi) młoda pani lekarz ma właśnie takową bujną wyobraźnię, bo do strachliwych zaliczyć jej nie można. Dzielnie znosiła najpierw zmianę otoczenia – przeprowadzkę z Gdańska do Krakowa, zmianę pracy czy odległość dzielącą ją od rodziny i przyjaciół. A zjawy, które dość szybko zaczęły pojawiać się w odziedziczonej przez nią, krakowskiej kamienicy nie przerażały jej, co mnie, strachliwą raczej osobę dziwiło. Bo pojawiające się nagle, przed jej oczami obrazy sprzed wieków, parzące klamki, zmiany w wystroju domu mnie raczej wykurzyłyby stamtąd skutecznie. Megi jednak trwała na posterunku dzielnie, co sprzyjało rozwojowi akcji powieści. Kamienica, do której Megi początkowo podchodziła równie sceptycznie, jak ja do książki J.D. Bujak zaczęła powoli przekształcać się w perełkę budowlaną, w prawdziwy skarb, lecz nierozerwalnie łączyła się z niechcianymi lokatorami. Co dziwniejsze, te wszystkie przedziwne zjawiska nie przydarzały się samej właścicielce domu. Megi była w jakiś sposób chroniona przed złymi mocami. Powiedziałabym nawet, że one pchały ją do konkretnych zachowań, które miały stać się, co się okazało później kluczem do rozwiązania zagadki, nie robiąc jej przy tym krzywdy. Nawet tajemniczy mężczyzna – Jan, który stał się właścicielem lokalu w jej kamienicy (swoją drogą otwierając w nim przemiłą kawiarenkę) nie pojawił się na drodze pani doktor przypadkowo. I tu zaczynają się moje wątpliwości, bo albo ja mam równie wybujałą fantazję, jak autorka książki, albo posiadam trzeci zmysł, który wyczuwa dziwaczne stworzenia. Ale na tym zakończę wizję problemowego Jasia, którego osoba, choć bardzo ciekawa i zgoła niepewna trochę zawiodła moje oczekiwania wobec książki. Nie zmniejszyła ona jednak ciekawości, która pchała dalej w treść. Ciągle czekałam na jakieś bum. Na coś, co przerazi mnie jeszcze bardziej, niż pierwsza połowa książki. Takich zaskakujących sytuacji mało nie było, tylko może ja chciałam więcej realistycznych (o ile duchy mogą być realistyczne) przejawów tego nawiedzenia domu Megi przez tajemnicze siły. Ok., zakończenie, choć bardzo emocjonujące i zaskakujące (pewnie dlatego, że ciągle czekałam na coś prawdziwego, no dobrze trochę bardziej realnego) trochę mnie zniechęciło. A jednak skończyłam książkę, mimo wszystko nie odrzuciłam jej! Nie wiem, czy była to kwestia mojego łudzenia się, że nierealny Jan zostanie zastąpiony przez ducha, dajmy na to dziadka dziewczyny, czy też, co bardziej prawdopodobne mrocznego klimatu kamienicy w Krakowie. Dzięki realnym opisom autorki aż chciałoby się odwiedzić ten dom, i dziwię się sobie, że w trakcie ostatniego pobytu w Krakowie nie zrobiłam tego! Przejść mrocznym korytarzem, spojrzeć przez barwne szybki przeraźliwego witraża, i może ujrzeć scenę sprzed lat. Tajemniczą damę w karocy, przerażone dzieci i usłyszeć bicie serca ukrywających się ludzi.

Nie mogę napisać nic więcej, chociaż bardzo bym chciała, bo wierzę, że niektórych potencjalnych czytelników właśnie zakończenie zachęciłoby do lektury. Niestety nie chcąc zdradzać wszystkiego napiszę, że w Spadku (jakkolwiek to brzmi) każdy znajdzie coś dla siebie!

Spadek to idealna lektura na szare, zbliżając się wieczory, pod warunkiem, że nie boimy się cieni ani odgłosów. A jeśli do tego wszystkiego potrafimy podejść do kwestii nadnaturalnych stworzeń z dystansem, to książka J. D. Bujak jest tym bardziej dla nas. Ja, mimo wszystko bawiłam się dobrze przy tej lekturze.

Dobry "Wybór Marty" - L. Witek - Dobre, bo polskie!

2011-08-30T14:52:00.001+02:00

Recenzję tej książki możecie przeczytać na stronie Bookznami

I znowu krótko, ale za to przerażająco ... brrr Ktoś we mnie S. Waters

2011-08-19T08:24:00.001+02:00

Po raz pierwszy ujrzałem Hundreds Hill, kiedy miałem dziesięć lat. Było to tuż po wojnie; Ayresowie mieli jeszcze spory majątek i nadal trzęśli okolicą. (...) Pamiętam przede wszystkim sam dom, który wydał mi się bez mała pałacem. Przypominam sobie pełne uroku, wiekowe detale: wyblakłą, czerwoną cegłę, przekrzywione okna, poszarzałe, wyblakłe narożniki z piaskowca. Przyczyniały się do zatarcia konturów, nadając domostwu po trosze niepewny wygląd i upodabniając je do bryły lody, który właśnie zaczął się roztapiać w słońcu.

Przeczytałam Ktoś we mnie … i przyznaję, że dawno tak się nie bałam. Był to strach irracjonalny oczywiście, no bo co może mi grozić, w ciepłym i przytulnym domku. Ale jednak. Było coś w tej powieści, co ciągnęło się przez całą jej lekturę. Coś czaiło się za następną kartką, coś podobnego do tego czegoś z Hundreds Hill. Myślę, że w nocy nie odważyłabym się jej czytać. A zapowiadało się tak nudno, ponuro, że moje kilkukrotne podejście do tej książki dało owoc w postaci jej ukończenia dopiero po ponad roku czasu! Stary, walący się na głowę dom nie zachęcał do poznania jego historii, zarośnięty ogród nie dawał wrażenia przytulności i świeżości zieleni, tak aby chciało się po nim spacerować, choćby tylko po kartach książki. A jednak miał w sobie to coś, co sprawiło, że w końcu dotrwałam do końca. Ba nawet bez odrywania, z bolącą głową i zaschniętym gardłem musiałam poznać ten wirus, tę bakterię tocząca ściany domu i ciała oraz dusze jego mieszkańców .

A historia ta opowiada o ziemiańskiej angielskiej rodzinie Ayresów, która Hill ma w posiadaniu do lat, i w której po czasach dobrobytu i ciągłych przyjęć pozostało jedynie echo oraz samotna matka z dwójką dorosłych dzieci . Matka żyjąca ze wspomnieniem swojego pierwszego dziecka, które tak szybko odeszło. Co sprawia, że w domu nagle zaczynając dziać się dziwne rzeczy? Pojawiają się magiczne ślady, wręcz diabelskie znaki, pożary i choroby? Czy to tylko urojenia jego mieszkańców, czy może w ściany domu weszła nagle jakaś tajemnicza moc?

Oprócz dziwnej mocy do podupadającego domu trafia doktor Faraday, który wezwany do pokojówki rodziny, zostaje w nim na dłużej. Czy można nazwać jego przyjacielem rodziny? Hmmm

Książka, jak dla mnie kończy się niesamowicie. Bo choć można było przewidzieć przebieg spraw, to jednak niedopowiedziane, stało się dla mnie pożywką do napisania ciągu dalszego. Sama jestem ciekawa, czy to, co myślę, może być prawdą.

Nie chciałabym pozbawiać przyjemności z lektury tych, którzy jeszcze jej nie czytali, stąd dość enigmatycznie przybliżam jej treść, ale chętnie podyskutowałabym z kolei z tymi, którzy jej lekturę mają za sobą. Co sądzą o zakończeniu książki …. bo ja nabrałam apetytu na dalsze losy Hundreds Hill.

UWAGA: W KOMENTARZACH MOGĄ ZNALEŹĆ SIĘ PODPOWIEDZI DOTYCZĄCE ZAKOŃCZENIA!

krótko o wielkiej małej Zosi - Świat (według) Zofii J. Gaardera

2011-08-13T19:51:00.004+02:00

Mogę śmiało powiedzieć, że to książka, do której wracam co jakiś czas … ale nie będę oryginalna w takim stwierdzeniu ;) Za każdym razem też zastanawiam się, po co ja po nią sięgam? Nie wspomnę już o swojej pierwszej lekturze Świata Zofii, właściwie zniechęcona od kiedy ujrzałam na okładce dziewczynę z dość mrocznym spojrzeniem, mnóstwo przedziwnych symboli i opis na „zachętę”, że to filozoficzna przygoda. Ja i filozofia – to się wyraźnie gryzie! A jednak, jest coś magicznego w tej powieści, że sięgam po nią, co jakiś czas i za każdym razem odkrywam na nowo. Po każdej kolejnej przerwie zadziwia mnie jej niesamowicie przystępna treść, ta cudowna lekkość, z jaką została napisana i z jaką dzięki temu tak łatwo się ją czyta. Za każdym też razem czytając Świat Zofii uśmiecham się do siebie, cofam do czasów szkolnych, przechodzę z Zofią przez magiczny żywopłot, zapuszczam się w dalekie wędrówki po okolicznych lasach i z utęsknieniem wyczekuję kolejnej korespondencji … jak Zofia.

Dla tych, którzy jeszcze nie poznali książki Josteina Gaardera Świat Zofii to opowieść o piętnastolatce, którą poznajemy w chwili, kiedy wyciąga ona ze swojej skrzynki tajemniczy list. Ta korespondencja stawia Zofii Amundsen trudne egzystencjonalne pytania, następnie przeradza się w regularny korespondencyjny kurs filozoficzny podsyłany jej przez tajemniczego Alberta Knoxa. Nigdy wcześniej, nim odkryłam książkę filozofia nie dotarła do mnie w tak jasny i prosty sposób! Takiego nauczyciela można tylko Zofii pozazdrościć. Prostota listów, które Knox przesyła dziewczynce, wręcz dziecinne przykłady nie mogą nie zainteresować Zofii zagadnieniami filozoficznymi. Do tego wszystkiego dochodzi tajemnicza osoba Hildy, z którą od czasu rozpoczęcia korespondencji osoba Zofii Amundsen jest wiązana. Pojawiające się w domu Zofii niespodziewanie, nie wiadomo skąd przedmioty nienależące do dziewczynki są jak przynęty, które pomogą rozwiązać jej zagadkę istnienia.

Sokrates, Platon, Demokryt, Darwin czy Freud to tylko niektóre z postaci, jakie pojawiają się, jak bohaterowie, jak przyjaciele Zofii w książce. A przynoszący korespondencję pies jest symbolem i łącznikiem świata realnego z magicznym, z tą częścią życia, którego normalnie nie rozpoznajemy, nie zauważamy. Świat Zofii pozwala na chwilowe przeniesienie się do świata dziecięcych marzeń i małych, dziecięcych trosk. Ta powieść pozwala odnaleźć w sobie nastoletnią Zosię, która drzemie w każdym z nas!

Pozycja, która powinna być lekturą obowiązkową w szkole, załatwiającą kilka aspektów za „jednym zamachem”. W jakiś sposób bowiem uczy ona tolerancji, pozwala dostrzec, że świat to nie tylko telewizja i internet, zrozumieć, że nikt z nas nie jest sam na tym świecie i przede wszystkim w beztroski sposób uczy podstaw filozofii. Mnie urzeka za każdym razem, gdy po nią sięgam. A jak jest z Wami?

... w końcu coś kiedyś musiało powstać z niczego ;)

cytat pochodzi z książki

O tym ile szczęścia może dać miłość do książek Vladimira Nabokova ;)

2011-08-12T14:49:00.000+02:00

Jak wielkie szczęście może dać miłość do twórczości konkretnego pisarza? Jak bardzo trzeba jego lubić, aby napisać o tym książkę?

Ile szczęścia może dać lektura książek Vladimira Nabokova mi wiele mówić nie trzeba, mam raczej trudności ze zrozumieniem tych, którzy bądź nie czytali jego książek, bądź też za nimi zwyczajnie nie przepadają. Jednak jako człowiek sprawiedliwy - a przynajmniej takim staram się być - i rozumny tłumaczę sobie taką antypatię na różne sposoby. Wracając do miłości do twórczości Nabokova nie był mi potrzebny nikt, kto wytłumaczyłby mi w jaki sposób można jego pokochać i jak różne są to sposoby. Jednak młodziutka pisarka, równie zakochana w Mistrzu i jego książkach, urodzona w Paryżu, z irańskimi korzeniami Lila Azam Zanganeh, dzięki Chihiro* opowiedziała mi o swojej fascynacji Nabokovem. W książce The Enchanter. Nabokov and Happiness, w której zapisała swoje poznawanie, trudy i zwątpienia, ale przede wszystkim radości z odkrycia jego twórczości nawiązuje przede wszystkim do wielu podobieństw łączących ją z Vladimirem Nabokovem. Lila urodziła się właśnie krótko zanim V.N. umarł (o czym i ja mogę napisać, ale to przecież o niczym nie świadczy … a może jednak rozumiemy lepiej jego książki?). Podobieństwa dotyczą także rodziny Lili – i tu kojarzenie jej podobieństw z moimi już się kończy – tak jak ojciec Vladimira musiał uciekać z Rosji, tak i jej uciekał z Iranu.

The Enchanter to swego rodzaju romans autorki z Nabokovem – jeśli mogę się tak wyrazić, jeśli nikogo moje słowa nie urażą. Trzeba dobrze mnie zrozumieć, to romans fizycznie niemożliwy, a jednak dający się odczuć dzięki książkom, jakie Nabokov po sobie pozostawił i specyficznym sposobie ich poznawania przez autorkę.

Pierwsze spotkanie Zanganeh z Nabokovem nie należy do najbardziej fortunnych. Młoda Lila podchodzi do pierwszej lektury Ady (Ada albo żar) dość sceptycznie. Później jeszcze kilka razy życie podsuwa Zanganeh tę samą książkę i te wielokrotne próby przynoszą w końcu efekt. Można powiedzieć, że Ada staje się jej dziełem, jej motorem do zagłębienia się w twórczości N. (a to dziwne, bo i moją ulubioną i najbardziej cenioną książką Nabokova jest właśnie Ada. Nie Lolita tak bardzo do-ceniona przez krytyków i czytelników, nawet reżyserów – Kubrick'a i Lyne'a, a właśnie historia romansu rodzeństwa – kuzynostwa i stworzonej przez autora dla potrzeb książki – i być może lepszego życia – Terry).

Lila Azam Zanganeh odczytuje w kolejnych dziełach Mistrza swego rodzaju biografię, i z tą też – pisaną już jako typowa historia o życiu pisarza porównuje. Wiadomym jest, przynajmniej dla miłośników Nabokova, że w swoich książkach opisuje on właściwie swoje życie. Wielokrotnie wplata losy, czy to swoje, czy bliskich i przyjaciół w karty swoich książek. Robi to jednak tak umiejętnie, że tylko wtajemniczeni w jego życiorys są w stanie odczytać poszczególne etapy z życia Nabokova we wspomnianej Adzie, Lolicie, czy innych książkach Nabokova. Zanganeh odnajduje w nich nie tylko te etapy, ale poszczególne doświadczenia: miłosne, seksualne, wielkie namiętności i rozpacze autora (choroba, starość itp.). Tworzy biografię na podstawie tekstów jego książek – od błogiego dzieciństwa w ukochanej Rosji, przez wieczną tułaczkę po obcych ziemiach, do kresu życia w cudownej Szwajcarii. Wszystko to okraszone jest oryginalnymi fotografiami - widziałam już wiele zdjęć z życia Nabokova – przy okazji lektury kilku jego biografii, ale u Zanganeh dużo z tych zdjęć mnie zaskoczyło.

Lila Azam Zanganeh wymyśla też wywiad z V.N., pytania jakie zadałaby pisarzowi, gdyby mogła, spisuje dziwaczne określenia Nabokova, (a tych było, oj było wiele) i dzięki szerokiej znajomości literatury i życia autora taki wywiad udaje się jej przeprowadzić.

Jak bardzo autorkę książki fascynuje Nabokov można odczuć szczególnie w momentach kiedy trudno odróżnić styl Zangeneh, od stylu, jakim swoje książki pisał V.N. Wiele cytatów, czy choćby tytuły poszczególnych rozdziałów, które wtajemniczonym przywiodą na myśl książki uwielbionego przez Zanganeh autora – to prawdziwie nabokovski klimat. The Enchanter to niekonwencjonalna biografia w otoczeniu mistrzowskiej twórczości.

Przez ten specyficzny styl i klimat książka może niektórych zdenerwować – tak, wielbiciele talentu Nabokova mogą poczuć się urażeni swego rodzaju „kopiowaniem”. Miałam taką myśl przez chwilę, ale czyż wielu współczesnych pisarzy nie wzoruje się na wielkich nazwiskach literatury? Czyż wielu z tych minionych nie jest natchnieniem dla młodych talentów? Nie czytałam Nabokova w wersji angielskiej, być może gdyby tak było odczułabym tę urazę silniej. Już sam tytuł przywodzi na myśl książkę Nabokova – o takim samym tytule - Czarodziej. Mi osobiście sugeruje to grę słowną i zabawę w tytuły, która może z kolei sugerować, że Nabokov and Happiness jest zalążkiem do czegoś wielkiego, co wyjdzie spod pióra Zanganeh. Podobnie, jak w przypadku Vladimira Nabokova, Czarodziej był początkiem Lolity. I tylko tu mogę odczuwać pewien niesmak i oburzenie związane ze zbyt dużą pewnością siebie i przywłaszczeniem książki V.N.. Ale być może, jak na wielbicielkę twórczości i stylu Nabokova przystało to tylko taki żart w wykonaniu Zanganeh…..?

* Książka The Enchanter. Nabokov and Happiness. była niespodzianką od Chihiro :) Dziękuję za możliwość lektury tej wspaniałej, jakże ważnej dla mnie książki.

Na niechęć do książki - "Jeż", który tylko z pozoru kole.

2011-08-08T20:56:00.003+02:00

O swojej niechęci do filmów, czy też oglądania telewizji w ogóle pisałam na blogu już wielokrotnie. Nic nie jest w stanie skupić mojej uwagi na dłuższym, niż informacyjny programie, a co za tym idzie, film w telewizji to straszne nadwyrężenie mojej cierpliwości. I nie rozróżniam tutaj filmów oglądanych w telewizji polskiej, w której na czas trwania filmu przypada podwójny czas trwania reklam. Nawet film w telewizji, w której reklam się nie wyświetla, czy też film przyniesiony do domu z wypożyczalni filmów (bo nie ściągnięty!!!) nie są w stanie zatrzymać mnie na długo przed telewizorem. Jedynym mechanizmem, który jestem w stanie przeboleć i ścierpieć, bo nie mam po prostu wyjścia (zwyczajnie nie chciałabym przeszkadzać innym) jest kino. Tu, nie powiem, czasem z bólem jestem w stanie obejrzeć film od początku do końca, nie "wychodząc z sali", nie zasypiając, czy w końcu nie dzieląc seansu z lekturą książki. Dziś jednak mile się zaskoczyłam. Od jakiegoś czasu chodził po mojej głowie pomysł obejrzenia czegoś. Czegoś, co mnie interesuje oczywiście, nie jakiejkolwiek sieczki, jaką proponuje telewizja. Przeglądając zasoby mojego telewizora natknęłam się na film, którego wcześniej nie mogłam obejrzeć, a którego opis w zapowiedziach mnie zaintrygował. Tym sposobem spędziłam dziś przyjemne dopołudnie przy filmie pod tytułem Jeż.

Film ten wszedł do kin już w 2009 roku, ale ja natknęłam się na niego dopiero niedawno na jednym z kanałów Cinemaxu.

Jeż to opowieść o jedenastoletniej, niezwykle dojrzałej i utalentowanej, jak na swój wiek Palomie (Garance LeGuillermic). Dziewczynka mieszka w paryskiej kamienicy, którą zajmują tylko wpływowi i bogaci ludzie. Jej rodzina należy także do bardzo bogatych, i jak to często bywa u robiących duże pieniądze, nie bardzo interesujących się sobą nawzajem. Paloma zniechęcona (już na takim etapie życia!) bezsensem życia postanawia w dniu swoich dwunastych urodzin popełnić samobójstwo. Czas, który pozostał do tego dnia postanawia przeznaczyć na nakręcenie filmu, w którym pokaże jak śmieszne, bezwartościowe i bezsensowne jest życie. Otoczona w domu przedziwną atmosferą, którą tworzy ojciec robiący karierę, matka, rozmawiająca z kwiatami, lecząca od dziesięciu lat depresję tabletkami przeciw lękowymi i francuskim szampanem, oraz starsza siostra idąca w ślady matki (plus dwa spasione koty - Konstytucja i Parlament) nie musi przejmować się tym, że jej plan zostanie rozgryziony przez najbliższych. Od miesięcy podkrada matce tabletki, systematycznie je przyjmując, oraz odkładając sobie na ten dzień dużą dawkę. Kręci tajemniczy film i w niezwykły sposób skreśla dni do samobójstwa.

Jedynymi osobami, które zdają się rozumieć Palomę, a przede wszystkim chcą z nią rozmawiać są konsjerżka kamienicy Renée (genialna Josiane Balasko) oraz nowy lokator - Kakuro Ozu (Togo Igawa). Z Renée Paloma nawiązuje coś na kształt przyjaźni. Porozumienia, które być może pozwoliłoby dojrzeć dziewczynce sens życia i zmienić okropny plan, gdyby nie to, że życie wybrało inne rozwiązanie. Zaskakujące rozwiązanie, które pozwoliło Palomie zauważyć piękno jej młodego wieku i znaleźć cel w życiu. Wiele chwil, spędzonych wspólnie z Renée w jej ukryciu wypełnionym książkami i miłością do Tołstoja pozwoliło dojrzeć Palomie nowe ścieżki, którymi będzie warto iść.Które warto będzie pielęgnować.

Film idealny, dla tych, którzy uwielbiają francuskie klimaty. Ale też dla tych, którzy pragną od filmu, czegoś więcej niż tylko taniej sensacji. To prawdziwie klimatyczny obraz, który pomimo czasami bolesnego realizmu, potrafi poruszyć taką strunę, która obudzi nadzieję i doda radości codzienności. Film Jeż oparty jest na książce L’élégance du hérisson Muriel Barbery, którą osobiście, nawet po filmie chciałabym przeczytać, bo choć reżyser (Mona Achache) ukazała stronę psychologiczną dość dokłdanie, to wyobrażam sobie, jaka może wyglądać ona w książce (przemyślenia Palomy, przeszłość samotnej i zamkniętej Renée, stosunki rodzinne w domu Palomy itp)!

Idealna propozycja dla chętnych zanurzyć się na chwilę w melnacholijnym, magicznym świecie dziecka.

zdjęcia: google

wyniki konkursu i losowania - Zadie rozdaje książki:)

2011-08-05T13:41:00.000+02:00

Udało mi się zmniejszyć opóźnienie do godzinki z ogonkiem. Dało to szanse jeszcze 2 chętnym.

Z powodu opóźnienia zamieszczam jedno zdjęcie maszyny losującej z wynikiem, bo na obróbkę większej ilości (lista była długa ... ale zaraz do listy jeszcze wrócę) szkoda mi było czasu.

Wracając do listy - potrzymam w napięciu :) - prosiłam, aby zgłaszać się wyraźnie do losowania (wolę jasne sytuacje, a nie ponowne losowanie, jeśli ktoś nie bardzo chce otrzymać proponowaną książkę - to chyba proste i fair?). Niestety znowu nie wiedziałam, jak zakwalifikować zgłoszenia typu: chętnie przeczytam :)

Wrzuciłam znowu wszystkie wpisujące się osoby, poza tymi, które wyraźnie nie wyraziły chęci brania udziału w losowaniu - dziękuję za jasność!

Takim cudem powstała lista nastu osób, z której maszyna losująca wybrała: Sardegnę.

Wylosowanej i obdarowanej gratuluję i proszę o kontakt na maila z adresem do wysyłki książek:))

P.S. Poza tym zarzucono mi, że konkurs jest, po jednym wpisie bez sensu, bo Seso podała odpowiedź - otóż nie mogę się z tym zarzutem zgodzić. Faktycznie, znajomość Seso w temacie jest ogromna, jak napisała Justek, i dzięki temu mogliśmy poznać, nie jedną, konkretną odpowiedź, a kilka tytułów, które mogły co najwyżej niewatejemniczonym namieszać :)

Pozdrawiam Seso:) i dziękuję Wszystkim za udział w konkursie!

zdjęcie Zadie Smith pochodzi z google.

Przeszłość ukryta pod Lustrem czasu

2011-08-01T09:12:00.001+02:00

Są historie bujne i soczyste jak majowa trwa, są też ciche i szare jak listopadowy zmierzch ...

Lustro czasu Anny Piega miała być kolejną książką, której pewnie nie podołam. Kolejnym nie-moim wyborem, któremu, po przeczytaniu kilkunastu stron nawet nie chciałam dać szansy. Jednak coś tajemniczego trzymało przy tej opowieści. Coś, co nie pozwalało się od niej oderwać. I choć w pewnym momencie stała się irytująco przewidywalna, to ku mojemu wielkiemu zaskoczeniu przewidywalność ta trwała ledwie kilka chwil, po czym cała historia tak się zaplątała, że nawet nie próbowałam jej rozwiązywać, a jedynie czekałam na dalsze wskazówki.

Lustro czasu to historia dwudziestosiedmioletniej Darii, która stojąc na progu wielkiej kariery muzycznej, w niesprzyjających okolicznościach poznaje tajemnicę swej rodziny. Ciężar tajemnicy odwraca dotychczasowe życie Darii do góry nogami. Burzy autorytety, plącze plany na przyszłość, a charakter dziewczyny zmienia diametralnie. Dotychczas introwertyczna Daria, zamknięta na wszelkie kontakty zmuszona jest sama wychodzić do ludzi. Inaczej nie byłaby w stanie rozwikłać zagadki swojej rodziny. A zadanie ma o tyle utrudnione, że niektóre z tych osób już nie żyją. Szczególnie jedna bliska jej osoba, która najlepiej przybliżyłaby prawdziwą historię korzeni dziewczyny. A te zaplątane są, jak nie porównując drzewa w starym borze, w którym te, stojące po kilkaset lat splątały swoje korzenie z dalekimi kuzynami i odległymi drzewnymi sąsiadami.

Każdy z pięciu rozdziałów tej książki rozpoczyna się tajemniczym listem, którego wyjaśnienie przyjdzie po czasie. Podobnie, jak rozwikłanie zagadki rodzinnej dziewczyny. Książka Anny Piega to smutna historia, której zakończenie nie koniecznie jest szczęśliwe dla wszystkich. I choć - być morze - niektórych czytelników zawiedzie brak ckliwego i szczęśliwego rozwiązania, to ja cieszyłam się na gorycz, jaką życie przyniosło rozwiązaniu rodzinnej tajemnicy, bo dzięki temu opowieść stała się bardziej prawdopodobna.

Kochałam i byłam kochana. Wydawałoby się, że to wystarcza, że potem już tylko "żyli długo i szczęśliwie". Niestety, tak nie było - ani szczęśliwie, ani długo ... . Co się stało? Nie wiem. Wiem tylko, że to moja wina, moja słabość, skaza, która naznaczyła całe życie.

Być może powie ktoś, że historia opisana w tej książce jest trochę schematyczna – tajemnica, kluczenia po meandrach przeszłości i w końcu dość szczęśliwe rozwiązanie – ale przecież mamy lato, mamy czas plażowania, czy też - prawdę mówiąc - mamy deszczowe dni, których kłębiaste, ciemne chmury nie sprzyjają dodatkowemu ciężarowi w postaci wyjątkowo trudnych lektur. Lustro czasu wpasował się doskonale w klimat wakacji – bez przesłodzenia możemy zobaczyć w nim tajemniczą historię poplątanych więzów rodzinnych i wraz z bohaterką spróbować tej swoistej podróży w przeszłość.

cytaty pochodzą z książki

Czegoś tu nie rozumiem - Zadie Smith mnie zaskakuje.Losowanie

2011-07-30T12:16:00.003+02:00

Zastanawialiście się kiedyś, jak odbierzecie po latach książkę, która kiedyś was zafascynowała? Czy i teraz wciągnięcie się w jej treść, zapominając o życiu dookoła i przepadniecie wraz z bohaterami. Albo, czy tak samo, jak wtedy będziecie rozmyślać nad ich losami? Ja właśnie przeżywam rozterkę post fatum. Czyli nie mogę pojąć, jak to działa? Może w moim przypadku nie była to wówczas jakaś specjalna fascynacja, nie przeżywałam nocami losów bohaterów tej książki, ale przypomniałam sobie, że jednak już ją czytałam i moje zdziwienia, że tym razem brnę przez nią, jak nie porównując przez śniegi Syberii, zadziwiło mnie na tyle, że postawiłam przez te śnieg przejść do końca. A mowa o Białych zębach Zadie Smith. O książce, którą jak się okazało po kilkunastu stronach już czytałam i pamiętam - wtedy, jeszcze w starej okładce – byłam jeśli nie zafascynowana, to przynajmniej „wciągnięta”. W ogóle wtedy chyba przeżywałam okres małej fascynacji prozą Smith, jej felietonami (no, to może trochę później), które są przecież znakomite. I nie odczułam, żeby ta fascynacja miała dotyczyć tylko książki O pięknie i wspomnianych felietonów. Po drodze było jeszcze kilka tekstów - między innymi z książki ... . Oraz Łowca autografów, którego czytałam całkiem niedawno. Jakkolwiek Łowca autografów do ciekawych lektur należy, to nie przeczytałam jej od deski do deski, choć z niemałym zainteresowaniem.

Czyż trzeba wiele pisać o treści książki, którą pewnie większość z was zna, czytała, a przynajmniej kojarzy? To opowieść o tym, jak z przypadkowego spotkania może zrodzić się przyjaźń, a z chwilowego niedowierzania fascynacja przedmiotem. I wreszcie historia tego, jak ta fascynacja może zepsuć, a przynajmniej zagmatwać życie. I to jest ciekawe!! Dwudziestosiedmioletni Aleks-Li Tandem, z zamiłowania i zawodu łowca autografów budzi się z narkotykowego snu i nie jest w stanie przypomnieć sobie zdarzeń dnia poprzedniego. Okazuje się, że jego samochód jest zniszczony, jego dziewczyna nie chce go znać, a marzenie o posiadaniu autografu hollywoodzkiej gwiazdy Kitty Alexander właśnie się spełniło. Wątpliwość, co do wiarygodności posiadanego zwitka papieru z tajemniczym podpisem zmusza chłopaka do wyjazdu do Nowego Jorku. Przygoda ta jest początkiem zaskakujących odkryć. Niemało w Łowcy autografów zaskakujących i dziwacznych sytuacji. Nie sposób nudzić się w trakcie lektury i chyba właśnie nadmiar emocji sprawiał, że nie byłam w stanie przeczytać książki od początku do końca bez przerw. Potrzebowałam odpoczynku od zwichrowanego życia Aleksa. Od szaleństw, których obrazy przewijały się, jak w przedziwnym śnie. Ale koniec końców, warto było przeżyć tę przygodę. Choć niezmiennie moja głęboka fascynacja Smith rozpoczyna się i kończy na O pięknie.

Wracając do Białych zębów- czy to nie dziwne, że książkę odebrałam po kilku latach zupełnie inaczej? Zaskakujące, jak nie potrafiłam jej teraz odczytać i jak jednocześnie zaciekawiona tym, jak książka rozpoczynająca się próbą samobójstwa, może doprowadzić do Balangi z Okazji Końca Świata przebrnęłam przez jej treść? Białe zęby to debiut Zadie Smith i to debiut oceniany bardzo dojrzale. Może jednak należałoby czytać go w odpowiednim wieku i na odpowiednim odcinku życia? Choć z drugiej strony Białe żeby to książka ciągle współczesna, ciągle prawdziwa, bo przecież poruszająca problemy tożsamości narodowej i asymilacji oraz tolerancji. Problemy ciągle tak obecne w naszym życiu. I to jest fascynujące właściwie w obydwu tytułach – niby tak nieprzystępne, niezrozumiałe, a jednocześnie tak prawdzie i dotykające życia.

Na razie Zadie Smith zapowiedziała przerwę w karierze pisarki (choć ta przecież trwa już od kilku lat), więc na kolejną powieść autorki przyjdzie nam trochę jeszcze poczekać. Może więc będzie to odpowiedni czas na przemyślenia, na zastanowienie się nad wcześniej wydanymi książkami, na zrozumienie ich w pełni? Dla tych, którzy zechcieliby zapoznać się z treścią wspomnianych powyżej dwóch książek – Białe zęby oraz Łowca autografów – nie lada gratka na moim blogu. Kto wyrazi chęć udziału w losowaniu książek oraz poda brakujący w poście tytuł zbioru tekstów, pod redakcją Zadie Smith (wydany w 2009 roku, również przez Znak) ma szanse zostać podwójnym szczęśliwcem i posiadaczem obydwu książek autorki, w nowych oprawach Znaku.

Powodzenia!!

P.S. na zgłoszenia czekam do piątku 5.08), dla jasności - do godziny 12.00

Strażacy z Firlika, O Maurycy! i chroniczny chłopowstręt Izabeli - wskocz na forum na Babskie gadanie Izabeli Pietrzyk, czyli jednak skusiłam się na nowość ... i nie żałuję

2011-07-25T15:53:00.003+02:00

Zastanawiam się od czego zacząć polecając Wam tę książkę. Może od tego, że o babskim gadaniu już mogliśmy przeczytać w innej książce o tym samym tytule (Babskie gadanie) autorstwa Anny Augustynek i Natalii Bobrowskiej. Nie wiem, jednak, czy równie intrygujące było to „gadanie”, jak w wydaniu Pani Izabeli (i to w podwójnym wydaniu). Czy może od tego, że chciałabym autorkę przeczytanej niedawno książki zachęcić do pisania (delikatnie mówiąc, bo mnie już przysłowiowo świerzbi do kolejnej Pani książki Pani Izabelo). Proszę dla dobra własnego i czytelniczek (hmmm czyżby tylko rodzaju żeńskiego? Zaręczam, że i czytelników – tak, tak i męska część czytająca podsłuchiwała babskiego gadania śmiejąc się do rozpuku). Mogłabym dołożyć jeszcze wspominany już ból brzucha – ten od śmiechu, czyli ten zdrowszy, oraz to, że – o czym także już pisałam – podeszłam do książki jak do przysłowiowego jeżą (mea culpa, biję się w pierś i odszczekuję) z nastawieniem: „przecież ja nie przebrnę przez paplaninę kobiet!”, a przeszłam gładko i z żalem zakończyłam. Argumentów za znalazłoby się pewnie jeszcze wiele, mam nadzieję, że wynikną one z tego, co napiszę poniżej. A za te, o których zapomniałam z góry przepraszam. Dodam, że nie mam argumentu przeciw, bo nawet okładkę, która mnie, czytelniczkę nie przepadającą za romantyczno— przegadanymi historiami mogła jedynie zniechęcić polubiłam.

Jak już jesteśmy przy okładce dodam, że taki format, jaki ma książka Izabeli Pietrzyk Babskie gadanie, wydana przez Wydawnictwo Prószyński chciałabym czytać zawsze. Jak miło odgina się okładka, co świadczy o zaczytaniu (nowe staje się stare – dla mnie ideał!), jak dobrze jest pomyśleć, że szary papier nie zmarnował kolejnych nowych drzew, a odpowiednia wielkość idealnie wpasowała się do moich dłoni, które nic ponad a5 nie podźwigną;/

Żeby już nie maślić i nie przechwalić zaczynam. Właśnie przechwalenia bałam się najbardziej, bo książka, przez około 150 stron, to wartka i wesoła historyjka przyjaźni grupy kobiet (wielkość tej grupy zmienia się w zależności od ilości spadających na kobiety obowiązków). Wesołe dialogi, wtrącane żarty, które potrafiły rozśmieszyć (i nie zniesmaczyć) takiego ponuraka, jak ja, sprawiły, że nieprzerwanie czytane 150 stron zamieniło się w jedną chwilę, mgnienie oka. Ale wrócę na chwilę do głównej bohaterki powieści Izabeli, która zdaje się alter ego autorki (stąd podwójne wydanie Izabeli). To młoda (młoda, młoda, bo czterdziestoletnia!) kobieta, po niedawnym rozwodzie. Po osiągnięciu upragnionej „wolności” sprowadza się na „swoje”, ciasne ale własne mieszkanie, z radością żegnając dom na odludziu, który przysparzał jej tylko kłopotów. Wychowuje osiemnastoletnią córkę – Felkę, która przygotowuje się (bardzo gorączkowo) do matury. Sama Iza natomiast jest wykładowcą języka rosyjskiego (nie mylić z ruskim, bo ruskie to są pierogi) na Uniwersytecie Szczecińskim i cierpi na chroniczny chłopowstręt. Czyli przy okazji wiadomo, że rzecz dzieje się w Szczecinie (swoją drogą, ciekawe, czy te wszystkie knajpiane podboje mają swoje odbicie na mapie miasta – to już gratka dla mieszkańców Szczecina).

Tak, nie sposób oddać, ani tym bardziej powtórzyć atmosferę spotkań przyjaciółek. Ich rozmów, które mają miejsce nie tylko fizycznie, ale i na forum, na którym spotykają się najczęściej. Początkowo chciałam zaznaczać co ciekawsze i śmieszniejsze dialogi oraz przemyślenia filozoficzne Izabeli, ale poddałam się po ok. 50 stronach. Mogłabym zagubić się w natłoku żółtych karteczek. A tak mogłam sobie powracać do nich, rozsmakowywać się, jak w najlepszych daniach, przeżywać i śmiać się od początku.

Jak już pisałam trochę opadły mi skrzydła kiedy, wydawałoby się zatwardziała przeciwniczka mężczyzn Iza dała się zaprosić na kawę namolnemu, tajemniczemu adoratorowi. Obawiając się przejścia z radości do melancholii i romantyzmu znowu „przywitałam jeża” i kolejny raz mile się zaskoczyłam. Myślę jednak, że nie była to kwestia tego, że wybranek Izabeli humorem nie odstępował jej koleżankom, ale jej radosnego podejścia do życia. Nawet problemy, jakich dostarczyła jej … miłość … no dobrze, uczucie, którego sama nie potrafiła zidentyfikować nie pozbawiły kobiety poczucia humoru. Ewentualne rozterki zrzucała wieczorami koleżankom na forum i aż prosiło się aby autorka książki podała adres strony internetowej, na której spotykają się forumowiczki .

Wszystko w tej opowieści kipi radosnym humorem, nawet ciężkie przeżycia i łzy zdają się być okraszone dawką śmiechu. Ta książka to po prostu bomba śmiechu, nie ma strony, na której czytelnik nie uśmiechnąłby się. I choć to, co napisałam brzmi być może trywialnie, i taka też niektórym wyda się książka Izabeli Pietrzyk, to nie ma nic bardziej mylnego, niż takie podejście do Babskiego gadania. Nawet jeśli, ktoś nie przepada za książką leżakową, jak nazwaną Babskie gadanie w jednej z recenzji (hmmm swoją drogą, to musiałby być chyba leżak na opustoszałej plaży, bo inaczej współplażowicze mogliby uznać nas za niepoczytalnych) to dobrze by było gdyby jednak dał się przekonać. I nie będzie trudno takiemu czytelnikowi o magiczną 100, bo do 150 strony, to czysta radość (a dalej jeszcze większa!), która nie ma nic wspólnego z mdłą historyjką o miłości, czy tym bardziej babską paplaniną (nie wiem, czego nie lubię bardziej?). Nie ma w tej książce bezsensownego plotkowania, jest za to morze czerwonego wina i dobre jedzenie okraszone jeszcze smaczniejszym humorem. Aż chce się przysiąść do przyjaciółek Izabeli, wyjść na spacer z Sambą – psem Izy i Felki, spojrzeć w oczy Czarka (czy też rzeczywiście tak zniewalają, czy faktycznie Izabela padła ofiarą hormonów miłościJ ) … wszystko to, by na koniec zacząć zastanawiać się nad prawdziwością całej historii, nad tym, czy Izie wszystko to się przyśniło? I tym także urzekła mnie Izabela Pietrzyk. Przecież ogólnie wiadomo, że uwielbiam absurdalne książki Nabokova, w których na końcu okazuje się, że nic nie jest prawdą, albo może wszystko, co nią jest prawdą nam się wydaje … czy jakoś tak.

Dozowałam sobie Babskie gadanie. Po początkowym połknięciu połowy książki w jeden dzień, bez połykania obiadu i jakichkolwiek płynów, otrząsnęłam się z zachwytu dla własnego dobra. Po to, aby za chwil kilka nie siedzieć ze spuszczoną głową, pogrążona w smutku, że to już koniec, i w oczekiwaniu na dalsze książki Izabeli Pietrzyk. Jednak i moja cierpliwość na nic się zdała, przecież, to, że odłożę książkę na jeden dzień nie sprawi, że ona się wydłuży, urośnie do niebotycznych rozmiarów. A tym bardziej nie podam telepatycznie wiadomości do autorki, z uprzejmym żądaniem kolejnej dawki humoru. Nawet lipny .. przepraszam lipcowy deszcz nie był w stanie popsuć mi nastroju. A pomyśleć, że jeszcze nie tak dawno nie znosiłam babskiego gadania.

Garść cytatów (i to nie koniecznie tych najlepszych), bo kto by podołał opowiedzeniu tego wszystkiego (poniższe teksty nie są moimi poglądami, a jedynie cytatami z książki Babskie gadanie):

W uczucia wyższe u płci emocjonalnie niższej wierzyć nie ma sensu. Ale że bywają mili, jak im zależy, a nawet czarujący i czuli, to insza inszość. I to się zdarza, i jest fajnie. Byle w to nie wierzyć.

O mężczyznach i ich podejściu do kobiet:

Co oni by mogli, to są spekulacje scenarzystów i pisarzy literatury kobiecej. (…) I tylko awantury z tego są, że on nie jest taki jak ten z filmu, i że nic nie rozumie. Bo skąd ma rozumieć? Może najwyżej udawać, jak jest cwany. A ten w kinie gada, czego się nauczył ze scenariusza, co jakaś kobieta napisała, wedle tego, co sama chciałaby usłyszeć. Nie ma rzeczy doskonałych. Zycie uczy, że faceci mogą niewiele, i nie ma co walić głową w mur!

Zaklęcie na czarnego kota przebiegającego drogę, wymyślone przez przyjaciółki Izabeli:

Gdy ci kot przebiegnie drogę, nie mów, że to pech. Wyrwij kotu z dupy nogę, niech biegnie na trzech.

Z opowieści Izabeli o jej kursie na prawo jazdy, konkretnie o tym, jak nie umiała nauczyć się zmieniania biegów, i głucha była na „wycie silnika”, i o tym jak na jednej z jazd zmieniła samodzielnie biegi, a właściwie nie zmieniła:

No brawo! Gratuluję!!! Wreszcie się udało! Już paniusia słyszy pracę silnika? Już paniusia wie, kiedy trzeba bieg zmienić? Ja wiedziałem, że to z czasem przyjdzie. Tylko cierpliwym trzeba być, a wszystkiego się człowiek nauczy. Jestem taki dumny! Brawo, brawo!!! (…)

Starałam się pohamować faceta w tych radosnych gratulacjach i zapewniałam, że dalej nic nie słyszę (…)

- Że co?

- Że się nauczyłam … zapamiętałam, po prostu, że jak przejeżdżam obok weterynarza, to muszę wrzucić dwójkę, a obok Intermarche trójkę …